Psikolog Ayla KAHRAMAN
Onlar; en iyi niyetli, sevecen, verici olduğunuzu duyumsadığınız an; tahammül sınırınızı zorlayan, hoş görünüzü elinizden alan insanlar. Yaşamınızda rol oynadıklarında sizi yorarlar; süreklilik kazandıklarında ise gündelik hayatınızın huzurunu ve dengeli akışını tehdit edebilirler.
Onlar, “zor” insanlar.
Zor kişilik; psikoloji bilimi tarafından kategorize edilmiş bir kavram. Zor kişilikten söz edildiğinde; katılaşmış ve duruma göre esneme becerisini gösteremeyen kişilik özelliklerine sahip insanlar akla gelir. Bu insanlar her an, kendileri veya başkaları için ya da her iki taraf için hayatı çekilmez kılma, gündelik yaşamı mutsuzluğa uğratma potansiyeli taşırlar.
Rahat ve sorumsuz olabilirler veya aşırı sorumluluk bilinçleri ile her daim görevde olabilirler.
En yakınlarına bile asla güvenilmeyeceğini, şüphe duymanın en sağlam korunma yolu olduğuna inanabilirler.
İnsanlara çabucak kanıp, her şeylerini kaybedebilirler.
İnsanlarla oynayarak onları inandırabilirler.
Sizi korumak adına dünyanızı zindana çevirebilirler.
Sosyal yaşamda mükemmel davranırken; evdeki sorumluluklarını ve rollerini uygulayamayabilirler.
Zor insanlar, bunlardan birine veya sayamadığımız pek çok farklı uçtaki kişilik özelliğine saplanıp kalmış olabilirler. Sosyal uyum zorlukları olan bu kişiler, rutin yaşam akışında kendi benliklerini koruyarak, diğer
insanlarla bütünleşebilme becerisi gösteremezler. Bunun yanında kendilerinin geçinilmesi zor insanlar grubu içinde olduğunu da bilemeyebilirler. Biten dostlukların, ilişkilerinde yaşadıkları çatışmaların kaynağında bazı davranışlarının olduğunu göremeyebilirler.
Bu nedenle, doğduklarından beri taşıdıkları kişilik özelliklerinin, başkalarının yaşamını ne adar zorlaştırdığını anlamayabilirler.
Zor bir kişilikle yaşıyorsanız, öncelikle onu anlamaya ve hangi dürtülerin, kaygıların etkisi ile böyle davrandığını çözmeye çalışın. Bunu; onun beklediği gibi davranmak veya onu hoş görmek için yapmayın. Sizi zorlayan davranışlarını anlamak; ona hak vermek veya davranışını normalleştirmek demek değildir. Onu haklı bulduğunuz ve beklediği tepkiyi gösterdiğiniz an, çözümden uzaklaşırsınız. Ona, tahammül etmeniz zorlaştığında, hatta artık sabrınız taştığında da geç kalmış olursunuz. Sağlıklı ve beklenen tepkilerinizi anında yapmanız doğru olur. Boyun eğmek, karşı çıkmak, öğüt vermek; kolay yollar olabilir ama sorunu çözmez. Önemli olan kişinin başkalarının yaşamını zorlaştırdığını kabul etmesidir. Bu önemli bir ilk adımdır. Anlayışınızın bu noktada büyük önemi vardır. Değişmesi gerektiğini anlayan insan; değişebilecek insandır. Ancak bu çok zordur ve uzun soluklu bir çaba gerektirir.
Onlar “zor” kişiler olsalar da, onlara ihtiyacımız var. Söyledikleri şarkıya, tuvale bıraktıkları fırça darbelerine, dünya sorunlarına getirdikleri çarelere veya sadece sevdiğimiz için onlara ihtiyacımız var. Bu da, ilk adımı onlarla beraber atmamıza yetecek kadar önemli bir neden değil midir?
Yorumlar kapalı.