“BİR EŞEK YÜKÜ ODUNU SATIP, SAATİMİ TAMİR ETTİRMİŞTİM”… Abdi Karol, mesleği öğrenmek istediği dönemlerde çok azimli olduğunu dile getirerek, dağdan topladığı bir eşek yükü odunu satarak parasıyla saatini tamir ettirdiğini ve tamir edilmiş saati tekrar bozarak kendisinin tamir etmeye çalıştığını söyledi. Karol, mesleği öğretebileceği çırakların bulunmadığını ifade ederek “‘Çırak lazım mı’ diye gelenler oluyor, ilk sordukları şey para oluyor. Ben 12 sene sonra çırak olmuşum, hemen çırak olmamışım ki sen daha çırak değilsin parayı düşünüyorsun. Öyle meraklı bir çırak yok yani” dedi.
Ahmet UÇAR
Çocukluğundan beri saat tamirciliği ve anahtarcılık mesleğiyle uğraşan Lefkoşa Surlariçi esnaflarından Abdi Karol, mesleğini yaşatmak, yeni nesillere öğretmek istiyor ancak ilgi duyan olmadığını belirtiyor.
Karol, çocukluk döneminde kardeşlerinin becerikli olduğu işlerde kendisinin yetenekli olmadığını ifade ederek şöyle diyor:
“Biz Yörük’tük. Dağda keçi güdemem, yapamam, edemem… Kardeşlerim ise aksine kuvvetli, becerikli bense beceriksizdim. ‘Sen bu işleri yapamayacaksın, seni bir sanata verelim’ dediler. Ben de İzmir’e gittim ve orada 11 sene saat, anahtar tamircisinin yanında çıraklık yaptım. Ondan sonra kendi işimi yapmaya başladım o gün bugündür çalışıyorum.”
Karol, mesleği öğrenmek istediği o dönemlerde çok azimli olduğunu dile getirerek, dağdan topladığı bir eşek yükü odunu satarak parasıyla saatini tamir ettirdiğini ve tamir edilmiş saati tekrar bozarak kendisinin tamir etmeye çalıştığını hatırlattı.
Karol, “Bu tamirci de bizim akrabamızdı zaten. Saati tamir ettirdikten sonra tekrar bozuyordum. Bir armut ağacının gölgesine oturuyordum, tamir etmeye çalışıyordum. Tamir malzemelerim de yoktu. Merak ede ede kendimi geliştirdim” dedi.
“Ülkede yaşanan valizcilik süreci esnafı sevindirmişti”
Kendi dükkanını 1986’da Surlariçi’nde bulunan Vakıflar Çarşısı’nda (Pasaj’da) açtığını ifade eden Karol, o dönemlerde bölgenin esnaflar açısından kalabalık olduğunu, “İğne atsan yere düşmez” deyimiyle anlattı.
Karol, Türkiye’de Turgut Özal dönemine kadar ithalat yasağı olduğunu, Türkiye’nin dışarıdan mal getiremediğini hatırlatarak, çanak, çömlek, valiz, çay, kahve gibi birçok şeyin valizciler tarafından buradan götürüldüğünü söyledi.
Bu çarşıdan ne kadar insan geçerse esnaf için o kadar faydalı olabileceğine işaret eden Karol, “Biri iğne, biri çuvaldız alır, biri ekmek, biri valiz, biri kolonya alır. Tenha olunca buradan insan geçmeyince ben neyini tamir edeyim? Bu yoğunluğun manava, kasaba, bana ve diğer esnaflara yararı oluyordu. Heyecanlı dönemlerdi” dedi.
Karol, Türkiye’nin ithalat yapmaya başlamasının ardından Kuzey Kıbrıs’taki canlılığın yerini sessizliğe bıraktığına dikkat çekerek, işlerin azaldığını belirtti.
Sınır kapılarının açılmasıyla Surlariçi’ni gezen turistler tarafından Vakıflar Çarşısı’nın (Pasaj’ın) yeniden canlanma gösterdiğini kaydeden Karol, ancak son dönemlerde bu canlılığın da yok olduğunu söyledi.
Karol, mesleği öğretebileceği çırakların da bulunmadığını dile getirerek, “ ‘Çırak lazım mı’ diye gelenler oluyor, ilk sordukları şey para oluyor. Ben 12 sene sonra çırak olmuşum, hemen çırak olmamışım ki sen daha çırak değilsin parayı düşünüyorsun. Öyle meraklı bir çırak yok yani” dedi.
Karol, cep telefonlarının çıkmasıyla saatlere olan ilginin azaldığını düşünmediğini ifade ederek cep telefonu kullanan kişilerin de kol saatlerinden vazgeçemediğini söyledi.
Karol, saatlere tutkulu olan birçok kişi olduğuna işaret ederek, “3 bin TL’ye, 600 bin TL’ye saat alanlar var. Bu saati atamazlar tamir ettiriyorlar. Aynı zamanda saatin incelikleri de farklıdır. Örneğin motorla giderken saate telefonla mı bakacaksın, kol saatiyle mi?” dedi.



















Yorumlar kapalı.