1. Haberler
  2. Kategorisiz
  3. Dünyanın çatısında nefes almak!

Dünyanın çatısında nefes almak!

Everest’i görebileceğiniz en yakın noktaya gitmek için iki alternatif vardı… Birincisi; kampın kurulu olduğu vadi boyunca yürümek, ikincisi; ilerideki katırların çektiği arabalara binmek…

featured


Nibel TEKTAN

Hani uyanırsınız da nerede olduğunuzu anlayana kadar bir süre geçer ya, işte bana da öyle olmuştu. Zaten son üç haftadır sürekli farklı farklı odalarda uyanıyordum ama bu çok değişikti! Oda değildi bir kere… bir çadırdı ve etrafta insanlar vardı! Nerede olduğumu idrak ettiğim anda, kendimi gökyüzüne bakmak için çadırdan dışarı attım. Evet, hava açıktı ve

Everest tüm ihtişamıyla karşımda duruyordu.

Hemen içeriye döndüm. Neden mi? Çünkü donuyorduuuuuuummmmm…

Ağustosta dünyanın başka yerlerinde soğuk olabileceği ihtimalini göz ardı edebiliyordum o zamanlar ve özellikle Tibet’te hazırlıksız yakalanmıştım. Lhasa o kadar değildi ama çıkabileceğim en yüksek yerde, Everest’deydim ve burası kat kat daha soğuktu. Hal böyle olunca, sırt çantamda ne varsa giyiyorum. Zaten kıyafetlerimizle yatmıştık, çünkü çadırda uyuyan başka insanlar vardı. Giydiklerimin üzerine bir pantolon, bir mont daha giyiyorum. Artık Everest’i görmeye hazırım.
   Everest’i görebileceğiniz en yakın noktaya gitmek için iki alternatif vardı. Birincisi kampın kurulu olduğu vadi boyunca yürümek, ikincisi ilerideki katırların çektiği arabalara binmek. Avusturyalı dağ keçisi arkadaşım Christine yürüyeceğini söyleyince, ben de gaza gelip yürüyeceğim diyorum.
   Yürümeye başlıyoruz ve Christine, soğuk ve oksijen azlığı yetmezmiş gibi bir de vadiden yukarı tırmanıp tepelerden gitmek istiyor. Bu kadarı bana fazla deyip, ben yoluma devam ediyorum, Christine tırmanmaya başlıyor. Katır arabalarının önünden geçiyorum, adamlar bana araba kiralamam için sesleniyor ama kendimden emin bir halde “yok” diyorum, “yürüyeceğim.”
   Sanırım yüz metreyi beş dakikada yürüyüp nefes nefese kalınca, aynı hızla, yani sürüne sürüne, geri dönüyorum. 5,200 metre yükseklikte yürümek ne demek anlatamam. Sanki yarım saat yokuş yukarı hiç durmadan koşmuşum gibi hissediyordum. Katırcılar beni görünce sırıtmaya, sıradaki katırcı da bana doğru gelmeye başlıyor. Herhalde benim gibi tecrübesizlerle çok karşılaşıyorlar diye düşünüyorum.
   Neyse ki, kavruk Tibetli yarı yolda beni arabaya alıyor da yorgunluktan ölmeden Everest’i daha yakından görebiliyorum. Güneş o kadar yakında ki elinizi uzatsanız güneşe değeceksiniz sanki. Bir de buna soğuk eklenince, insanlar biz Kıbrıslılardan daha esmer, yani hepsi bizim deyimimizle ‘halayık’. Erkekler kadınlardan daha süslü bu arada, birçoğu küpe takıyor ve uzun saçlarını topuz yapar gibi topluyor ve kırmızı boncuk  tokalar takıyorlar. Takı seven biri olarak, bazılarını kıskanmadan edemiyorum.

 

“Donuyoruuuuuuuuuuuuuuuuum!”
   Toprak yolda bir süre ilerledikten sonra bir meydana geliyoruz. Herkes çılgınca fotoğraf çektiriyor. “Sen burada yarım saat” diyor yarı buçuk İngilizcesiyle “Ben burada beklemek” kafamı sallıyorum çünkü dişlerim bir birine vurduğu için konuşamıyorum. Christine’yi arıyorum, göremiyorum. Kim bilir hangi tepenin üzerinde geziyordur bizimki diyorum. Bir yerlerde Çince Everest yazan bir tabela olduğunu ve herkesin onun önünde arkada Everest manzarasıyla fotoğraf çektirdiğini biliyordum. Etrafta öyle bir şey göremiyorum. Biraz daha bakınmalıyım diye düşünüyorum ama nafile. Soğuk düşündüklerimi gerçekleştirmeme izin vermiyor.
   Çince tabelayı bulup da önünde fotoğraf çektirmeye ne gerek var zaten, Tibetçe olsa neyse! Önüme gelen ilk insana kameramı uzatıyorum, fotoğrafımı çekmesini istiyorum. Titreye titreye poz vermeye çalışıyorum ve kamerayı kaptığım gibi benim kavruk katırcıyı aramaya başlıyorum. Yarım saat demişti ama yarım saate Everest’te bulunduğu söylenen donmuş cesetlere biri daha eklenebilirdi!

   Sonunda adamı diğer katırcıların yanında buluyorum. Beni görünce şaşırıyor, ne oldu diye sorar bir ifadeyle bana bakıyor, ben üşüdüğümü anlatmaya çalışıyorum, anlamıyor. Israrla daha vaktimin olduğunu söylüyor. O beni anlamadığı halde, benim onu anlamadığımı zannederek, beni geri yolluyor. Sonunda ben tam donmak üzereyken beni anlıyor ve arabaya biniyoruz. Bir an önce kendimi çadıra atıp odun sobasının başına oturmak ve ısınmak istiyordum. (Geçen yazıdan sonra Christine beni Tibet’de odun ne arar? Tezek sobası onlar diye uyardı. Yani odun sobasında tezek yakıyorlar Tibet’te pek ağaç olmadığından dolayı.)
   Ben yaz insanıyım, bu soğukta burada ne işim var diye kendi kendime isyan ederken, sevgili katır arabacısı elinde Tibet taşlarından yapılmış kolye ve bileziklerle  arkasına dönüyor. Ben istemiyorum anlamında kafamı sallıyorum ama o ısrar ediyor. Elini bir torbaya sokuyor başka bir şeyler çıkarıyor, bu arada katırlar yavaşlıyor, ben İngilizce ne kadar üşüdüğümü ve sadece dönmek istediğimi, hiçbir şey satın almak istemediğimi anlatmaya çalışıyorum. Anlamak mı istemiyor, gerçekten mi anlamıyor bilemiyorum ama daha önce de yaptığım gibi zaten İngilizce anlamıyor deyip, yine Türkçe kızmaya başlıyorum. “Beni geri götüüüüür. Hiçbir şey istemiyoruuuummmm!” Sanırım ses tonumdan artık kızdığımı anlıyor, önüne dönüyor ve parasını verene kadar bir daha bana bakmıyor. Teşekkür edip, ayrılıyorum.
  

 

 

Dağ keçisi işte, ne olacakJ  

   Işık hızında, nefesimin yettiği kadarıyla tabi, kendimi çadıra atıyorum ve Christine’nin gelmesini beklerken bir güzel ısınıyorum. Bir süre sonra Christine sallana sallana geliyor. Ben olanları anlatınca çok gülüyor çünkü kendisi Alp dağlarında büyümüş çocukluğumuzun çizgi roman kahramanı Heidi olarak ne yorulmuş, ne de üşümüştü tabi ki!    Hayır, sevdiğim bir arkadaşım olmasa, gıcık kapmam an meselesi, o kadar özeniyorum ki üşümeyen insanlara.
   Bu arada benim aksime, bizim Christine normal yollardan tatmin olmamış da tepelere çıkmıştı ya, meğer bir yerlinin arkasına takılmış ve yerler artık buz pisti gibi kaymaya başlayınca, geri dönmeye karar vermiş. O kadar yüksekteymiş ki, bizi yukarıdan karınca gibi görüyormuş. Zaten devam etse aşmaması gereken bir sınırı aşacaktı, çünkü daha ileriye gidebilmek için daha başka bir izin alınması gerekiyor ki bu izni ancak profesyonel dağcılara veriyorlar. Bizimkine sorsanız, dönme sebebi sadece ayakkabıları uygun değilmiş de ayakları kaymaya başlamış da o yüzdenmiş. Ne soğuk, ne de yorgunluk yani anlayacağınız! Dağ keçisi işte, ne olacak!
   Dönüş yolunda yine o uçurumlu kâbus yollardan geçip asfalt yola çıkana kadar yüreğim ağzıma geliyor ama kasabalardan geçerken gördüğümüz tatlı insanlar her şeyi unutturuyor. Mesela bize değişik bir meyve yedirmeye çalışan şoför ve rehberimiz yol kenarında duran karpuz satıcısının yanında durup, da pembeye çalan renkteki karpuzu kesen kadının gururunu görünce, bir kez daha insanlarına hayran kaldım. O kadar tatlıydı ki kadın, biz hiç çaktırmadan kabak tadındaki karpuzu yedik. O da bize yerli meyvelerinden yedirdiği için çok mutlu oldu. Ne bilsin karpuz cennetinden geldiğimizi.

 

Gökyüzüne mi bakıyorsunuz, göle mi karıştırıyorsunuz…
   Hostelimize ertesi gün gece 9 gibi per perişan vardığımız an, bir önceki yazıda anlattığım gibi,  hostel arkadaşlarımızdan biri karşımıza dikilip, “çabuk yatın sabah Namtso Gölü’ne gidiyoruz” diyor ve biz bir maceradan diğerine savruluyoruz.
   Sabah sabah, fıkradaki gibi, 2 Amerikalı, 2 İngiliz, 1 Çinli, 1 Kıbrıslı Türk ve 1 Kıbrıs Avusturyalısı minibüse doluşuyoruz. Yaklaşık beş saat sonra göle ulaşıyoruz. Her yer gibi burası da kup kuru bir coğrafya, fakat tepelerle çevrili göl bir cevher gibi parlıyor. Tepelerin üzerinde rüzgârda dalgalanan dua bayrakları gölü süslüyor ve size hayran kalmaktan başka çare kalmıyor.
   Çadırımıza yerleşmek biraz zamanımızı alıyor çünkü vardığımızda fırtınayla karışık sağanak yağmur yağıyor. Sonunda yağmur durulunca kocaman göçebe çadırlarından birine giriyoruz ve yan yana sıralanmış yataklara eşyalarımızı atıp yemek yemek için yan çadıra geçiyoruz ve hayatımda yediğim en güzel patlıcan yemeğini orada yiyorum. Hala tadı damağımda. Küçük bir kedi geliyor kucağıma oturuyor, bir birimizi ısıtıyoruz.
   Masmavi ve gökyüzünü yansıtan bir ayna görevi de görüyor göl. Gökyüzüne mi bakıyorsunuz, göle mi, karıştırıyorsunuz, bakmaya doyamıyorsunuz. Dünyanın en yüksek tuz gölündeyiz ve yine hava çok soğuk. Yürüyüş yapıyoruz, göl kenarında oturuyor, atlarını yıkayan Tibetlileri izliyoruz. Etrafta süslü Tibet yakları dolaşıyor.  Fotoğraflar çekiyoruz, bazen sohbet ediyoruz, bazen sessizce muhteşem manzarayı izliyoruz. Belki göl üzerinde bir sonraki Dalay Lama’nın görüntülerini görürüm diye bekliyorum… Göremediğimi söylememe gerek yok herhalde :)
  

İşte şimdi yandık!

   Dönüş yolu için minibüsümüze biniyoruz ertesi gün. Neşeli neşeli geri dönerken şoförümüz ilerdeki polis çevirmesini görünce birden duruyor. İyi ki yanımızda bir Çinli var, yoksa olanları anlamakta zorlanacaktık. Meğer bizim minibüsün yolcu taşıma izni yokmuş! İşte şimdi yandık diye düşünürken, dâhiyane bir fikirle geliyor sevgili şoförümüz. Çinli arkadaş, “Arabadan iniyoruz arkadaşlar” diyor, “sonra yol boyunca ama yolun dışından yürüyoruz ve polis çevirmesini geçip, ilerde minibüse tekrar biniyoruz.” Ben ha yani diyorum bu polisler de salak ya! Önce boş bir minibüs geçecek, sonra arkasından dağ başında yürüyen bir grup turist! Umarım yarınki uçağımızı kaçırmayız diye düşünüyorum.
   Yapacak bir şey yok! İyi ki grubumuz eğlenceli, kahkahalar eşliğinde yürümeye başlıyoruz. Polis durumu çakarsa ne yaparız diye senaryolar uydurup gülüyoruz. Ya diyoruz şoför bizi bırakıp giderse? Çinli arkadaş “merak etmeyin” diyor, “bizi bırakması daha çok başını belaya sokar.” Yükseklere alıştığımdan mı, başka şansım olmadığından mı bilemiyorum ama daha az yoruluyorum sanki. Aslında bir süre sonra yüksekliğe alışıldığı yazıyordu her yerde. Polis kontrolünün yanından çaktırmadan geçiyoruz, sanki yürüyüşe çıkmışız gibi yapıyoruz. Polisler de hiç bizimle ilgilenmiyor şansımıza. Minibüsümüze ulaşıp, rahat bir nefes alıyoruz.
 

Her ülkenin bir Dalay Lama’sı olsa… 

   Hostelimize döndüğümüzde ertesi gün uçağımız olduğu için herkesle vedalaşıyoruz. Birbirimize fotoğrafları yollamaya söz veriyoruz. Hala orda tanıştığım Amerikalı kız Brianna ile arada yazışır, haberleşiriz. Seyahatlerde tanıştığımız insanlara kopmamanızdan daha doğal ne olabilir ki. Aynı şeyleri tercih edip aynı yerlerde bulunduğunuza göre ortak birçok yönünüz vardır. Özellikle bu yer Tibet gibi hem yatay, hem de dikey olarak bizim dünyamızdan çok uzakta bir yerse!
   Tibet, yani güzel insanların ülkesi Shangri-La, yani Dünyanın Çatısı, yani eski zamanlardan beri seyyahların ve gezginlerin gözdesi yasak ülke! Kalbimde öyle bir iz bıraktı ki, her Çin hükümetinin Tibet’e uyguladığı zulüm ve baskıları duyduğumda içim ezilir. Dünyada hiç bir toplumun bunu hak etmiyor ama Dalay Lama gibi dünya barışına pek çok katkısıyla tanınan bir lideri olan bir ülkenin bunu hiç ama hiç hak etmediğini düşünüyorum. Her ülkenin onun gibi bir lideri olsa, dünyada savaş denen bir şey olmazdı. Doğa katledilmezdi ve bu kadar mutsuz insan olmazdı.
 

   Eğer aşk aklınızdan silinmişse ve diğerlerini düşman olarak görmeye başladıysanız ne kadar bilgili, eğitimli olduğunuzun ya da sizi rahat ettiren nesnelerin bir değeri yok. Sadece acı çekecek ve kargaşaya sürükleneceksiniz.
   Dalay Lama

Dünyanın çatısında nefes almak!
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir