1. Haberler
  2. Kıbrıs
  3. “Mesleğimi ve insanları çok severek çalıştım”

“Mesleğimi ve insanları çok severek çalıştım”

Kardiyoloji Servisi Şefi Dr. Gülgün Vaiz, 25 yıllık meslek hayatında KKTC’de yaklaşık 50 bin hastasına hizmet verdi. Vaiz, KKTC’de ilk Anjiyo Laboratuvarı’nın kurulmasında, balon ve stent uygulamalarının başlatılmasında diğer kardiyolog meslektaşlarıyla beraber öncülük yaptı

featured


Lefkoşa Dr. Burhan Nalbantoğlu Devlet Hastanesi’nde görev yapan Kardiyoloji Servisi Şefi Dr. Gülgün Vaiz, emekliye ayrıldı.

“Mesleğimi ve insanları çok severek çalıştım” diyen Vaiz, 25 yıllık meslek hayatında KKTC’de yaklaşık 50 bin hastasına hizmet verdi. Vaiz, KKTC’de ilk Anjiyo Laboratuvarı’nın kurulmasında, balon ve stent uygulamalarının başlatılmasında diğer kardiyolog meslektaşlarıyla beraber öncülük yaptı.

KIBRIS’a konuşan Gülgün Vaiz, öğrencilik yıllarını ve meslek yaşamını anlattı.

Türkiye’de siyasi çatışmaların olduğu 1979 yılında Cerrahpaşa Tıbbı kazanan Vaiz, ailesinin tüm itirazlarına rağmen pes etmedi.

“Türkiye’de okula kayıt için gittiğimiz ilk gün okulun karşındaki kahvehanede bomba patlamıştı. Dolayısıyla büyük bir şokla okula başladım. Çok geçmeden ardından 12 Eylül 1980 askeri darbesi oldu. Demokrasi rafa kalkmış birçok insan tutuklanmış, ülke büyük bir karanlığa gömülmüştü. Böylesi bir dönemde Kıbrıslı öğrencilerin büyük bir yaratıcılıkla kurduğu Üniversite Temsilciler Konseyi, sosyal, kültürel etkinliklerine başlamıştı, ben de bu etkinliklerde katıldım” diyen Vaiz, bu dönemde İstanbul Üniversitesi Çapa Diş Hekimliği Fakültesi mezunu Dt. Eşref Vaiz’le evlendi.

SORU: Neden tıp eğitimi?

VAİZ: Bazı nedenleri sorarken geçmişe gidip bakmazsak cevaplar eksik kalır. Ben kendimi Kıbrıs Cumhuriyeti sonrası doğduğum için Cumhuriyet çocuğu sayarım. Annem, babam 1960’ta evlenmiş. 1961 yılında doğmuşum. 3 yıl mutlu yaşamışlar. 1963 olaylarıyla birlikte bizim de yaşamımız kökten değişmiş. 1963, 21 Aralık’ta dedem Ali Mustafa Gulle çalıştığı Lefkoşa Havaalanı’ndan dönerken Baf kapısı Polis karakolu önünde (son görüldüğü yerdi), kayboldu. Halen de bulunamadı.

1963 yılında ailem tepebaşı Yorgoz’dan Kambiliye (Hisarköy’e) göç etmiş. Babam boğazda mücahitlik yapmaya biz de annem, nenem ve erkek kardeşim Hasanla, Kambili’ye bir ailenin yanına sığınmışız. Tepebaşı’nda çok az sayıda arabası olanlardan biri olan babamın birkaç parça eşya, yorgan ve bavul dolusu kitaplarıyla Hisarköy’e sağ salim varmıştık.

SORU: Göçmenlik ne zaman Göçmenköy’e uzandı?

VAİZ: Kambili’den Lefkoşa’da Alfalar diye bilinen Ermenilere ait dükkanların olduğu bir yere taşındık. Tuvaleti-banyosu olmayan dükkanların içindeki çok zor koşullarda diğer göçmen aileleri ile aynı kaderi paylaştık. Fakat çok daha büyük bir acının bizi beklediğinin de farkında değildik.

28 Eylül 1965 Lefkoşa Boğazı Dikmen tepelerinde, üç Mücahidin mevzide bir başka Kazafanalı Türk mücahit tarafından kurşunlanıp, babam Mehmet Oğuz Bafidi ve öğretmen Özkan Mustafa’nın şehit olmasına, o yıllarda lise öğrencisi mücahit olan ve tek görgü tanığı olan, Tera’lı (şu an hayattadır) Dener Öymen’in ağır yaralanmasına sebep olmuştur.

Babamın şehit olmasından sonra Alfalar’dan bir çeşit göçmen evi gibi olan Yediler sokağına taşındık. O mahallede oturan karı koca öğretmen bir ailenin bizimle ilgilenmesini çok iyi hatırlıyorum. İlkokul 1. sınıfa Arabahmet İlkokulu’nda başladım.

1967 Geçitkale Köfünye olayları sırasında Türk uçaklarının uçtuğu gün Arabahmet İlkokulu’nda bahçede teneffüsteydik. Uçaklara bakakaldığımı bugün gibi hatırlıyorum. Ardından Göçmenköy’e taşındık. Dul kalan annem ve nenem akrabalarının de yerleştiği Göçmenköy’ü bir çeşit güvence olarak görmüşlerdi.

Soru: Göçmenköy yılları nasıldı?

VAİZ: O yıllar kadınların evde çocuklara baktığı, erkeklerin mücahit olduğu yıllardı. Komşularımız en yakın dostlarımız ve ailemizdi. Siz Hasan Hastürer hocamızla tanışmamız da o dönemde oldu. Komşumuz Radiye nene, Mustafa dedenin kızları Şenel ve Servan ablalar bizim idolümüzdü. Kız Lisesi’ne gidiyorlardı. Hasan abimiz de Öğretmen Koleji’ndeydi. İlkokul ikinci ve üçüncü sınıfı Göçmenköy’de okul olmadığından Ortaköy İlkokulu’nda okudum. İlkokulun dördüncü, beşinci ve altıncı sınıflarını Göçmenköy İlkokulu’nda bitirdim.

Yaslı, ölüm kokan bir evden, neşe, heyecan dolu okula ve bizleri kucaklayan, seven yücelten güzel yürekli öğretmenlere, okula adeta koşuyordum. Hayatıma damgasını vuran o muhteşem öğretmenlerimden Melek Karataş, Oğuz Karataş, Akile Çağman’dan bahsetmesem hikayem eksik kalırdı. Öksüz, yetim, göçmen, yaralı öğrencilerini motive eden güzel yürekli yüzlerce değerli öğretmenleri ve onların değerini anlamak, ülke tarihini anlamak için şarttır. Bizim nesil öğretmenlerin şekillendirdiği, yoğurduğu bir nesildi. Göçmenköy’de sokaklar çocuk dolardı… Her mahallede en az 10-15 çocuk sürekli oyun oynar, sabahtan akşama oyun sarhoşluğu içinde bütün dertler unutulurdu.

Soru: Ortaokul ve lise yılları tıp eğitimine nasıl katkı koydu?

VAİZ: Ortaokul ve liseyi Kız Lisesi’nde okudum. Ortaokul öğretmelerime bugün bile, büyük bir saygı ve hayranlık besliyorum. İnanıyorum ki iyi bir öğretmen tüm yaşantınızı, kişiliğinizi, kimliğinizi değiştirir. Ortaokulda Türkçe öğretmenim bendeki okuma sevgisini fark edince elimden tutup okul kütüphanesine götürdü. Fakir Baykurt, Orhan Kemal, Yaşar Kemal, Kemal Tahir, Reşat Nuri Güntekin, Halide Edip Adıvar ve daha niceleriyle tanıştırdı. 1970’li yıllar aileler kız çocuklarının çok okumasını istemezdi.

Lise bitince, iyi bir ev hanımı, elişi nakış, temizlik öğrenip evlenip çoluk çocuğa kavuşmamız beklenirdi. Benim bu fikre karşı içimde tepki ve isyan vardı, kararlıydım okuyacaktım. Öğretmenlerimin gözüne girmek, onların onayını almak dünyanın en büyük hediyesiydi. Öğretmenlerimiz o yıllarda iyi öğrencileri doktor, öğretmen, mühendis, avukat olmaya yönlendirirdi. Kendi kendime hep sordum neden bu okuma aşkı? Öğretmenlerimin rolü tartışmasız. Onlar rol modellerimizdi. Erken yaşta kaybettiğim babamın da çok yönlü bir kişiliği olduğunu ondan kalan eşyaları bir bavulda bulunca kavradım. Ayakkabıcı, makinist, fotoğrafçı, futbolcu, kitap okuyan bir adamdı. 1960’lı yıllardan kalma Çalıkuşu romanı ve Esat Mahmut Karakurt’un romanları, şiir kitapları ve el yazısıyla üzerindeki notları kitap aşkımızın ortak olduğunun işaretiydi.

Soru: Liseden sonra tıp eğitimi nasıl oldu?

VAİZ: Lisede deliler gibi çalışarak, üniversiteye gitmenin anahtarı olan ÖSS sınavına girdim. Neden Cerrahpaşa Tıp Fakültesi? Üniversitelerin adını bile doğru dürüst bilmiyorduk. Mahallemizde Akile abanın, çok samimi arkadaşım Tijen’in dayısı, Mustafa abi Cerrahpaşa’da okuyordu. Benim gözümde tıp denince aklıma gelen okul oydu. İlk tercih olarak yazdım. Cerrahpaşa Tıbbı kazandım. 1979 yılıydı. Türkiye’de siyasi çatışmalı yıllar. Aydınlar, öğrenciler, insanlar sokaklarda öldürülüyordu. Can güvenliği yoktu. Ailemin tüm itirazlarına rağmen pes etmedim. Okula kabul için Mersin’den feribotla Ankara’ya gidilir, diploma mühürlenir, İstanbul’a öyle gidilirdi. Sınıf arkadaşım Yüksel Lefkonuklu, ablası Göksel ve eniştesi Öntaç Düzgün’le birlikte Kıbrıs’tan yola çıktık. Çok istediğiniz bir hayal gerçekleşirse ne olur? Rüya gibiydi adeta. Otobüsle Mersin’den Ankara’ya gidişimizi ve Ankara yakınlarındaki elma bahçelerini hatırlıyorum. Elmalar yerlere dökülmüştü. Cennette olduğumu düşündüğümü hatırlıyorum.

SORU: Üniversite yılları için ne anlatmak istersiniz?

VAİZ: Üniversite yıllarında Türkiye’de bizleri sahiplenen yüksek öğrenim gençliğinin örgütü KÖGEF’ten bahsetmemek olmazdı. Onların arasına katıldım. Ortaokul, lise yıllarında kendimi bildim bileli hep sol, sosyal demokrat, ezilenden yana, haksızlığa isyan eden biri oldum. Ortaokul yıllarında Cumhuriyet gazetesi okur, öldürülen KÖGEF’li gençlerin cenazelerine katılırdım. Bundan dolayı Kıbrıs’tan KÖGEF’e sempati duyuyordum.

SORU: Türkiye’de, İstanbul’da nasıl bir üniversite ortamına girdiniz?

VAİZ: Türkiye’de okulda kayıt için gittiğimiz ilk gün okulun karşındaki kahvehanede bomba patlamıştı. Dolayısıyla büyük bir şokla okula başladım. Çok geçmeden ardından 12 Eylül 1980 Askeri darbesi oldu. Demokrasi rafa kalkmış birçok insan tutuklanmış, ülke büyük bir karanlığa gömülmüştü. Siyasi Partiler, Sivil Toplum örgütleri, Sendikalar, Dernekler kapatılmış, yöneticileri tutuklanmış veya aranmakta idiler. Darbe sonrası ilk zamanlar her türlü sosyal faaliyet yasaklanmıştı. Böylesi bir dönemde Kıbrıslı öğrencilerin büyük bir yaratıcılıkla kurduğu ÜTK (Üniversite Temsilciler Konseyi) sosyal, kültürel etkinliklerine başlamıştı, bende bu etkinliklerde katıldım. Bu dönemde eşim İstanbul Üniversitesi Çapa Diş Hekimliği Fakültesi mezunu Dt. Eşref Vaiz’le evlendim. Tıp eğitiminin son yıllarında mesleki sorumluluklarım ağırlığını yavaş yavaş artırdı. 1986 yılında büyük oğlum Mehmet Ekin Vaiz’i dünyaya getirdim. Eşimin KÖGEF yöneticiliğinden kalma siyasi davaları yüzünden, benim çalışma koşullarım ve nöbetlerim çok yoğun olduğundan Mehmet bir süre Kıbrıs’ta anneannesiyle Göçmenköy’de yaşamak zorunda kaldı.

SORU: Neden Kardiyoloji?

VAİZ: Eşim Eşref Vaiz’in çocuk yaşta Larnaka’da bir doktor tarafından kalbinde delik olduğu söylenmişti. Bu nedenle sağlık kontrolleri için gittiğimiz Cerrahpaşa Kardiyoloji bölümüyle tanışmam ihtisasımı seçmemde rol oynadı.

Nitekim ihtisas yaptığım İstanbul Üniversitesi Kardiyoloji Enstitüsü’nde asistanken, eşim 1988 yılında açık kalp ameliyatı oldu. Kalp Damar Cerrahı Prof. Dr. Aydın Aytaç hocamız tarafından kalbindeki delik (ASD) kapatıldı. Kardiyoloji ihtisas yıllarımda birlikte çalıştığım Türkiye’deki doktor arkadaşlarımın, hocalarımın, özellikle Lefkeli Prof. Dr. Rasim Enar’ın Türkiye’deki kalp krizlerinin, ilk tedavi protokollerinin uygulayıcısı, balon, anjiyo işlemlerini öncüsü hocamın üzerimdeki emeğini asla ödeyemem. İhtisas biterken İ. Ü. Rektörü Prof. Dr. Cem’i Demiroğlu vakıf hastanesi olarak Florence Nighintgale Hastanesi’ni açtı. Bir grup arkadaşımla o hastanenin kuruluş aşamasında görev aldım. 5 yıl orada uzman kardiyolog olarak çalıştım.

SORU: Kıbrıs’a dönüş nasıl oldu?

VAİZ: Eşimin yaşamımıza Kıbrıs’ta devam etmemizi teklif etmesiyle, 1994 yılında Kıbrıs’a döndük. 1995 yılında L.B.N.D.H.’ne kardiyoloji uzmanı olarak başladım. Başladığım dönemde kardiyoloji servisi ayrı bir servis değildi. Uzun yıllar Dr. Sait Kenan ve ekibiyle birlikte çalıştım. 90’lı yıllarda üst ihtisaslar henüz yeni yeni ortaya çıkıyordu. Dahiliye uzmanları tüm dahili hastalıklara bakıyorlardı. Dahiliye Servisi bünyesinde koroner bakım ünitesi, eko, efor, holter cihazları vardı. Adaya yeni gelen her genç hekim gibi, geldiğim ekibin tecrübe ve becerilerini, enerjisini yeni çalıştığım servise taşıdım. 1996 yılında Rahmetli Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş, kalp krizi geçirdi. Ağır bir krizdi. Gece Türkiye’den Prof Dr. Derviş Oral, Prof. Dr. Ünal Özsaruhan ve birçok hoca aradı, bizlere destek verdi. İki gün sonra durumu stabil olunca, Başkanı Ankara’ya ambulans uçakla sevk ettik. Başkanın kalp krizi bir ada ülkesinde Anjiyo laboratuvarının ne kadar hayati öneme sahip olduğunu, acı bir şekilde ortaya koydu. 1990’lı yıllarda kalp krizleri ve ona bağlı ölümler yavaş yavaş toplumun gündemine oturdu. Risk faktörleri, erken tanı, koruyucu hekimlik ve yeni tedavi protokolleri konuşulmaya başlandı.

SORU: Kıbrıs’ta Anjiyo Laboratuvarı ne zaman kuruldu?

VAİZ: Rauf Denktaş’ın kalp krizi olayı, kalp ve damar hastalıklarını ülkenin ve hükümetlerin gündemine soktu. Kıbrıs’ın bir ada ülkesi oluşu, acil durumlarda hasta transferlerinin kolay olmaması, bazı acil tedavilerin yerinde verilmesinin hayati öneme sahip olduğu, bir kez daha ortaya çıktı. Şunu da söylemek gerekir ki hekimler olarak, eskiye oranla o yıllarda, sürekli ve düzenli, Türkiye’de ve Avrupa’daki kongrelere katılıp, hep kendimizi hem bilgilerimizi yeniledik.

1998 yılında Kıbrıs’ta ilk Anjiyo Laboratuvarı Prof. Dr. Derviş Oral’ın ve o dönemdeki hükümetin çabalarıyla kuruldu. Aynı yıl Başbakan Dr. Derviş Eroğlu kalp krizi ile hastanemize başvurdu. Dr. Eroğlu’na o gece acil müdahaleyi Kıbrıslı ekibimiz yaptı. Ertesi gün ülkemize gelen Prof. Dr. Derviş Oral ilk girişimsel anjioplasti (balon ve stent) tedavisini Başbakan’a yaptı. Böylece ülkemizde koroner anjiografi işlemleri başladı. Komplike işlemler, kalp damar cerrahisi olmadığından Ankara’ya sevk ediliyor, kalp ameliyatları Türkiye’de yapılıyordu.

SORU: Kalp damar cerrahisi ne zaman kuruldu?

VAİZ: Hastanemizde Kalp Damar Cerrahisi 2007 yılında eşim Sağlık Bakanı Dt. Eşref Vaiz’in döneminde ilk kalp ameliyatlarına başladı. Kalp Damar Cerrahi Şefi Dr. Ramadan Kamiloğlu ve ekibi, Kuzey Kıbrıs kardiyoloji ekibi ve Türkiye’den T.C Sağlık Bakanlığı İstanbul Göğüs Cerrahisi Prof. Dr. İbrahim Ekeler ve ekibi, Ankara Üniversitesi’nden Prof. Dr. Derviş Oral ve ekibinin katkılarıyla gelip bizzat ameliyatlara katılmasıyla başladı. Gelişme bugün yapılan kalp nakillerine kadar devam ediyor.

SORU: Kardiyoloji servisi ne zaman tek bir servis olarak ayrıldı?

VAİZ: 2012 yılında Kardiyoloji servisi Dahiliye servisinden de ayrılarak müstakil bir servis oldu.

SORU: Bugün geldiğiniz noktada geriye baktığınız zaman yine tıp seçer miydiniz? Yine kardiyolojiyi mi tercih ederdiniz?

VAİZ: Evet kesinlikle tıp seçerdim. Mesleğimi ve insanları çok severek çalıştım. Hangi bölümü seçerdim? Diğer bölümlerde çalışmadığım için, yine en iyi bildiğim kardiyolojiyi seçerdim diye düşünüyorum.

SORU: Ülkemizde sağlık sisteminde ve hastanede gördüğünüz eksiklikler ve önerileriniz nelerdir?

VAİZ: Artık çağımızda alt yapı çok önemli. Hastanemiz çok eskidi. Ne kadar tamir olsa da, nerdeyse kırk yıllık bir bina. O günden bugüne gerek altyapı gerekse yaşam tarzımız, tıp bilimi, teknoloji alanında devrim niteliğinde değişiklikler oldu. Çok yeni bölümler ve cihazlar, yöntemler ortaya çıktı. Nüfus yapımız çok değişti ve arttı. Buna cevap verecek hastanelere ihtiyaç var. Çalışanların ve hastaların her türlü çağdaş, insani ihtiyaçlarını karşılayacak, günümüz teknolojisini çok hızlı şekilde sunan ortamlar gerekli. Sadece bina da yetmez tabii. Alt yapı yanında çalışan doktor, hemşire, personelin yeterli sayıda olması ve emeklerinin karşılığını alması da çok önemli. Sağlık en hızlı değişip, adapte olunması gereken bir alan. Sürekli yenilikleri takip etmek ve ülkeye getirmek ve yenilikleri uygulayacak personeli eğitmek de önemli. Otomasyon hayati öneme sahip. Yıllardır bir türlü başaramadığımız otomasyonun mutlaka gerçekleşmesi ülkede tüm verileri elde etmek ve geleceğe yönelik plan yapabilmek için olmazsa olmazımız.

Yaşanan Covid-19 salgını da sağlığa yatırım yapmanın, örgütlenmenin, tüm ülkenin sağlık bilgilerini dökümante etmenin ve geliştirmenin ne kadar hayati önemde olduğunu çarpıcı bir şekilde ortaya koydu. Sağlık hizmeti sadece tedavi edici hizmetler değil, çok daha önemli olan koruyucu sağlık hizmetlerinin de geliştirilmesidir. Kısacası sağlıkta sistem kurup, çalıştırmak ve onu sürekli geliştirmek çok çok önemli.

Soru: Son olarak ne söylemek istersiniz?

VAİZ: Çok sevdiğim bir ifade var. İstanbul’da yaşayan Kıbrıslı Rumların kendilerini tanımlamak için kullandıkları bir anlatım. Bende yürekten katılıyorum.

‘Geçmişin yoksa sen yoksun. Sen yoksan ülken de yoktur.’

Görevi benden sonraki genç arkadaşlarıma devrettim. Eminim onlar da bir yerden alıp çok daha ileriye götüreceklerdir. Sizin programınız aracılığıyla Kuzey Kıbrıs’ın ilk diplomalı kardiyoloji uzmanı olarak yaşadıklarımı anlattım. Tüm hastalarıma, mesai arkadaşlarıma binlerce teşekkür ederim.

Soru: Doktorlukta emeklilik olur mu?

VAİZ: Bu sorunun cevap aslında hiçbir sanatın emekliği yoktur şeklindir olmalıdır. “Sanat altın bileziktir” diyor eskiler. Hekimlik de bir sanattır, elin ayağın tuttuğu, mental sağlığın yerinde olduğu süre içinde icra edileceğine dair yemin edilmiştir. Hekimlik Hipokrat’tan bu güne insan sağlığıyla direkt ilgili bir meslek olduğu için ayrıca kutsaldır.

“Mesleğimi ve insanları çok severek çalıştım”
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir