Gözde Öz
Kolombiyalı gezgin Julia’nın yolu bir gün Kıbrıs’a düşer. Mesleği hikaye anlatımı olan Julia’yı Kıbrıs’a sürükleyen de yine bir öykü, meşhur Afrodit’in efsanesidir. Birçok farklı ülkeden farklı hikayeyi kendinde barındıran ve dünyayla paylaşma herkese duyurma amacı güden Julia, bu hafta Kıbrıs Pazar’ın konuğu oldu.
Bulunduğu ortama neşe getiren, hikâyeleriyle hem ders hem de öğüt veren Julia’nın bize muzurca gülerek anlattığı ilk hikâyeyi sizinle paylaşıyorum.
Zamanlardan bir gün hayvanlarını dolaştırmaya çıkan çoban bir yerlerden gelen yardım çağrısı duyar. Sağına soluna bakar ancak kimseyi göremez. Sesin geldiği yöne doğru yönelen çoban çalıların arasını karıştırınca bir peri görür.
Çoban periyi kurtarır ve periden bir dilek hakkı kazanır. Çoban, yıllar boyunca annesinden kralların mutlu olduğunu çünkü altın tabaklarda yemek yediğini duymuştur bu yüzden altın tabak dilemeyi düşünmektedir. Derken çobanın aklına hiç çocukları olmadığı için çok üzülen karısı gelir tam onun için dileyecekken aklına gözleri görmeyen biricik annesi düşer. Ne yapacağını bilemeyen çobana peri bir gün düşünmesi için izin verir.
Ertesi gün periyle buluşan çoban artık ne dileyeceğini biliyordur. Çobanın dileği şöyledir;
“Annemin torunlarını altın tabaklardan yemek yerken görmesini diliyorum.”
“Otuzuma geldim ama hala ergenim”
Kıbrıs Pazar: Julia kimdir?
Julia: Kısaca kendimden bahsetmem gerekirse Kolombiya’da doğdum. 28 yaşındayım. Tabi hala bana kalırsa psikolojik anlamda ergenlik çağımı yaşıyorum.
“Kütüphaneye asılmış reklam
broşürü kendimi bulmamı sağladı”
Kıbrıs Pazar: Hikâye anlatıcısı olmak nereden ve nasıl aklınıza geldi?
Julia: Ben her zaman hikâyeleri sevmişimdir. Ayrıca her zaman hayatımda hikâyelerin yer almasını istemişimdir. Ancak yakın bir zamana kadar hikaye anlatıcılığının mümkün olduğunu ya da bunun hayatta bir seçenek olduğunu bilmiyordum. Bu yüzden her zaman yazar olabilmenin hayalini kurdum. Ama yazar olmak sizi aynı zamanda yalnızlaştırabiliyor da… Ve bana kalırsa insanlarla iletişim kurmak son derece önemli. Ve kelimeleri kullanılarak bir performans, bir gösteri yapabilmeyi her zaman istemiştim, tabi o zamanlar hikaye anlatıcılığının var olduğundan dahi haberim yoktu.
Yakın bir zamanda kütüphaneye asılmış bir reklam broşürü yapmak istediğim şeyi, kendimi keşfetmemi sağladı. Üzerinde “Hikaye Anlatıcılığı Yarışması” yazıyordu. Hemen yarışmaya kayıt olmaya gittim ve bu sırada hikaye anlatıcılığı için aslında bir okul olduğunu da öğrendim. Sonrasında bunun bir meslek olduğunu ve insanların bu kariyere ahip olabilmresi için 5 dönemlik bir eğitimden geçmesi gerektiğini fark ettim. Sonrasında bu mesleğin tam olarak benim aradağım yapmak istediğim şey olduğunun farkına vardım.
“Dindar bir ailede büyüdüm,
İncil benim ilk hikâye kitabım”
Kıbrıs Pazar: Peki hikaye anlatıclığı yapmadan önce Julia nasıl biriydi? Neyle ilgileniyordu?
Julia: Hikâye anlatıcılığını keşfetmeden önce Teoloji okuyordum. Çünkü ben çok dindar bir ailede büyüdüm. İncil benim ilk hikâye kitabım oldu ve onda yer alan hikâyeleri her zaman çok sevdim. Ve o hikâyeler beni hep etkilemiştir. Bu yüzden bir ara yazar olmayı düşündüğüm zamanlar dini kurgular üzerine yazmayı planlıyordum. İncil’den bir hikâye alıp onun üzerine tarihten, kültürden araştırmalar yaparak o hikâyeyi yeniden keşfetmeyi, genişletmeyi istiyordum.
“Hikâyeleri herkese ulaştırmak için dünyayı geziyorum”
Kıbrıs Pazar: Bunu hayat tarzınız olarak mı seçtiniz yoksa mesleğiniz olarak mı?
Julia: Hayır bu tamamen benim mesleğim. Tabi bu geleneksel meslekler gibi belirli bir mesai saati içerisinde belirli bir ofiste yapılan bir iş değil. Ancak bu şekilde okullarda, kurumsal şirketlerde çalışan ya da reklam ajanslarında tanıtımı yapılacak ürünler üzerine hikâyeler yazan meslektaşlarım da var. Fakat benim durumumu ele alacak olursak, ben dünyayı geziyorum, diğer kültürler hakkında bilgi ediniyorum, özellikle gittiğim yerlerden yeni hikâyeler topluyorum ve ziyaret ettiğim yerlere onları da taşıyorum. Hikâyeleri hiç beklemeyen insanlara taşıyorum. Aslında bu yüzden dünyayı geziyorum.
“Gidilecek çok yol, görülecek çok insan, anlatılacak çok hikayem var”
Kıbrıs Pazar: Hikâye anlatımını ne zamandan beri meslek olarak yapıyorsunuz?
Julia: Hikâye anlatıcılığı üzerine 2012 yılında eğitim almaya başladım. Yaklaşık bir yıldır da diplomalı bir şekilde mesleğim olarak icra ediyorum. Ancak bu meslekte her zaman kendimi yeni hissediyorum. Daha gidilecek çok yol, görülecek çok insan, anlatılacak çok hikâyem var.
Kıbrıs Pazar: Gittiğiniz yerlerde izleyicilerle İspanyolca ya da İngilizce anlaşamadığınız durumlarda ne oldu? Dil farkı sizin hikâye aktarımınızı nasıl etkiledi?
Julia: Aslında biliyormusunuz dil bariyerini yıkmayı öğrenmeye başladım. Kimse anlaşmak için aynı dili bilmek zorunda değil. Örneğin, Kolombiya’da hikâye anlatımı için gittiğim bir ilkokulda çocuklara öyküleri farklı bir yöntemle ve tamamen İngilizce kullanarak anlattım. Ve hikâyenin sonunda çocuklara dönüp ne aldıklarını sorduğumda gördüm ki anlattıklarımın tek kelimesini bile bilmeyen çocuklar hikayemi doğru anlamış.
Bu yöntemin aynı zamanda yabancı dil öğrenebilmek için en etkili yöntemlerden biri olduğunu da aynı okulu aylar sonra ziyaret ettiğimde fark ettim. Çocuklar, hala anlamı bilmedikleri İngilizce kelimeleri bağırarak büyük bir heyecanla beni karşıladı. Onlar beni, hikayeyi ve kelimeleri hala hatırlıyordu.
Ve bu deneyimden sonra kelimelerin ötesinde insanlarla anlaşmayı öğrenmeye başladım. Dilin iletişimin kendisi değil sadece bir parçası olduğunu gördüm. Çoğu zaman ise küçük bir parçası olduğunu…
“Beni Kıbrıs’a da hikâyeler getirdi”
Kıbrıs Pazar: Pek çok kişi Kıbrıs’ı bilmezken siz nasıl duydunuz? Yolunuz buraya nasıl düştü?
Julia: Kıbrıs hiçbir zaman planlarımın içinde yer almadı ancak, hikâyeler beni buraya getirdi. Evet, Kolombiya’daki birçok arkadaşım bırakın Kıbrıs’ın nerede olduğunu ne olduğunu dahi bilmiyor. Fakat bende burayı efsaneler sayesinde öğrendim. Afrodit’in doğum yeri olarak duymuştum. Beni buraya getiren sebeplerden birisi Yunan mitolojisi oldu.
“1 Nisan’da Afrodit’in doğduğu yerde sahne aldım”
Kıbrıs Pazar: Yolunuzu Kıbrıs’a düşüren Afrodit’in doğum yerini görebildiniz mi?
Julia: Nisan’ın 1’inde hikâye anlatımı için orada sahne aldım. Tüm dünyadan tanrıçaları konu aldığım anlatımda aynı zamanda davul performansı gerçekleştirdik. Hikâyeleri davulun sesi eşliğinde dans ederek özel bir gösteriyle izleyicilerle buluşturduk. Benim için unutulmazdı, tamamen büyüleyiciydi.
“İki halkın da kalbinde ‘nefret’ yok, adada korku yok”
Kıbrıs Pazar: Kıbrıs’ın bölünmüşlüğü ve çözüme ilişkin izlenimlerin neler oldu?
Julia: Kıbrıs’a gelmeden önce insanlar bana burada nefretin ve çok sayıda propagandanı olduğunu söylemişti. Kıbrıs’a geldiğimde konuştuğum herkes ise, ‘Kıbrıs problemi’nden bahsetti ancak bu insanların kişisel olarak karşı tarafa cephe almadığını gördüm. Burada yaşanan problem Kıbrıslı Türkler ve Rumlar arasında değil Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile Rum Yönetimi arasında.
Kıbrıs’ta yaşanmış problem çok büyük ve evet herkesin hayatını etkiliyor. Ama en azından benim konuştuğum insanlardan gördüğüm, kalplerinde hiç nefret olmadığı. Demek istediğim çok önemli bir şey var ki; tüm kalbinizle şu anda sahip olduğunuz şey için minnettar olmalısınız. Çünkü en azından bu adada korku yok. Ancak Kolombiya….Kolombiya’da her yerde korku var. Ne kadar eskiye nazaran değişmiş olsa da… Hayatlarımız için endişe var.
“Harcamalarını azaltmalı, ya da kazancını artırmalısın!”
Kıbrıs Pazar: Julia her zaman dünyayı dolaşan profesyonel bir gezgin mi? Dünyayı gezmek isteyenlere vereceğin en büyük ipucu nedir?
Julia:
Genel olarak yıl içinde birkaç ay dünyayı dolaşmak için kendime zaman ayırıyorum onun dışında yerleşik olarak Kolombiya’da kalıyorum.
Bu nedenle kendime tamamen profesyonel gezgin diyemem ancak kendi başıma yolumu bulmakta oldukça iyiyim. Birçok insan gezebilmek için büyük miktarda paraya ihtiyacı olduğunu düşünür. Ben bunun doğru olmadığını düşünüyorum. Gezmek isteyenlere en iyi önerim; ya harcamalarını azaltmalısın, ya da kazancını artırmalısın! Ben yakın zamanda keşfettiğim gönüllü iş yapmak üzerine kurulu ‘work away’ sistemini kullanarak seyahatlerimi daha uyguna getiriyorum.
Günde yaklaşık 5 saat gönüllü olarak yaptığım iş karşılığında yemek ve konaklama hizmeti alıyorum. Kıbrıs’a da bu sistem sayesinde geldim.
Dünyada ‘imkânsız’ ve ‘imkanlı’ olabilecek şeyler vardır. Ancak ‘imkânsız’ siz öyle düşündüğünüz sürece var olacaktır. O yüzden kendinizi biraz açın ve dünyaya birşeyler katın o da size yardım edecektir.
Yorumlar kapalı.