Levent TEZEL
Bu haftaki “Geçmişin Yıldızları” köşemizin konuğu Kıbrıs Türk futbolunun efsane isimlerinden Remzi Oktay Minci. 1945 yılında Limasol’da doğan ve küçük yaşlarda futbola başlayan Remzi Oktay Minci, döneminin en önemli isimlerinden biri olarak, uzun yıllar Kıbrıs Türk futboluna gerek milli takım forması ile gerekse de Türk Ocağı forması ile çok önemli hizmetler verdi. Döneminde savunmadaki başarılı futbolu ile dikkat çeken ve en beğenilen isimlerden biri olan Minci, adeta tam bir futbol aşığı. Bunun yanı sıra içinden çıkıp yetiştiği Türk Ocağı’nı ailesinden sonra hayatının en önemli yerinde tutan Remzi Oktay Minci, futbolu kendisine dayısı, döneminin en iyi orta saha oyuncularından birisi olan Selahi Karahüseyin’in sevdirdiğini, sonrasında okul yıllarında da öğretmeni rahmetlik şehit Hüseyin Ruso’nun üzerinde çok ciddi emekleri olduğunu söyledi. 1960 yılında forma giymeye başladığı ve tüm yaşamı boyunca Doğan-Ocak rekabeti içerisinde mücadele ettiği sahalara 1975-1976 sezonu sonunda sakatlığı nedeniyle veda etmek durumunda kalan Remzi Oktay Minci, azmin, disiplinli çalışmanın ve futbolu aşk derecesinde sevmesinin bir sonucu olarak ülke futbolumuza hizmet verebildiğini belirtti.
Ağdelen Spor ile 3’te yarı devre 8’de biter maçları ve direklerin yerine konan taşlar
Remzi Minci, 1945 yılında Limasol’da doğdu. İlkokul yıllarında kurdukları mahalle takımı olan Ağdelen Spor’da top koşturan Minci’nin futbola olan ilgi ve alakası dayısı Selahi Karahüseyin sayesinde hayat buldu. Dayısının kendisini çalıştırdığını ve Ocak sevgisini tüm benliğini etkileyecek şekilde kendisine işlediğini vurgulayan Minci, özellikle mahalleler arasında oynanan maçların çok güzel ve heyecanlı geçtiğini aktardı.
Mahalle arası maçlarını önceleri trifil ekilen bir tarla içerisinde yaptıklarını ifade eden Minci, o zamanki kuralın “3 golde yarı devre, 8 de biter” şeklinde oynandığını, direk olmadığı için direk yerine de her kaleye ikişer taş koyduklarını gülerek anlattı.
“Bu çelimsiz çocuğu oynatmayın da ezilecek”
1960 yılında 15 yaşında Türk Ocağı takımına lisans çıkaran Remzi Oktay Minci, öncelerde B takımında forma giydi. Minci, o dönemde genç takım olmadığını ve B takımında A takımda yedek kalan ağabeyleri ile birlikte oynadıklarını aktardı. Aradan uzun süre geçmeden A takımda yer bulmaya başladığını belirten Minci, o zamanlar çok zayıf olduğunu ve bir maçta kendisini gören dönemin Futbol Federasyonu Başkanı Ahmet Sami Topcan’ın, “Bu çocuk çok çelimsiz. Bunu oynatmayın da ezilecek” dediğini anlattı.
Milli takımda da en başarılı isimlerden biri oldu
Ancak başkan rahmetli Ahmet Sami Topcan’ın düşüncesinin aksine yetenekleri, hırsı, tekniği ve akıl dolu futbolu ile takımının değişmez ismi olan Remzi Oktay Minci, Milli formamız altında da Kıbrıs Türk Karması ile çok başarılı maçlar çıkardı. Oğuz Karayel’in başında olduğu “Şöhretler Karması” formasını da giyen ve burada da oynadığı futbolla fark yaratan Remzi Oktay Minci, ekseriyetle savunmanın ortasında zaman zaman da sağ bek olarak görev yaptığını dile getirdi. Remzi Oktay Minci ayrıca 1966 yılında İzmir’de Altay takımında denendiğini ve çok beğenildiğini fakat ailesini bırakamaması ve Limasol’daki mevcut görevi nedeniyle burada futbol oynamasının mümkün olmadığını söyledi.
Minci ayrıca en unutamadığı anılardan birinin de 1968-1969 sezonu içerisinde Çetinkaya’nın Taksim Stadı’nda Romen takımı Dinamo Bükreş ile oynadığı karşılaşma için Çetinkaya’ya takviye olarak kendisinin çağrılması ve bu maçta oynaması olduğunu kaydetti.
Minüsküs ameliyatı ve esirlik günleri
1974 yılında ilerde kendisine futbolu bıraktıracak sakatlığı nedeniyle minüsküs ameliyatı olan Remzi Oktay Minci, bir süre sonra başlayan Türk-Rum çatışmaları ile birlikte Limasol’daki bir çok kişi gibi Rumlar’a esir düştü. Esirlik günlerinin zorluklarına bir de ameliyatlı ayağı eklenince bu süreç onun için çok zorlu geçti. Esirlik günlerinin olumsuz şartları yüzünden bir türlü iyileşmeyen ve hatta şişen ayağı kendisine çok zor günler yaşattı. Ancak o yılmadı. Esirlik günleri geçip Limasollular ile birlikte kuzeye geçip Girne’ye yerleştikten sonra Gençlik Gücü’ne transfer oldu. Ancak sakatlığı bu takımda forma giymesine imkan tanımadı. Dönemin GG başkanı Hüda Reis’in müsadesiyle çok sevdiği takımı Türk Ocağı’na geri döndü. 1975-1976 sezonunda son maçında ezeli rakip ebedi dostları Doğan Türk Birliği’ne karşı forma giydi. Türk Ocağı’nın 1-0 kazandığı bu karşılaşma bir futbol efsanesinin da futboldan koptuğu karşılaşma oldu.
Limasol’un sembolü Gravatlılar-Maunacılar rekabeti
Ülkemizin en önemli derbisi sayılan Doğan-Ocak rekabetini futbol oynadığı yıllarda tüm benliğiyle yaşayan Remzi Oktay Minci, 1971-1972 sezonunda DTB takımını 2-1 yendikleri karşılaşmada yaşananları aktardı. Bu karşılaşmanın henüz daha başlarında buldukları golle öne geçtiklerini belirten Minci, daha sonra maça eşitlik geldiğini ifade etti. Minci, maçın son bölümünde bir korner kazandıklarını ve kendisinin de bu kornerde savunmadan ileri çıktığını anlattı. Korner atışında kaleci Hikmet topa sahip olacakken kendisinin hakeme göstermeden Hikmet’i aşağıya bastırdığını, Erbay Hasan’ın da topu ağlara gönderdiğini dile getiren Minci, 2-1 kazandıkları bu karşılaşmanın kendisi için Doğan-Ocak rekabetinde tatlı bir anı olarak kaldığını söyledi.
Günümüze kadar süren iki Limasol takımının rekabetinin geçmişte çok daha büyük heyecanlar yaşattığını vurgulayan Minci, günümüzde de rekabet ortamı olduğunu ancak bunun geçmişin havasında olmadığını söyledi.
Minci ayrıca 1952 yılında Türk Ocağı’nı kuran ve maunacılar olarak bilinen kişilerin son derece fedakar insanlar olduklarını hatırladığını da kaydetti. O dönemlerde işi olmayan maunacılara satıp evlerine ekmek almaları için devlet tarafından pul verildiğini söyledi. Ancak maunacıların bunları satıp evlerine ekmek götürmek yerine elde ettikleri parayı Ocak kulübüne yardım için verecek kadar fedakar insanlar olduklarını aktardı. Minci, yine maunacıların yağmur yağıp maçlarını oynadıkları sahayı su basınca uzun demirlerle sahanın suyunu dışarı çekip denizden taşıdıkları kumu sahaya serdiklerini ve maç oynanır hale getirdiklerini hatırladığını da dile getirdi.
Renk sevgisi kalmadı
1974 sonrasında bir dönem ülkemizde güzel, tempolu ve kaliteli bir futbol izlendiğini, sahalarda birçok yıldız ismin boy gösterdiğini ifade eden Minci, ancak son yıllarda bunun değiştiğini, renk sevgisi yerine her şeyin paraya dönmesiyle birlikte futbolun kalitesinin de çok düştüğünü belirtti. Kendi futbol oynadığı dönemlerde takımı mağlup olduğunda eve gelip ağladığını da ifade eden Minci, kendi devrinin futbolcularının giydikleri formaya gönülden bağlı olduğunu ve para pul düşünmeden oynadıklarını söyledi. Günümüzde kendisine hediye edilen Türk Ocağı takımı eşofmanını üzerinden hiç çıkarmak istemediğini de kaydetti.
Minci, kendi döneminde Necat, Yılmaz, Raif, Mevlit, kaleci Mahir, Önder, Zihni, Veli, Arap Erdoğan, Galliga, Enver Emin, Ayhan, Hüseyin ve Hasan Tanışık kardeşler, Üner Berkalp, Özel Aygın, Celal, Erol, Derviş Muharrem, Cemal, Nazım, Erkan, Fevzi Adanır, Hikmet, Ergün, Orhan, Yücel Paralik ve daha ismi aklına gelmeyen bir çok ismin muazzam futbolcular olduklarını ancak günümüzde onlar gibi isimleri sahalarda görmenin artık mümkün olmadığını vurguladı. Yaşanan ekonomik zorluklar da göz önüne alındığında kulüplerimizin özüne dönmesi gerektiğini vurgulayan Minci, bundan böyle alt yapılardan yetişen genç oyunculara takımlarımızın şans vermesi gerektiği üzerinde durdu.
Ocak marşını her duyduğumda ağlarım
Türk Ocağı takımının kendisi için çok önemli olduğunu bir kere daha hatırlatan Remzi Minci, son sözlerini de bu takımın o dönemdeki marşını duygu dolu bir şekilde okuyarak tamamladı. Marş şöyle;
“Teksin Türk Ocağı gençlik yatağı
İstikbalin meşalesisin doğru yoldan gidenlerin
Nurlar parlar içimizde
Bizi engeller döndüremez taş deyse alnımıza”
Yorumlar kapalı.