1. Haberler
  2. Kıbrıs
  3. Limasol’da sokakta aç yaşıyorlar!

Limasol’da sokakta aç yaşıyorlar!

Hem ailevi hem de adli sebeplerden dolayı Kuzey Kıbrıs’tan kaçan nişanlı bir çift… Biri 27 diğeri 30 yaşında… Bir parkı evleri yapan çiftin bir battaniye ve bir bavuldan başka hiçbir şeyi yok…

featured


Gizem ÖZGEÇ- Serkan SOYALAN
Fotoğraf: Johan Duchateau

Kıbrıs’a henüz tam anlamıyla yaz gelmiş değil… Gece hava yirmi derecenin altında… Kuzey Kıbrıs’tan, yaşadıkları özel ve adli sebeplerden dolayı güneye kaçan Kalyoncu ve Denizgezen çifti ise, tüm olumsuzluklara rağmen Kıbrıs’ın güneyinde aylardır sokaklarda.

Limasol’da bir spor kulübüne ait park, iki gence barınak olmuş durumda. Yanlarına aldıkları bir battaniye ve bavulla, kendilerine mekân yaratan genç çift parkta yaşıyor.

Hüseyin Kalyoncu ve Havva Denizgezen… Onlar nişanlı ve bu adanın çocukları. Biri 27 diğeri 30 yaşında… Bazı özel ve adli sebeplerden dolayı altı ay önce kuzeyden güneye kaçmak zorunda kalmışlar…    Sığındıkları yer; Güney Kıbrıs… Şanslarını önce Larnaka’da denemişler… Ancak işler istedikleri gibi gitmemiş… Şimdi ise Türklerin en çok yaşadığı yerde, Limasol’da yaşama tutunmaya çalışıyorlar. Ne kalacak yerleri ne paraları ne de bir işleri var…

Önce köprü altı sonra park…

Larnaka’ya gittikleri zaman PEO sendikası kendilerine kucak açmış ve kalacak bir yer sağlamış. Geçici bir de iş… Ancak bu mutluluk fazla uzun sürmemiş ve kaldıkları yerden çıkarılmak zorunda kalınca çalıştıkları işyerini de bırakmak durumunda kalmışlar. Çiftin, parktan önceki evi bir köprü altıymış… Ancak orada da istemedikleri olaylar yaşayınca, kendilerince “daha güvenli” olan bir yere geçmişler… Evlerin olduğu bölgede, bir parka…    Şimdi kendilerine uzanacak bir yardım eli bekliyorlar. Onlara göre “hatalı olsalar da yaşamaya ve sahip çıkılmaya hakları var.”

Kalyoncu: Hata yapsak da ölelim mi?

Limasol ziyaretimize tesadüfen karşılaşıyoruz onlarla… Beklenmedik bir hikâye dinliyor ve üzülüyoruz… Hüseyin Kalyoncu…1990 doğumlu… Kuzeyde bazı sorunlara bulaşmış ama devletin yetersizlikleri sonucu kaybedilmiş bir genç… Kuzeyde bilindik siyasi isimlerden birinin yeğeni… Hüseyin bize yaşadıklarını şu sözlerle anlatıyor:

“Altı ay önce güneye geçmeye ve bir daha kuzeye dönmemeye karar verdik. Nişanlımla buraya geldik. İlk önce Larnaka’da kaldık. PEO bize yardımcı oldu ve bir hafta kadar çalıştık. PEO bize barınacak yer konusunda da yardımcı oldu. Ancak kısa süre sonra, “Ev kiralarsanız iyi olur ancak sizi çıkarmak zorundayız” dendi.  O anda sokakta kalacağımızı biliyorduk.  Hangi parayla, hangi evi tutacaktık? Cebimizde beş para yok. Yardım merkezine gittik bize tek seferliğe mahsus olmak üzere 100 Euro verdiler. İlk ve son kez…100 Euro’yla ne kadar geçinebiliriz?  Ailevi bir takım sıkıntılardan dolayı buraya kaçmak zorunda kaldık. Belli hatalar yapmış olabiliriz ama gençlikte ne olmaz ki? Bize sahip çıkılmadı. Burada yaşayanlar bize ufak tefek yardımcı oluyor ama nereye kadar?  Kuzeyde Girne Belediyesi’nde çalışıyordum. 16 ay yatırırım yapılmadı. Geçiciydim… Bıraktım kaçtım. Şimdi bir kulübün parkında yatıp kalkıyoruz. Ben asla artık kuzeye dönmeyeceğim. Benim burada haklarım var. AB pasaportum var ve bu cumhuriyetin bir üyesiyim. Neden kapılar yüzümüze kapansın? Yazık günah değil mi bize? Hırsızlık mı yapalım, intihar mı edelim? Bir iş güce sahip olmak ve kendi ayaklarımızın üzerinde durmak istiyoruz. Şimdilik yılmadık, mücadele ediyoruz. Mücadele edeceğiz. Bize lütfen bir yol göstersinler. Onların yüzünü kara çıkarmayız. Şov yapmıyoruz. Gerçekten yardıma ihtiyacımız var.”

Denizgezen: Açlıktan bayıldığım günler oluyor

Ve Havva Denizgezen… 1987 doğumlu… Genç bir kadın… Havva’ya kulak veriyor ve onu dinliyoruz:

“Banyo bile yapamıyorum. Bir kadın için sokakta kalmak daha da zor. Kulübün tuvaletinde kimse yokken yıkanmaya çalıştım ancak panikten düştüm. Her yerim mosmor. Biz de insanız. Bize bir imkân sağlasınlar. Önce önümüzü açsınlar gerisini bize bıraksınlar. Biz “yan gelip yatalım devlet bize yardım etsin” demiyoruz. Her yere başvurduk. Resmi olarak başvurularımızı görebilirsiniz. Sokak hayvanlarını bile barındıranlar bize de yardım edebilirler. Ben hayvan değilim. Burası benim doğam değil. Ben de normal insanlar gibi evde yaşamak istiyorum. Daha önce köprü altında kalırken istemediğimiz şeylerle karşılaştık. Bize sokakta bir şey olursa, hesabını kim verecek? Çok zor durumdayız. Bir müddet elimizdekilerle idare ettik ancak tükendik. Bazen buradaki insanlar bize bir parça ekmek veya fırınlarından çıkanı veriyorlar. Ama nereye kadar? Açlıktan bayıldığım günler oluyor. Dört beş aydır iyiliksever insanların çabalarıyla yaşıyoruz. Şimdi ne yapalım? Yaşam hakkımızdan vazgeçip, intihar mı edelim?”

Limasol’da sokakta aç yaşıyorlar!
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir