Aliye ÖZENCİ
Öykü Boyacı, annesi Müjgan Boyacı’nın hayatını kaleme aldı… Öykü Boyacı, aslında annesinin hayalini gerçekleştirdi… Kitaba da onun adını verdi… “Müjgan”
Öykü’nün annesi Müjgan Hanım, önemli bir sağlık problemi yaşadı… Onun için çok zorlu geçen bu süreçte, yaşadıklarını kaleme almak, hayatını kitaba dönüştürmek en büyük hayaliydi… Ancak sağlık problemleri nedeniyle kalemi eline alacak gücü yoktu… İşte kızı Öykü, burada devreye girdi…
Hasta yatağında annesi yaşadıklarını, hissettiklerini anlattı, kızı da tek tek bunları not aldı. Müjgan Hanım’ın hayatı kitap oldu ancak bunu görmeye ömrü yetmedi…
Erken yaşta hayata veda eden Müjgan Hanım’ın vefatı ailesini derinden etkiledi.
Öykü Boyacı, annesinin ölümünden iki yıl sonra, onun kitap hayalini gerçekleştirmeye karar verdi.
Öykü, yeniden kalemi aldı ve annesini anlatmaya başladı… Üç yıllık çalışma sonucu annesinin adını verdiği kitabı, yayınlayabilmenin mutluluğunu ve huzurunu yaşadı.
Boyacı, kitaptan elde edilecek geliri ise Kanser Hastalarına Yardım Derneği’ne bağışlayacak.
“Annem güçlü bir kadındı”
Öykü Boyacı, 11 Şubat 1978’de Lefkoşa’da doğdu. İlk, orta ve lise eğitimini Lefkoşa’da tamamladı. Üniversite eğitimi için Türkiye’ye giden Boyacı, şimdi özel bir şirketin muhasebe bölümünde çalışıyor.
Kitap okumayı seven ama üç yıl öncesine kadar yazmak gibi bir düşüncesi olmayan Boyacı, annesinin hayalini, istediğini gerçekleştirmek için kalemi eline aldı.
“Müjgan” adlı kitap, trajik bir hayat hikayesini anlatıyor. Aile için kitabın manevi değeri ise çok büyük.
Öykü Boyacı, annesinin kanser olduğunu 1993 yılında öğrendiklerini belirterek “Başımıza gelmez diye düşündüğümüz şey, o gün bizim kapımızı da çaldı… Annem güçlü bir kadındı. Tedavimizdeki ilk süreci başarıyla atlatmıştık. Fakat 2009 yılında hastalığın tekrarlanmasıyla bütün aile yeni bir acıya sürüklendi. Bu süreçte bütün aile, ona destek olmak için bir araya geliyorduk. O da yılmadan mücadele veriyordu” dedi.
“Sen anlat, ben yazayım”
Öykü Boyacı, annesinin kendi hayatını kaleme almak ve ailesine bir eser bırakmak istediğini belirtmesi üzerinde bunu nasıl yapabileceğini düşünmeye başlamış.
Annesinin kalem tutacak güçte olmaması nedeniyle bu görevi üstlenen Boyacı, annesine “sen anlat, ben yazayım” dedi ve kalem, kağıda sarıldı.
Boyacı, annesinin hastalığıyla ilgili kafasında dönüp, dolaşan düşünceleri bir nebze de olsa azalmak ve kitaba odaklanmasını sağlamak amacıyla çalışmaya başladı.
Öykü Boyacı, “Bir şeyler değişebilir düşüncesiyle, umut edip anneme hadi gel kitabına başlayalım dedim. Annem, kitaba başlamam ve kendisinin bu kitabı tamamlayabilmesi konusunda gerçekten çok hevesliydi. Hasta yatağında yazmamı istediği şeyleri anlatmaya başladı. Böylelikle kitabımızın ilk cümlelerini bir hastane odasında yazmaya başladık” dedi.
Yarım kalmış bir hikâye
Hayali olan kitabın hikayesinin tamamlayamadan Müjhan Hanım, erken yaşta hayata veda etti… Kitap, yarım kalmıştı…
Öykü Boyacı, annesinin hayalini gerçekleştirmek, yarım kalan işi tamamlamak istiyordu, ona kendi adını taşıyan kitabını hediye etmek en büyük arzusuydu ama olmadı.
Boyacı, kitabı yazmaya başlama sürecini şöyle anlatıyor:
“Annemi kaybettikten sonra, yazılanlar bir köşede atılı kalmıştı. Zaman geçtikçe yüreğimde bir ağırlık oldu. Başladığım bu işi tamamlamam gerektiği, beynimde dönüp dolaşıyordu. Önce babama, abime ve kardeşime danıştım. Fikrim karşısında herkes çok duygulandı, sevindi. Ailemin desteğiyle, anneme olan vefa borcumu ödeyebilmek için kitabı yazmaya devam ettim. Bu konuda tecrübesizdim ama anneme söz verdiğim gibi bu kitabı tamamladım”.
Öykü, kitabı yazmaya başladı ama sürekli nasıl olacağı konusunda hep kafasında soru işaretleri vardı. Öykü’nün yakın bir arkadaşının kendisine “Annene hayatın boyunca birçok hediye aldın. Hangisini beğenmedi ki! Bu kitap da onun için bir hediye” demesi, onu derinden etkiledi ve kitabı tamamlaması için cesaretlendirdi.
“Yazdıkça içimdeki acı, özlem ve hasret çoğaldı”
Öykü Boyacı, “Ömrü yetse ve kalemi annem eline almış olsaydı, belki de başka şeyler anlatırdı. Benim yazdıklarımı yazmazdı” dedi.
“Müjgan” adlı kitabı, üç yıllık sürede tamamlayan Boyacı, şöyle devam etti:
“Bu benim için kolay olmadı. Annemle geçirdiğim günleri yazdıkça, içimdeki acı, özlem ve hasret çoğalmaya başladı. Bu da uzun süre kalemi elime almama ve yazmama engel oldu. Ama annemin kitap için hevesi aklıma geldikçe, yeniden masa başına geçip yazıyordum”.
Boyacı, kitapta annesinin gençlik yıllarını, ailesiyle geçirdiği özel ve güzel günlerinin yanı sıra hastalık dönemini de kaleme aldı. Kitabın sonunda Müjgan Boyacı’yı tanıyanların anlattığı anılar da var.
“Bu uzun ve zorlu süreçte annemin hayatını ele alırken, okuyucuların üzülmeden onu güzel yönleriyle anmalarını istediğim için bazı konuları çok detaylı yazmadım. Özellikle bu kitabın annemle aynı kaderi paylaşan hastalara umut olmasını istedim” diyen Öykü Boyacı, kitabından elde edilecek tüm geliri Kanser Hastalarına Yardım Derneği’ne bağışlayacağını belirtti. Boyacı, kitabın dernekten satın alınabileceğini söyledi.
“Anneme ölüm kelimesini yakıştıramadım”
“Anneme asla ölümü yakıştıramadım” diyen Boyacı, 2012 yılında hayatını kaybeden annesi, bugün hayatta olsaydı ona sımsıkı sarılmak, bıkmadan, usanmadan onunla vakit geçirmek istediğini belirtiyor.
Annesinden “sırdaşım, her şeyim” diye söz eden Boyacı, “Onu kaybettikten sonra hayatımda büyük bir boşluk hissetim. Keşke yanımda olsa… Ama ne yazık ki, hayatta değil yarın Anneler Günü ve ben, sırf bu yüzden hiçbir özel günü sevmiyorum” dedi.
“Annenize onu sevdiğinizi söyleyin… Geç kalmayın”
Annesinin hastalığı döneminde, yüreği acı içindeyken yüzüne mutluluk maskesi takıp annesine moral verdiğini belirten Öykü Boyacı, sözlerine şöyle devam etti:
“Hasta olduğu sürede yüzümde mutluluk maskesi vardı. Ona umut olmak, yeniden ayağa kalkabileceğine inandırmak için negatif duygularımı içime attım. Benim için çok zor bir süreçti. Son haftalarımız hep böyle geçti. Onu kaybedeceğimiz duygusunu yansıtmadan, yarın daha iyi olacak düşüncesiyle ona hep umut veriyordum. Bu nedenle vicdanım çok rahat. Yarın Anneler Günü, annelerinizin kıymetini bilin…
Çok geç olmadan onları sevdiğinizi, uzaktaysa özlediğinizi söyleyin. Onlar hayattayken bunları yapın… Annenin eksikliği her gün yüzünüze tokat gibi çarpar, eksikliğine asla alışılamaz.
Özlem artıkça keşkeler başlar. Hayatımda hiç keşke olmadı. Anneme layık bir evlat olmaya çalıştım.
Sizler de hayatınızda keşkelerin olmasını istemiyorsanız annelerinize sarılın”.



















Yorumlar kapalı.