Nibel Tektan
Tam 10 sene oldu ama hala dün gibi hatırlıyorum. Girne’de bir kafede otururken, Mağusa’dan aslen Avusturyalı ama bizden daha Kıbrıslı olan arkadaşım Christine arayıp “Nibel Çin’e hem Tibet’e gidelim mi?” diye sorduğunda cevabım “Neden olmasın?” olmuştu.
Mağusa’ya döner dönmez o zaman onun çalıştırdığı Roadhouse Bar’ın balkonunda oturup plan yapmaya başladık. (Eminim birçok kişi ahh Roadhouse diye iç çekiyordur.)
“Sen” dedi, “Manastır görmek, rahiplerle tanışmak istiyorsun. Ben de dağları özledim. Bir Avusturyalı Kıbrıs gibi en yüksek dağı 1052 metre olan bir yerde yaşamaya kalkarsa böyle olur işte. Dağa hasret kalır ve en yükseğine çıkmak istersin…”
Planlarımızı, gerekli aşılarımızı yaptırdık ardından biletlerimizi kestik ve günün gelmesini beklemeye koyulduk.
“Tibet’te 7 yıl” filmini gören varsa anımsayacaktır, filmin büyük kısmı Dalai Lama’nın yaşadığı Potala Sarayı’nda geçer. İşte o sarayı görmek benim hayalimdi. Dalay Lama artık orda olmasa da, onun yürüdüğü koridorlarda yürümek, yaşadığı odalarda bulunmak müthiş bir şey olacak diye iç geçiriyordum.
Ancak Tibet’e girmek için önce Çin’e gidip Çin Hükümetinden izin almamız gerekiyordu…
Çin Halk Cumhuriyeti’nin kurucusu Mao Zedung “Çin Seddi’ne çıkmayanlar gerçek adam sayılmaz” demiş. O ‘adam’ lafından pek hoşlanmadım ama ben onu ‘insan’ olarak algılayıp Mao’yu dinlemeye karar verdim. Madem Tibet’e girmek için Çin’e de gidiliyor, eh bir kaç yer daha görelim dedik. Ve böylece Christine ile Pekin’de buluşmaya karar verdik çünkü ben ondan önce Şanghay’ı da görmek istiyordum.
Açıkçası yıllardır iznimin ilk günü uçağa binip son günü geri dönmeyi bir huy haline getirmiştim. Doğrusunu söylemek gerekirse de bu hikâyede asıl macera Çin Seddi’nden sonra başlıyordu ve işte ben de bu yüzden oradan başlıyorum…
Başlasın serüven…
Şanghay’a arkadaşım Münevver’le birlikte gidip bir hafta gezip gece treniyle Pekin’e geçmiştik. Orada Christine ile kaldığı hostelde buluşacaktık.
Bu arada Şanghay’ın çok modern ve düzenli bir şehir olduğunu ve de bizim kaldığımız hostelin bugün bile hala daha rastlamadığım kadar temiz olduğunu sözlerime ekleyim…
Fakat ne yazık ki Pekin’deki hostel için özellikle temizlik konusunda pek şanslı değildik. Hatırlıyorum da sabah erken vardığımızdan dolayı iki saat resepsiyonda odanın temizlenmesini beklememize rağmen, odaya girmemizle çıkmamız bir olmuştu.
Ben resepsiyona gidip “iki saat boşuna mı bekledik oda temizlenmemiş” deyince resepsiyondaki görevli “temizlendi ama hemen birilerini yolluyorum” demiş, bir süre sonra temizlik için gelen iki kadın ne yaptı bilemiyorum ama isteğimiz yerine getirilmemişti. Şaka gibi bir olaydı.
Ben ısrarla “temizlemediniz” diye iddia ederken onlar “yemin billah temizledik” diyorlardı.
Bir Çinli nasıl “yemin billah” der diye düşündünüz herhalde. Onun gibi bir şeyler dediler işte… Dediler de sonunda kendimi en yakın süpermarketten tuvaleti ve banyoyu temizlemek için malzeme alırken buldum.
O gün ‘temizlik’ kelimesinin başka insanlar için ne türden başka anlamlara gelebileceğini de böylece öğrenmiş oldum.
Ardından Christine de bize katıldı ve artık Çin Seddi için planlarımızı yapmaya başladık.
Tabii ki planlarımızın içinde şu an adını hatırlamadığım birkaç yer, 1989’daki protestolarda tankların önünde duran adamın resmi ile ünlenen Tiananmen Meydanı, Yasak şehir ve birkaç ünlü Tapınak vardı.
Ha tabi bir de ara sokaklara dalmak, sonra kaybolmak ve değişik yemekler yemek gibi aktiviteler de yapılacaktı.
İnsanın insana karşı ördüğü en büyük ve en eski duvar!
Dünyanın yeni 7 harikasından biri olan Çin Seddi’ni görmek için iki seçenek vardı; biri otobüsle seddin dibine kadar gidip, restorasyonu tamamlanmış bir bölümünü gezmek, ikincisi ise otobüsten inip 7 km yürüyüş sonrası sedde varmak ve seddin üzerinde de 5-6 km kadar yürümekti. Tabi ki biz ikincisini seçtik çünkü daha az turistik ve doğal olanı oydu. Sadece orda bulunmak değil orayı yaşamak istiyorduk. Wikipedia’ya göre 8851.8 km’lik bu uzaydan bile görülen devasa yapıdan bugün geriye sadece 2500 kilometresi kalmış…
O gün sabah hostelin önünde bizi bir minibüs bekliyordu. Minibüste plaj terlikleriyle yürüyüşe gelmeye niyetlenen kıza, Çin’e bir sokak çocuğuna falan bırakırım diye götürdüğüm eski spor ayakkabılarımı verince iki yeni arkadaş da edinmiş olduk. Afrika kökenli Zaeed ve erkek arkadaşı… Zaid daha sonra bütün gün ayakkabılar için bana teşekkür edip durdu çünkü yürüyüşümüz biraz çetin geçmişti.
“Çin’de yılan yoktur” tesellisi
Seddin üzerinde Çinli bir amca önde, biz arkasında tek sıra halinde yürüyüşe başladık. Daracık bir patikada, amcamız bir elinde çay şişesi, hem içiyor hem patika boyunca arada çiçek toplayıp bana veriyor, ben çiçekleri arkadaki kızlara uzatıyordum. Amcanın da maşallahı var, hepimizden daha kondisyonlu…
Neşe içinde yürürken birden “tısss” diye bir ses duyuyorum ve çalıların içinde çöreklenmiş yılanı göz ucumla görüyorum ve o an aklıma Christine’nin yılan fobisi geliyor. Resmini bile görmeye dayanamayan Christine umarım fark etmeden geçer gider diye düşünürken arkamdan bir kızın “yılan var” dediğini duyuyorum ve tam işte şimdi yandık derken arkadan “Çin’de yılan yoktur. Çin’de yılan yoktur” diye tekrar ederek kendini telkin etmeye çalışan Christine’nin sesini duyuyorum.
İşte o gün o yılan bizim Christine için bir dönüm noktası oldu ve artık fobisinden kurtulabileceğine inandı.
Seyahat etmek insanları konfor alanından çıkardığı için kişisel gelişimlerine çok katkıda bulunduğuna inanırım hep.
Kork bizden ey Avusturya Tuzlalısı!
Sonunda amca bizi sedde ulaştırdı. Yılan geride kalmıştı ama şimdi de karşımızda yılan gibi kıvrıla kıvrıla uzanan Çin Seddi duruyordu… Nefes kesici bir manzaraydı…
Bu durumlarda ilk anda hep aynı şeyi düşünürüm; “Acaba bunu yaparken kaç insan ne acılar çekti, kaç insan hayatını kaybetti?”
Düşünün, yapımı milattan önce başlamış ve 17. yüzyıla kadar sürmüş bir dev bir set! Üstelik hiç bir teknoloji ve modern araç gereç olmadan! Yapılması ne kadar zor ve meşakkatli bir iştir acaba?
Ardından seddin üzerinde yürümeye başladık. İyi ki uyarılara uyup şortumuzu giymiş ve şapkamızı takmışız diyorum çünkü hava çok sıcaktı.
Bazı yerleri sağlam, bazı yerleri yıkık dökük olduğu için çok dikkatli yürüyorduk. Müthiş bir histi orda olmak!
Christine sürekli bizimle “siz Türkleri uzak tutmak için yapıldı bu kocaman set, kimse sizi istemiyor!” diye dalga geçiyordu. Biz gülüyoruz ve hemen cevabı yapıştırıyoruz: “Kork bizden ey Avusturya Tuzlalısı! İnsanlar bizden korunmak için neler yapmak zorunda kalmış bak!”
Gülüyoruz, sonra hem gülüp hem tırmanmak yoruyor, oturup dinlenirken manzaranın tadına varıyoruz. Seddin duvarları bazen çok dik tepelerin üzerinden geçtiği için yer yer onlarca dik merdiven tırmanmak zorunda kalıyorduk. Ama merdivenlerin sonunda ulaştığımız burçlardaki manzara her şeye değiyordu.
Temiz hava, bol güneş ve yüzü gülen her milletten insan…
Ve işte! Turistik olmayanı seçtik ama bu Allah’ın unuttuğu yerde bile bir satıcı bulundu.
Eh artık yazıktır adam buralara kadar gelmiş deyip birer t-shirt alıyoruz, üzerinde Çin Seddi’nin silueti var ve “I climbed the great wall” diyor.
Yani, Çin Seddi ne çıktım!
Yani, artı bir öndeyim.
“Adam” oldum!
Halbuki ben bir kadınım. Niye adam olmak zorundayım ki!!!
Bu dünyanın başına ne geldiyse adamlar yüzünden gelmedi mi? Neyse, gene konumuzu dağıtmayalım. Yürüdük, yürüdükçe bizim terlikli Zaeed ve erkek arkadaşıyla sohbet etmeye başladık. Zaeed siyah ve boylu poslu genç ve güzel bir kadın. Erkek arkadaşı ise İngiliz…
Çin seyahatleri boyunca birçok küçük kasabaya gitmişler. Zaeed oralarda ilginç olaylar yaşamış. Çocuklar, hatta bazen büyükler bile kıza dakikalarca baka kalmışlar!
Dibine kadar gelip gözlerini dikip bakanları gözlerini açıp korkutmaya başlamış en son…
“Belli ki” diyor “hiç Afrikalı görmemişler.”
“Çin Seddi işe yaramış” diyoruz, kahkahalar eşliğinde yürümeye ve her fırsatta fotoğraf çekmeye devam ediyoruz.
Bu yürüyüş hiç bitmesin istiyorum çünkü etrafımız çepeçevre ormanlarla çevrili, üzerinde yürüdüğümüz binlerce yıllık bir yapı, temiz hava, bol güneş ve yüzü gülen her milletten insan var…
Orada hiç bir şeyin önemi yok!
Ne hangi milletten olduğunuzun, ne kaç para kazandığınızın ne de dünya ekonomisinde ve ya politikasındaki iniş çıkışların…
Herkesin bu duyguyu tatması lazım…
Orada ne kadar zaman geçirdik tam olarak hatırlamıyorum ama otobüse vardığımızda çok yorgunduk.
Artık dünyanın yeni 7 harikasından birini görmüş olmanın verdiği mutlulukla geri dönüyorduk.
Bir sene önce gördüğüm Meksika’daki Chichen Itza da harikalardan biriydi.
Geriye kaldı 5!
Ama diğerlerini görmeden önce, daha Çin ve Tibet gezimizi bitirmemiz lazım.
Önce Terracota Warriors ve pandalar sonrasında Tibet!
Tibet, James Hilton’un ‘Lost Horizon’ (Yitik Umutlar) romanında bahsettiği, mutlu insanların yaşadığı, dünyadan izole “Shangri La” isimli mistik, dünyevi bir cennetle ilişkilendirilirken, diğer taraftan da ‘dünyanın çatısı’ olarak da anılıyor…
Neden çatı derseniz, Tibet’in başkenti Lhasa 3680 metre yükseklikte de ondan!
Düşünün ki Girne’nin rakımı en fazla 30 metre…
Yorumlar kapalı.