1. Haberler
  2. Kategorisiz
  3. MOJITO GİTSİN, PIÑA COLADA GELSİN

MOJITO GİTSİN, PIÑA COLADA GELSİN

Küba’da içtiğiniz Piña Colada’nın tadını hiç bir yerde bulamazsınız çünkü kullanılan taze ananas suyu ve Hindistan Cevizi sütünü bulmak pek mümkün değil…

featured


Nibel TEKTAN

Havana’da günlerinizi sokaklarda kaybolarak geçirmenizi tavsiye ederim. Biz öyle yapmıştık ve bu sayede ara sokaklardaki muhteşem ressamların atölyeleri ile karşılaşmış, güpegündüz evlerinde salsa yapan 7’den 70’e bir sürü neşeli insan görmüştük. Yorulup veya acıkıp oturduğumuz her kafe veya restoranda ise kalabalık bir orkestra ile karşılaşıp, ağzımız kulaklarımızda müzik dinlemiştik.

Kübalılar sanırım bu güne kadar dünyada gördüğüm en sanatçı toplum. Üstelik birçoğu da bilgili ve kültürlü insanlar. Yol tarifi sorduğumuz biri, Kıbrıslı olduğumu duyunca bana “Rum mu? Türk mü?” sorusunu sormuştu. Belirtmeden geçemeyeceğim, Küba’da internetin yaygın olmadığı 2005 senesinden bahsediyorum. İnternet bulabilmek için büyük otellere gitmek zorunda kalıyorduk. Dönüşte New York’da geçirdiğim süre boyunca Kıbrıs’ın adını bile duymamış birçok insanla karşılaşmıştım.
 

Erkek eskortlar!

Küba’da çok şaşırdığımız şeylerden biri de, ‘Jinetero’ ve ‘Jinetera’ olarak adlandırılan Kübalıların varlığıydı. Oradayken öğrendiğimiz, bu insanların para karşılığı turistlere escortluk yaptıkları idi.

Bu arada, Küba’da erkek eskortlar (Jinetero), kadın eskortlar (Jinetera) kadar çok. Bizim ise onlarla ilk karşılaşmamız Havana sokaklarında olmuştu. “It’s free for you!” (Size bedava! ) diye bağıran Jinetero ile göz göze gelmemek için Elif’le başımızı önümüze eğip yürümeye devam etmiştik. Bu bizim daha ilk ‘kız başımıza’ (ne demekse!) gezimizdi. Rahat bırakın diyesim gelmişti. Fakat belirtmek isterim ki, kesinlikle tehlikeli bir durum olmadı. Eğer size gelen bakışlara karşılık vermezseniz, kimse sizi rahatsız etmiyor denmişti ve gerçekten de öyleydi.

Yazıyı yazdığım sırada araştırırken öğrendim ki, bu iki terim artık turistlere arkadaş olmak istermiş gibi yaklaşıp, daha sonra para isteyen veya götürdüğü mekanlarda hem kendi yemeğini ödeten hem de komisyon alanlara da deniyormuş. Bu diğer Kübalıları bile rahatsız edecek şekilde artmış. Yolunuz Küba’ya düşerse, arkadaş olma bahanesiyle yanınıza yaklaşanlara dikkat edin. Onun dışında benim tanıdığım tüm Kübalılar çok tatlı ve güzel insanlardı.

 

Casa de la Musica…

Gündüzler böyle ya sokaklarda ya da müzelerde dolaşarak geçti. Bir akşamımızı her şehirde bulunan Casa de la Musica denen salsa kulübünde geçirdik. Ben o zamanlar yeni salsa derslerine başlamıştım ve İspanyolcamı pratik yaptığım gibi, salsa pratiği de yapmaya niyetliydim. Salona girdiğimiz anda, bu hayalimin suya düşeceğine emin oldum. Işık hızında spin atan kızları görünce, meydanı Elif’e bıraktım. Dans konusunda yeteneği tartışılmaz olan Elif’ciğim otursak iyi olur deyince, anladım ki o da benimle aynı durumda. Piste yakın bir yere oturduk, mojitolarımızı aldık, izlemeye başladık.

Pist tıka basa doluydu. Dans eden çiftlerin yarısının partnerlerden biri Kübalı, diğeri yabancıydı. Kıskançlıktan kudurmuş bir şekilde izliyorduk. Ne zaman bu kadar güzel salsa yapmayı öğrenmişti bunlar diye iç geçiriyorduk (Ah! Bir kaç sene sonra gitseydim belki piste çıkmayı denerdim!) Kendi başına biraz dans etmeye niyetlenince, İtalyan bir adam Elif’le salsa yapmaya kalktı ama bir süre sonra o da pes etti. Dans eden çiftlerden hangisini izleyeceğimizi şaşırmış bir şekilde bakıyorduk piste. Sonunda bu kadar işkence yeter dedik ve eve yatmaya gittik. Nasıl olsa ertesi gün, yazının birinci bölümünde bahsettiğim Buena Vista Social Club konseri vardı. Hayallerimizin gerçek olmasına bir gün kalmıştı!

 

Devrim Müzesi

Museo de la Revolusion (Devrim Müzesi) tüm gününüzü geçirmeniz gereken bir yer. O efsanevi Küba tarihini daha iyi öğrenmenin ve anlamanın en güzel yolu. Bina 1900’lerin başında yapılmış muhteşem bir yapı. Küba tarihi kronolojik olarak üst kattan başlayarak alt kata kadar sergilenmiş. En alt kat ise Che Guevara’nın hayatına ayrılmış. Müzenin önünde 1961’de Castro tarafından kullanılan bir tank ve eski şehir surlarından kalan bir kısım var. Ben “Vay be!” diye diye çıktım müzeden. Bu güne kadar en fazla etkilendiğim müzelerden biriydi.

Müzeden sonra Hotel Nacional de la Cuba’ya gitmek için heyecanla hazırlandık ama ancak oraya gidince konserin iptal olduğunu öğrendik ve yıkıldık! Toparlanmamız için hemen bir şeyler yapmamız gerekiyordu ve işte o anda sempatik bir barmenin yaptığı mojito moralimizi biraz düzeltti. Tarihi otelin içinde de biraz dolaştıktan sonra “Amannnn napalım?” dedik “Konser kısmet değilmiş.”  

“Mars’tan geldik!”

Küba’da yaşadığım en büyük hayal kırıklığı, Alfonzo Amca ve İsabel Teyze’nin, yani odalarını kiraladığımız insanların bize verdikleri sözü tutmamalarıydı. O sabah saat 5’te Sevilla Hotel’e kadar yürüyüp bizi havaalanına götürecek olan servise yetişmemiz gerekiyordu. Sabahın köründe sokaklar pek tekin olmayabilir diye Sevilla’daki turist acentesi ev sahibinizden rica edin size buraya kadar eşlik etsin demiş, hatta bir kağıda onlara vermemiz için durumu açıklayan bir not bile yazmıştı. Fakat sabah ne Alfonzo Amca, ne de İsabel Teyze’den çıt çıkmadı, çantaları sırtımıza yükleyip Elif’in elinde sıkı sıkı tuttuğu göz yaşartıcı spreyle yola koyulduk. Daha sonra o spreyi bir çok yerde yanımda taşıdım ama şükürler olsun ki hiç kullanma ihtiyacı duymadım. O gün de yolda bizimle konuşmaya çalışan biraz kendinden geçmiş genç bir adam dışında bir sorunla karşılaşmadık. Adam biraz bizi takip etti, nereli olduğumuzu sordu ama Elif’in ‘Mars’ cevabı karşısında uzaylılardan korkuyor olmalı ki peşimizi bıraktı.  

 

Ve Santa Maria…

Bu arada havaalanı dediysem yanlış anlamayın daha geriye dönmüyoruz! Elif’in isteği üzerine iki günümüzü Santa Maria adasında geçirmek için iki motorlu pırpır uçağımıza binmeye gidiyoruz. Cayo Santa Maria ve çevre adalar 1999’da 48 kilometrelik bir yolla ana karaya bağlanmış. Adada sadece 5 yıldızlı her şey dahil oteller bulunuyor. Bu benim ilk ve son her şey dahil otel tecrübem oldu. Çok anlamsız bulduğum bu tarz yerler, Küba’da yoğun geçen plajlardan uzak günlerden sonra itiraf etmeliyim ki çok iyi gelmişti. Turkuaz rengi bir deniz, uzun mu uzun bembeyaz bir sahil ve tabi mojito! Ha! Bir de piña colada!

 

Pina Colada…

Sırası gelmişken, bu iki Küba kokteylinden biraz bahsetmek istiyorum. Mojito ve piña colada rom ile yapılıyor. Tüm barlarda içinde esmer şekerde ezilmiş taze nane yaprakları ve yeşil limon bulunan bardaklar gece başında hazırlanır, sipariş gelir gelmez içine rom, soda ve buz eklenerek satılır. Piña colada ise rom, ananas suyu ve hindistan cevizi sütü ile yapılıyor. Şu sıralar Kıbrıs’ta da bir çok yerde oldukça başarılı mojitolar yapılıyor, fakat Küba’da içtiğiniz piña colada’nın tadını hiç bir yerde bulamazsınız çünkü kullanılan taze ananas suyu ve Hindistan Cevizi sütünü bulmak pek mümkün değil. Küba dışında piña coladaya da bir kaç kez şans vermeyi denedim ama asla aynı tadı vermedi!

 

Bizi bekleyen sürpriz…

Fazla uzatmadan konumuza dönelim. İki gün otelde yan gelip yattık. “Animatör Alfonzo’nun salsa derslerine katıldık”  demeyi çok isterdim ama beşinci dakikada sıkılıp olay mahallini terk ettik ve yan gelip yatmaya devam ettik. Otelde kapalı kalmak bana göre değildi, deneyip emin olmuştum. Fırsat buldukça Kübalı personelle sohbet edip bir şeyler öğrenmeye çalışıyordum. Garson amcalardan biri “bu otellerden çıkmayanlar asla gerçek Küba’yı göremiyorlar” demişti ve gerçekten çok haklıydı. Oradan ayrılmak için sabırsızlanıyordum. Adadan ayrılıp hakkında bir çok kitap okuduğum Che Guavera’nın mozolesini ziyaret edecek, oradan da UNESCO Dünya Mirası ilan edilen Trinidad’a gidecektik. Üstelik Havana’ya dönünce büyük bir sürpriz bizi bekliyordu…

 

“ Devamı haftaya”
 

MOJITO GİTSİN, PIÑA COLADA GELSİN
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir