1. Haberler
  2. Kıbrıs
  3. Pahalılık, kunduracılara yaradı!

Pahalılık, kunduracılara yaradı!

Gazimağusa’da, 39 yıldır ayakkabı tamir ederek geçimini sağlayan kunduracı Köksal Çebi, alım gücü düşen ülkede “çöpe atma devri kapandı” dedi ve pahalılık sonucu işlerinin arttığını söyledi

featured


“BAKAN MÜŞTERİLERİM VAR”… 62 yaşındaki Çebi, “Fabrikasyon ürünlerle yarışacak gücümüz yok. Alım gücü düşünce, çöpe atma devri bitti. Çok şükür işlerimiz çoğaldı. Günde 20-25 ayakkabı tamir ediyorum. Dükkanda teslim alınmayı bekleyen 600 çift ayakkabı var” dedi. Müşterilerinin çoğunluğunun kadın olduğunu, en çok ökçe tamiratı yaptığını anlatan Köksal Çebi, daimi erkek müşterileri arasında bakan müşterilerinin de bulunduğuna dikkat çekti

 

İŞLERİNİN ARTMASINA ŞÜKREDİYOR… Köksal Çebi, “Meslek, enflasyona dayalı bir meslek. İnsanların alım gücü düşünce, eski ayakkabısını atıp yerine başka alamıyor. Dolayısıyla yırtılan, açılan sorunlu ayakkabılar tamire geliyor. Ayakkabı tamir bedelleri, ayakkabının sorununa göre değişiyor. 5 ile 35 TL arasından tamir yapılıyor. Eskiye oranla işler çok şükür daha iyi. Rağbet var. Alım gücü düştükçe işlerimiz artıyor” şeklinde konuştu

Sedef BOŞNAK

Ülkemizde halkın alım gücü azaldıkça kabus yaşayan esnaf arasında en çok sevinen kunduracılar oluyor. Pahalılık karşısında yeni ayakkabı alamayan vatandaş, eskisini tamire yönelince, kunduracıları sevindirmeye başladı.

Gazimağusa’da, 39 yıldır ayakkabı tamir ederek geçimini sağlayan kunduracı Köksal Çebi, alım gücü düşen ülkede, “çöpe atma devri kapandı” diyerek, birçok bakan müşterisi olduğunu söyledi.

Çocukluğundan beri, baba mesleğini icra eden Köksal Çebi, pahalılık sonucu işlerinin arttığını belirterek, günde 20-25 çift ayakkabı tamir ettiğini anlattı.

Mesleğinin son ustalarından olduğunu kaydeden 62 yaşındaki Köksal Çebi, birkaç yıl sonra ayakkabı tamirciliğinin, usta yokluğu nedeniyle tarihe karışacağını anlattı.

Köksal Çebi, “Ülkede benden genç kunduracı yok. Mesleğe hevesli genç hiç yok. Böyle devam ederse, yeni tamirciler yetişmeyecek. Ülkedeki tamirci sayısı, bir elin parmağını geçmiyor. Benden ve kalan birkaç ustadan sonra, ne yazık ki ayakkabı tamir eden biri kalmayacak” dedi.

Teknoloji geliştikçe mesleğe olan ilginin yok oluğunu anlatan Köksal Çebi, şöyle devam etti:

“Bizim çocukluğumuzda meslek edinmek, eldeki altın bilezikti. Şimdikiler ancak üniversiteli olma hevesinde. Kimse meslek sahibi olmak istemiyor. Ben, babamdan mesleği öğrenmek için el ayak işleri dahi yaptım. Öğrenene kadar babamın dizi dibinden ayrılmadım. Şimdikiler böyle değil, kapıdan içeriye girmeden, ‘Ne kadar veriyorsunuz’ diyor.”

Gençlerin yok olmaya yüz tutmuş mesleklere özendirilmesi gerektiğini söyleyen Çebi, bu mesleklerin en azından okullarda öğretilmesi gerektiği üzerinde durdu ve “Birilerinin bizim yerimizi doldurması şart. Aksi halde tamirat yapacak kimse kalmayacak. İlgililer, bu sorunu ciddiye alıp, bir an evvel tedbir almalı. Aksi halde,
tamirat yapan kimse olmayacak.”

 

“Çöpe atma devri bitti”

Geçmişte, kişiye özel kaliteli ayakkabı tasarlarken, günümüzde yalnızca tamirat yapmakla yetindiğini ifade eden kunduracı Çebi, “Fabrikasyon ürünlerle yarışacak gücümüz yok. Alım gücü düşünce, çöpe atma devri bitti. Çok şükür işlerimiz çoğaldı. Günde 20-25 ayakkabı tamir ediyorum. Dükkanda teslim alınmayı bekleyen 600 çift ayakkabı var” şeklinde konuştu.

Müşterilerinin çoğunluğunun kadın olduğunu, en çok ökçe tamiratı yaptığını anlatan Köksal Çebi, daimi erkek müşterileri arasında bakan müşterilerinin de bulunduğuna dikkat çekti.

 

“İlgililer, ilgi göstermeli”

Kunduracılıktan evini geçindirip 2 evladını okutan Köksal Çebi, ilgililerin, zanaata ve zanaatçıya gereken önemi vermediğini söyleyerek, şikayetlerini dile getirdi.

1975’te Türkiye’den ülkemize göç ettiğini kaydeden Köksal Çebi, ilk işyerini 1980’de Gazimağusa’nın suriçinde açtığını, ardından 2000 yılında otobüs terminalindeki şimdiki yerine geçtiğini ifade ederek, kendi çabasıyla bulunduğu noktaya geldiğini anlattı.

Üretimin ülkeye önemli katkısı olduğunu kaydeden Köksal Çebi, tamirat için gereken malzemeleri Türkiye’den tedarik ettiğini dile getirdi ve şöyle devam etti:

“Mesleğe ilgi olmayınca, tamirat için gerekli malzemeler de haliyle satılmıyor. Mecburen yurt dışından valiz beraberi ya da kargoyla getirttiriyoruz. 39 yıldır müşterilerime en iyi hizmeti vermek için çalışıyorum. Kalitemden hiç ödün vermedim. Baba mesleğini sürdürüyorum. Gururlu ve mutluyum. Geçmiş yıllarda ısmarlama ayakkabı da yapardık. Bu tür işler, el emeği ve göz nuru eseridir. Bu meslek sekteye uğradı. Biz tamirciler fabrikalarla yarışamadık. Zaten imkansızdı. Büyük sanayi küçüğü yuttu.

Meslek, enflasyona dayalı bir meslek. İnsanların alım gücü düşünce, eski ayakkabısını atıp yerine başka alamıyor. Dolayısıyla yırtılan, açılan sorunlu ayakkabılar tamire geliyor. Ayakkabı tamir bedelleri, ayakkabının sorununa göre değişiyor. 5 ile 35 TL arasından tamir yapılıyor. Eskiye oranla işler çok şükür daha iyi. Rağbet var. Alım gücü düştükçe işlerimiz artıyor.”

 

“Üretim öncelikli olmalı”             

Üretimden koparılmış toplumların büyük zorluk yaşadığını ifade eden Çebi, üretim olmazsa, büyük devletlerin himayesine girmek durumunda kalacağımızı anlattı ve ekledi:

“Üretim öncelikli olmalı. Ancak ülkede durum böyle değil. İlle üretmek gerek. Devlet, bu gibi mesleklere sahip çıkmalı, kişiler bu mesleklere özendirilmeli. Bizden sonra yapacak biri yok. Yaşım 62. Geldim, gidiyorum. Benden sonra kim yapacak? Yapacak biri olduğunu sanmıyorum.

Lastiği çıktı, at ayakkabıyı, başka al. Milli kayıptır bu. Ama tamir edersen, bir yıl daha giyersin. Tüm toplum üniversite mezunu olursa, sistem bozulur. Devlet, bu ve bu gibi mesleklere sahip çıkmalı. Gençliği, meslek sahibi olması için özendirmeli, aksi halde hazırcı bir toplum oluruz.

 

Pahalılık, kunduracılara yaradı!
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir