1. Haberler
  2. Kategorisiz
  3. Humaira’nın düğününün üçüncü gecesi

Humaira’nın düğününün üçüncü gecesi

Ritüeller barındıran bir Hint düğünündeki masal dünyasına yolculuk yapmaya devam ediyoruz…

featured


Nibel Tektan

Hiç unutmam nenem her köye gittiğimizde avucumun içine kına yakardı. Beğenirdim şekilsiz varlığını avucumun içindeki… Ve işte Humaira’nın düğününün üçüncü gecesi bu defa kuzenin evinin kapıları tüm kızlara açılmıştı kına gecesi için!

Muhteşem kek ve çay çeşitleriyle süslenmiş masa karşıladı bizi önce, sonra da tam 4 kadın geldi ellerinde malzeme dolu çantalarıyla. İkisi geline, ikisi bize kına yapmaya gelmişti. Gelin tüm dirseklerine kadar elleri ve ayakları kınalanacağı için yatağa uzandı. Yaklaşık 3 saat sürecek. Ben olsam dayanır mıydım diye düşünmeye başladım. Neyse ki, bizimki sadece ellere basit bir şey olacak! Kınamızı yaptırmak için sıramızı beklemeye başlıyoruz. Arada da gidip gelinle sohbet ediyordum. Sıkılıyordur hareketsiz yatmaktan. İki kına artisti aynı anda başlıyor kına yapmaya. Biri bir eline, biri diğer eline. Bir süre kınalı ellerle beklemek gerektiği için iki elin de aynı anda yapılması gerekiyor ki, bekleme süresi iki katına çıkmasın. Bu arada daha kınalanmamış olanlar kınalananlara ihtiyaçlarını karşılamakla yükümlü. Parmak uçlarına kadar kınalanınca su bile içmek problem oluyor haliyle.

“Hindular için vücudumuz mabedimiz”

Neden mi yapıyorlar bu zahmetli işi? Hindular için vücudumuz mabedimiz. Ruhumuzu barındıran bir mabet ve iç güzelliğimizin dışa yansıması diyebiliriz. Kültürlerinde kadın, güzelliğini daha da görünür yapmak için süslenmeli. Sokakta yaşayan en fakir Hindu kadın bile en güzel takıları takar, en renkli ‘sari’sini giyer. Yol çalışmalarında çalışan kadınları gördüm, tarlalarda çalışan kadınları gördüm, gözümü alamadım!  Neyse, nerede kalmıştık? Evet, gecenin sonuna kadar yaklaşık 12 misafirin kınası yapıldı ama gelin yatakta elleri ayakları birer yastık üzerinde hala kına işlemi devam ediyordu. İzlemesi bile o kadar zevkli ki. Kolundaki kınanın bir köşesine damadın baş harfleri gizleniyor ve damattan daha sonra bunu bulması isteniyor. Zavallı damat! O desenlerin içinde nasıl bulunur ki iki harf? Desenler nakış gibi inanılmaz güzel. Tam en güzel benimki derken, bir bakıyorsunuz yanınızdakine ve kıskanıyorsunuz. Desenler ya geleneksel Hint ya da Arap desenleri. Hepsi birbirinden güzel. O gecenin sonuna doğru erkekler de geliyor. Biraz sohbet ettikten sonra ellerimizde kınalar otele dönüyoruz. Kınalar ne kadar uzun süre elimizde kalırsa o kadar iyi. Ve tabi, o gece eller kınalı yatıyoruz. En azından dişlerimi fırçalamanın bir yolunu buluyorum ama duş almayı geçtim, yüz yıkamaya bile imkân yok. Neyse, bir geceden bir şey olmaz deyip, yarın nasıl bir manzaraya uyanacağımı merak ederek uykuya dalıyorum. Yarın kız tarafının düğünü var. Nira’nın verdiği ‘sari’yi giyme zamanı geldi…

“Her an sürprize hazır olun…”

Sabah ellerimize hayran kalarak uyandık Megan’la. ‘Sari’mizle kim bilir ne hoş olacak. Kız tarafının yapacağı Müslüman düğünü kaldığımız otelin salonunda. Dışarıdaki organize kaos ortamına girmeden düğüne gidebileceğiz. Hindistan’da bir şehirdeyseniz, dışarıya adım attığınız anda herhangi bir sürprize hazır olmalısınız. Tam bu kadar da olmaz dediğiniz anda, onu bile gölgede bırakacak başka bir olayla karşılaşabilirsiniz. Anlatılmaz yaşanır diyebilirim ancak. Çok eğlenceli sahnelerin yanı sıra, sizi gözyaşlarına boğan fakirlik ve sefalet manzaraları da olabiliyor bunlar. Ve işte o anda şükretmeyi öğreniyorsunuz. Hem de laf ola değil, içten. Ama bizim konumuz düğün ve en mistik kısmı daha başlamadı bile. Fakat bir sorun vardı! Biz bu sari denen 6-7 metre boyundaki uzun kumaşı nasıl giyeceğiz ki? Ya da saracağız? İmdadımıza Humaira’nın evinde yaşayan yardımcısı Mini koşuyor. Daha önceden bizim için düşünülmüş her şey. Mini geliyor ve bütün misafir kadınları teker teker sarıyor. Ne zor işmiş be! Soruyoruz tüm kadınlar bunu yapabiliyor mu diye. Sadece özel günlerde ‘sari’ giyen, şehirde yaşayan bazı kızlar da beceremiyor bu işi ama kırsal bölgelerdeki kadınlar için çocuk oyuncağı. Mini bizi sardıktan sonra, kendimi rafyalı bir hediye paketi gibi hissediyorum ama aynı zamanda hoşuma da gidiyor. Rengarenk halka bileziklerden bolca takıyoruz. Alnımızın ortasına da gündüz çarşıdan aldığımız ‘bindi’ denen noktacıkları da yapıştırdık mı, tamamdır! Kimse benim yabancı olduğumu anlayamaz artık.

“Bindi” geleneği…

‘Bindi’ çok eski bir gelenek. Spritüel olanı alnın ortasında, saçların arasındaki nokta, sabah duş alıp, dua ettikten sonra konuyor. Tüm gün dua etmek mümkün olmadığından, günün geri kalanında edilen duayı hatırlatıyor bindi. Duaları hep aynı, mutlak gerçeği bulmak. Yani kendi alınlarını sürekli görmeseler de, karşısındakinin alnındaki bindi, onlara hayat amaçlarının sadece kendi kendilerini tanımak olduğunu hatırlatacaktır. Ne güzel bir amaç! Para değil, pul değil, sadece içsel yolculuklarını tamamlamak hayatlarının amacı. Konuyu fazla dağıtmadan gelelim artık bizim ‘bindi’lere. Bizimkiler, iki kaşın ortasına konulan yapıştırmalardan. Tabi onların da her rengin bir anlamı var. Hindistan’ın bazı bölgelerinde hala geçerli ama artık dekorasyon amaçlı her rengi, her kadın kullanabiliyor. Biz de ‘sari’mizin rengine uygun birer süslü ‘bindi’ taktık ve kendimizi yola attık. Evet, düğün otelde ama önce sokakta damadı karşılamamız lazım.

Kalabalık bir grup otelin önündeki sokakta ilerlemeye başlıyoruz. Arkamızda da müzisyenler geliyor. Hint melodileri eşliğinde damadın arabasını beklemeye başlıyoruz. İyi ki cep telefonları var da yaklaştıkları bildirildikten sonra çıktık otelden, yoksa her sokakta karşılaştığınız garip kokulara sabit durarak katlanmak biraz zor. Yürüyüp geçince o kadar sorun olmuyor da durunca durum fena. Kendimi müziğe bırakıyorum. Ve iste tam zamanında araba görünüyor ve biz sokakta müzisyenlerle birilikte dans ederek, otelin önüne kadar arabaya eşlik ediyoruz. Ama ne hengâme, ne gürültü! Salonun girişi rengârenk çiçeklerle süslenmiş. Aile bireyleri kapıya sıralanmış konfetilerle damadı karşılıyor. Kuzenler, kardeşler, arkadaşlar ve tüm aile büyük bir tezahüratla önce damadın geçmesini bekliyor, sonra da kendileri geçiyor. Kapıda herkese bir sepet veriliyor. İçinde meyve suyu ve şeker. Oteldeki tören bizim düğünlerimize çok benzemekle birlikte her törendeki gibi açık büfe büyük bir fark atıyor. Boylu boyunca yemekler tören sonu bizi bekliyor belli ki, ama bu arada acıktıysak diye garsonlar atıştırmalık bir şeyler gezdiriyor aralarda. Acıkmak mümkün değil bu düğünde. Salonda yüksek bir sahne üzerinde bizim eskiden her evde olan oymalı koltuklardan. Tabi ki altın rengi. Sahnenin önünde sandalyeler dizili, aynı tiyatrodaki gibi ve tabi bizim klasik düğün salonlarındaki gibi.

Ve çift sahnede…

Gelini sahneye annesi getiriyor. Damatla ikisi koltuğa oturuyor. Arkalarındaki duvar, önlerindeki masa, her yer çiçeklerle süslenmiş. Gelin kıp kırmızı ve altın yaldızlı bir kıyafet giyiyor. Topuzu canlı beyaz çiçeklerle kaplı. Gözlerine koyu sürmeleri çekilmiş. Boynunda boğazını sarıp göğsüne kadar uzanan muhteşem altın bir kolye. Ellerinde kınaları ve yaklaşık 8 parmak genişliğinde halka bilezikleri. Tabi ki iki kolunda da. Denge, kültürlerinde çok önemli. Genelde bir kola takılan bilezik sayısı diğerinde de aynı olmalı. Halhal iki bileğe da takılır. Özellikle kırsal bölgelerde kadınların burunlarının iki tarafında da hızma vardır. Hiçbir şey tek eş değildir. Ve işte o gece, her zaman sade giyinen arkadaşım Humaira, tam bir Hint prensesi gibiydi.
   Sahneye beyazlar içinde bir hoca çıktı, sandalyesine oturdu ve dualar okumaya başladı. Hindu olan damat tarafı da sahnede saygıyla duaları dinledi. Normalde dinler arası evlilikler kabul görmemekle birlikte Humaira ve Balu gibi olanlar var. Tabi hepsi onlar kadar şanslı olmayabiliyor. Geleneksel ailelerde buna izin verilmiyor.

Ritüellere gösterilen saygı…

Bu düğünde beni en çok etkileyen şey, ailelerin birbirlerinin dinlerine ve dinlerinin gerektirdiği ritüellere gösterdiği saygı idi. Hindistan’ın ta kendisi olmak üzere dünyanın birçok yerinde din uğruna insanlar birbirini öldürürken, bu düğünde kazandığım bu tecrübe aslında barışın, dostluğun, sevginin hala bir yerlerde var olduğunu ispatlıyordu. Hoca dualarını okudu onları karı koca ilan etti. İmzalar atıldı, hatta parmak bile bastılar. Sonra herkes kuyruğa girip (Bu da çok tanıdık değil mi?) gelinle damadı tebrik etti, fotoğraflar çekildi. Daha sonra, benim en sevdiğim kısım geldi yine! Açık büfeye uğrayıp masalara oturduk. Değişik insanlarla tanışıp değişik hayatlar öğrendik. Damadın İngiliz arkadaşları pek bir soğuk. Ne bizimle, ne etraflarıyla pek ilgilenmiyorlar. Megan’la biz, Humaira ile Balu’nun tanımadığımız akrabalarıyla tanışıp sohbetler ederken. Onlar birbirlerinden hiç ayrılmadılar. Neyse, kendileri bilir….

   Biz herkesle bol bol sohbet ettik, fotoğraflar çektik. Sonra gençler arasında bir oda numarası dolaşmaya başlıyor kulaktan kulağa. Yavaş yavaş gençler otel odalarından birine doluşmaya başlıyor. Biz gittiğimizde içki servisi yapılmaya başlanmış bile. Misafirler gittikten sonra gelin ve damat da geliyor yorgun argın ve başlıyor damadın İngiliz arkadaşları üniversite anılarını ve damadın Humaira’ya olan aşkını anlatmaya. Sonunda İngiliz arkadaşlar da aramıza katılmaya karar verdiler. Bu arada aramızda bir de şarkıcı varmış, o gece öğreniyoruz.

Bollywood yıldızından şarkılar…

Otel odasında gerçek bir Bollywood yıldızından şarkılar dinledikten sonra ben yine çok yorgunum ama yatmadan önce tüm kızlar damattan para koparmamız lazım. Balayı odasına gidip karanlıkta saklanıyoruz ve damadın kapıyı açmasını bekliyoruz. Kapı açılır açılmaz ailedeki en çılgın kuzen damadın önünü kesiyor ve pazarlık başlıyor. Damat teklifi sunuyor, o kabul etmiyor. Anlamıyorum ama başka ne konuşuyor olabilirler ki. Biz kuzenin arkasında destek birliği gibi duruyoruz ve sonunda bizim çılgın kuzen damadın teklifini kabul ediyor. Hâsılat 5000 Rupi! Bu parayı daha sonra oradaki tüm kızlara bölüştürüyorlar. Gidip kendime bir takı daha alırım diye düşünüyorum hemen, aldıklarım yetmezmiş gibi.  Sonunda çiftimiz odaya girmeye hak kazanıyor ve biz de odalarımıza çekiliyoruz. Ertesi gün tatiliz. Hiçbir tören yok çünkü düğünün son günü olan bir sonraki gün sabah 8’de hazır olmamız lazım. Sabah 8’de düğün mü olur demeyin. İşte merakla beklenen Tamil düğünü hem sabah hem de akşam olmak üzere bizi bekliyor. Bir gün dinlenmek iyi gelecek. Haftaya sabah 8’de görüşmek üzere…

Humaira’nın düğününün üçüncü gecesi
+ -

Yorumlar kapalı.

AI ile Haber Hakkında Sohbet

AI ile Haber Hakkında Sohbet

Yapay zeka yanlış bilgi üretebilir