Nibel TEKTAN
Humaira düğününe davet ettiği ve gitmeye karar verdiğim anda, ilk işim Kalküta – Varanasi’nin arası kaç saat olduğuna bakmak oldu. İlk gidişimde göremediğim için çok üzüldüğüm bu şehir, Hindistan’ın en eski yerleşim yerlerinden biri, tarihi M.Ö. 1300’lere dayanıyor. İçinden geçen Ganj Nehri orayı yedi kutsal şehirden biri haline getirmiş. Tarihte Kashi, yani ‘Hayatın Şehri’ olarak anılmasının yanında Banares diye de biliniyor.
Hindular Varanasi’ye, ya Ganj Nehri’nde yıkanarak tüm hayatları boyunca işledikleri günahlardan arınmak, ya da ölülerini yakmaya gelirler. Küllerin buraya dökülmesi veya burada ölmek, ölüm ve yeniden doğum döngüsünden kurtuluşun garantilenmesi demek. Böylelikle ruhları özgürleşip, aydınlanacaklardır.
Bu kadarcık bilgi bile ne kadar enteresan bir yer olduğunu belli ediyor herhalde. Ben de dönüş biletimi düğünden bir hafta sonrasına aldım ve Humaira’dan bana birinci sınıftan bir tren bileti almasını rica ettim. Humaira ısrarla uçak bileti kesmeyi teklif etse de ben ‘backpacker’ ya! “Yok trene bineceğim!” dedim. Hem Hindistan’da tren tecrübesi yaşamak, hem de iki katı olan uçak fiyatından tasarruf etmek niyetindeydim. Ne de olsa hiç planda olmayan bir yolculuktu bu! Pek hazırlanacak vaktim de olmadığı için turizm acentesi olan Humaira’nın abisinin bana kalacak bir yer ayarlamasına da razı oldum.
Uzun lafın kısası, bir haftalık düğün sonunda bittiğinde, ben de bitmiştim! Biraz kendi başıma kalıp, yeni yerler görme heyecanı kaplamıştı kalbimi. Her yere bir grup insanla ve özel şoförle gittiğimiz, süper bir otelde kaldığımız bir hafta beni biraz bunaltmıştı. Son olarak şoför beni trene kadar götürmüş, yol boyunca kendi hikâyesini anlatmıştı. Senelerdir bizim damadın babasının yanında çalıştığını, onların üst kasttan olduğunu ama kendisinin alt kasttan olduğunu, düğüne çok para harcandığını, kendilerinin de düğünlerinin uzun sürdüğünü ama onlarınkinin bu kadar gösterişli olmadığını, anlattı da anlattı…
Ve o kadar iyi bir adamdı ki, beni kompartımanımı bulana kadar yalnız bırakmadı. Kompartımana girdiğimizde, bir de bana nasihatler edip ayrıldı. Bense o konuşurken aklımdan, bu birinci sınıfsa diğer sınıfları düşünmek bile istemiyorum diye geçiriyordum. Pek birinci sınıflık bir durumu yoktu açıkçası.
4 yataklı bir kompartımanda, benimki alt kattaki yataktı. Az sonra genç bir Amerikalı geldi karşıdaki üst yatağa yerleşti. Doktor olduğunu ve 6 ay kadar gönüllü olarak bir yerlerde doktorluk yaptığını, şimdi de bir süre seyahat edip Amerika’ya döneceğini anlattı. Kendi halinde bir çocuğa benziyordu. Hemen aynı benim gibi, çantasından kulaklıklarını ve kitabını çıkardı yastığının yanına koydu.
“Hindistan hala beni şaşırtabiliyordu…”
Bu arada ben de bir tuvalet keşfine çıkmaya karar verdim. Korkulu rüyam pis tuvaletler 3. dünya ülkelerinde yaşadığım en büyük sorun. ‘Birinci sınıf’ kompartımanının tuvaletleri nasıl acaba diye düşünürken, kapıdan pek umutlu olmamam gerektiğini anladım. En azından kokmasın diye umut ederken kapıyı açtım ve görüp görebileceğiniz en ilkel tuvaletlerden biriyle karşı karşıya kaldım. Ama koku yoktu! Evet, evet kokmuyordu! Tuvalete yaklaşınca sebebini anladım. Tuvaletin içinden direk rayları görüyordum! Yanlış okumadınız! Aynen dediğim gibi, siz tuvalette çişinizi yaparken, ilk damla artık sizden çok uzaklarda kalıyordu ve böylece koku moku olmuyordu. Hindistan hala beni şaşırtabiliyordu ya BRAVO!
Kompartımana dönünce benim Amerikalı oda arkadaşım tuvalete gitmek için çıktı. Geri gelişini dört gözle bekledim. Kapıdan girer girmez “tuvalet direk raylara açılıyor!” dedi hayretler içinde, hala şoktaydı. Ben de çok şaşırdığımı söyledim, en azından kokmuyor deyip güldük.
O kadar gürültülü ve sallantılı bir yolculuk geçirdim ki otele vardığımda çok hasta ve perişan hissediyordum. Bir şeyler atıştırıp, hemen biraz dinlenmek için odama çıktım. Oda güzeldi ama bir yerlerden sürekli telefon sesi geliyordu. Sonunda odadan çıkıp telefonu bulmaya karar verdim. Bulmam çok kolay oldu, çünkü telefon koridorda duruyordu. Düğün sırasında Kalküta’da kaldığımız otel odasının da kapı zili vardı! Koridorda da telefon olabilirdi tabii! Birkaç kez resepsiyonu arayıp şikâyet etmeme rağmen telefon çalmaya devam edince, çıkıp telefonun bütün kablolarını söktüm ve sonunda uyuyabildim. Kırmadığıma dua etsinler…
Varanasi’de sadece 3 gün geçirebileceğim için dinlenme kısmını kısa kestim ama çok da yorgundum. Kendimi zor da olsa yataktan kaldırdım ve merkezde yemek yiyebileceğim bir yer seçip kendimi sokağa attım. İlk defa her şey kontrolüm dışında geliştiği için otelin merkeze olan uzaklığı ve konumu hakkında pek bir şey bilmiyordum. Rikşa (üç tekerlekli motor) veya taksi tutacaktım.
“Son pişmanlık neye yarar?”
Daha tam ne olduğunu anlamadan kendimi bir rikşada buldum. Şoför ısrarla mesafenin çok uzun olmadığını iddia etmiş olmasına kanmamam gerekiyordu ama irademi kullanmak için çok yorgundum! Son pişmanlık neye yarar? O yorgunlukla 45 dakia kabus bir trafikte seyahat etmek zorunda kaldım. Hava kirliliği ve gürültü de cabası! Vakit geç olduğundan adamla, beni bekleyip geri götürmesini de anlaştığımı hatırlayınca bütün dünya başıma yıkıldı.
Sonunda beni anlaştığımız gibi OM cafe’ye götürdü ama dönüşte onunla dönmek istemediğimi söyleyince paparalar koptu. Ben zaten hem yorgun, hem hasta hem de açtım, bir de bununla uğraşmaya hiç halim yoktu ki birden bire Avrupalı bir kadın belirdi yanımda. Tam bir kurtarıcı melek gibiydi. Adamı bir güzel azarlayıp yolladı. Daha sonra yine bana başka bir konuda yardımcı olacaktı. Şükürler olsun ki dünyanın her yerinde tanımadığım bir sürü melekle karşılaştım.
Adını hatırlayamadığım kadın 60’lı yaşlarında ve uzun senelerdir orada yaşayan biriydi ve kafede çalışıyordu. Karnımı doyurduktan sonra kadınla biraz sohbet ettik. Bana Ganj’a yakın bir yerlerde kalmamın daha iyi olacağını, böyle çok sorun yaşayacağımı söyleyince, hemen Humaira’nın abisini arayıp, otelimi daha yakındaki bir otelle değiştirmeye çalıştım ama olmadı, asla bir daha kendi işimi başkalarına bırakmamaya yemin ettim. Merkezdeki oteller, dışarıdakiler kadar güvenli olmadığını düşündüğünden, tamamen korumacı bir tavırla bu oteli seçmişti. Benim bu tarz yerlere alışkın olduğumu bilmiyordu.
Neyse!
En pis ama en mistik yer!
Varanasi Hindistan’da gördüğüm en pis ama aynı zamanda da en mistik yerdi. Sabah güneş doğmadan ayarladığım şoför beni otelden aldı. “Bugün özel bir gün” dedi, “normalden daha çok insan kutsal Ganj’da yıkanmaya gidiyor.” Gerçekten de yollar daha güneş doğmamasına rağmen insan doldu. Merkeze yaklaştıkça, insan kalabalığı çoğaldı ve en nihayet bir yerden sonra gidilmez hale geldi. Şoför beklememi, beni sandalcının gelip alacağını söyledi. Tüm olay ‘ghat’ denen nehre inen basamaklarda olup bittiği için, sandaldan seyretmek çok daha mantıklıydı.
Sandalcıyı takip ederken etrafım geleneksel kıyafetlerinin içinde ellerinde küçük bir çantayla nehire doğru yürüyen yüzlerce insanla doluydu ve ters istikamete yürüyen pek yoktu. Coşkuyla akan bir nehir gibiydi yol. Sonunda Ganj’a vardık ama ruhum daha gerilerdeydi. Bulunduğum yer, etrafımdaki insanlar, duyduğum sesler, burnuma gelen kokular, her şey ama her şey o kadar değişikti ki. Algılamam biraz zaman alıyordu.
Kendime geldiğimde bir sürü sandaldan bir tanesini işaret ediyordu beni oraya götüren çocuk. Ben sandala bakınca bir an kendimi Ganj nehrinin sularına batarken hayal ettim! Su dediğime bakmayın, rengi biraz kahve kıvamında. “Hayatta” dedim “bu sandala binmem!” Çocuk yok sağlamdır merak etme demeye çalıştıysa da, “bana daha sağlam bir sandal bul!” derken ciddiyetimi fark etmiş olmalı ki, hemen dönüyorum deyip gitti.
“Evinde banyo yaparmış gibi yıkanan adamlar…”
Beklemek iyi gelmişti. En azında ruhum bedenime yetişiyordu yavaş yavaş. Kıyıda hem kendilerini hem de rengarenk ‘sari’lerini yıkayan kadınlar, yarı çıplak adeta evinde banyo yaparmış gibi yıkanan adamlar vardı ve bunları büyük bir ciddiyetle yapıyorlardı.
Sonunda binmeyi kabul edeceğim bir sandal bulunca nehirde ilerlemeye başladık. Tedirgindim tabi ki gene de. O suya batmayı bırakın parmağınızı bile değdirmek istemezsiniz emin olun. Ölüler yakılıp atılıyor, hamile kadın ve bebekler yakılmadan atılıyor, fabrika atıkları akıyor… Hindular kirliliğe karşı bağışıklık kazanmışlar fakat onlara sorsanız hasta olmamalarının sebebi, Ganj’ın arındırıcı etkisi. İnanışlarına göre, Kutsal Ganj herkesi ve her şeyi pisliklerden arındırır!!! Hemen aklınıza Ganj’da yıkamak istediğiniz birileri gelmiştir eminim… Benim de geldi…
Ghatlar insan doluydu. Kimi elinde bir tas, su doldurup mantralar okuyup boşaltıyordu. Kimi burnunu kapatmış suya batıp batıp çıkıyordu, kimi hamamda yıkanır gibi vücudunu, saçını başını yıkıyordu, kimi suyundan içiyordu bile!!!
Yine anlata anlata bitiremedim Hindistanımı… Haftaya sabah ve akşam seremonisindeki izlenimlerimle birlikteyiz.



















Yorumlar kapalı.