Aliye ÖZENCİ
Mustafa Kemal Çelik, “Pîstanbul” kitabının ilk baskısını 2012 yılında İstanbul’da, ikinci baskısını ise bu yıl Kıbrıs’ta yaptı.
Kitabın kapak tasarımı oldukça ilgi çekici. Tasarımda, “el-göz-kitap” görselleri kullanıldı. Çelik, bu üç simgenin kitaptaki üç karakteri simgelediğini belirterek dördüncü karakterin ise okurun kendisi olduğunu söyledi.
Çelik, yarım kalmış bir aşk hikâyesini anlatıyor kitabında… Duygularını, düşüncelerini, alışılagelmiş hikaye anlatımından oldukça farklı bir biçimde aktarıyor…
Örneğin, kitabın içerisinde yedi boş sayfa var… Okuyucuya ilginç gelen bir durum… Aslında bu boş sayfalar, hikâyede boş geçen yedi günü temsil ediyor…
Tiyatro oynadı, yardımcı yönetmenlik yaptı
Mustafa Kemal Çelik, 1981 yılında Lefkoşa’da doğdu. Doğu Akdeniz Üniversitesi Radyo-TV-Sinema Bölümü’nde gördüğü üç yıllık eğitimin ardından yüksek öğrenime ara vermek zorunda kaldı. Daha sonra Lefke Avrupa Üniversitesi, Türk Dili Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu.
Çelik, 10 yıldır profesyonel anlamda şiir, deneme, hikaye, röportaj… Yazın türünün neredeyse her çeşidiyle ilgili eserler veriyor. Türkiye’de yayımlanan bazı dergilerde yazıları yayımlanıyor. Yine Türkiye’deki bazı senaryo gruplarında çalıştığı dönemler var.
Mustafa Kemal Çelik, yazarlığın hep hayalleri arasında olduğunu, bugün de bunu yapmanın mutluluğunu yaşadığını belirtiyor.
Tiyatro geçmişi de olan Çelik, “Profesyonel anlamda sinema oyunculuğuna yönelmek gibi bir hayalim vardı ama hayat bazen her istediğimizi yapmamıza izin vermiyor. Karşımıza engeller çıkabiliyor. Oyunculuk için hatırı sayılır bir süre çaba harcadım. Sonra yazmanın daha değerli olduğunu keşfettim ve orada ilerledim” dedi.
Uzun süre yaşamını İstanbul’da sürdüren Çelik, kısa metrajlı film ve reklam çekimlerinde yardımcı yönetmenlik de yaptı.
Pîstanbul
Yarım kalan aşk hikâyesi Çelik’in hayatını farklı bir noktaya taşıdı.
Çelik, “Başımdan geçen bir aşk hikâyesi kalemi elime almama neden oldu. Belli bir süre geçtikten sonra yazma ihtiyacı hissettim ve duygularımı paylaşmaya karar verdim. Yazma isteği artarak çoğalınca da küçük küçük yazmaya başladım… Güzel gittiğini gördüğüm zaman da kitaplaştırmaya karar verdim” dedi.
Çelik, kitabını şöyle anlatıyor:
“ Pîstanbul, yaşanmış bir hikâyenin kurguyla iç içe geçirilip sunulmuş halidir. Kitabı okuyanlar, okuduğu her sayfada ‘bu gerçek olamaz’ deyip devam edecekler. Mümkün olamayacak, hatta doğaüstü gibi gelen bazı hikâyelerin bir araya geldiği bir eser. Her sayfada bu ‘gerçek mi, değil mi’ çelişkisi tekrarlanıyor ve sonda ise okurları güzel sürprizler bekliyor”.
Çelik, kitabın isminin farklı yorumlar aldığını belirterek, “Kitabın ismini görenler farklı şeyler algılayabilirler. Herkesin farklı bakış açıları var. Mesela, İstanbul’u sevmeyenler, ‘î’nin üzerindeki işaretin nokta değil de şapka olduğuna dikkat etmeden okuduğunu ‘pis-İstanbul’ şeklinde algılayıp İstanbul’un pis taraflarından bahsedildiğini düşünebilirler. Fakat, asıl olan bu değil tabii… Kitabın isminde yer alan o ‘î’, şapkadan ötürü uzatılarak okunur. Ve ‘piis’ sesi, İngilizcede barış anlamına gelen ‘peace’ sözcüğünü hatırlatır. Yani kitabın adını Peace-tanbul olarak telaffuz eden biri ‘Barış Şehri İstanbul’ gibi bir algıya kapılır. İstanbul’un kitapla ilgisine gelecek olursak, orası sadece karakterlerin uğradığı bir şehir. Okuyucunun iyi bildiği, şöhreti olan ve bu yüzden daha kolay hayal edip, hikayeyi düşünebileceği bir zemin” diyor.
İz bırakmak istiyor
Mustafa Kemal Çelik, gerçekte yaşanmış olan bir hikâyeyi okuyucuya en etki eden bir şekilde hissettirmeyi amaçladı.
Ara ara kendi hayatından kesitleri de kaleme alan Çelik, “Yazar iyi de yazsa, kötü de… Yaşanmış olan her hikâye okuyucunun hayatında derin izler bırakır” dedi.
Çelik, Pîstanbul’un elinizden bırakmak istemeyeceğiniz bir üslupla, postmodern tarzda yazılmış olmasını ise şöyle açıklıyor:
“ Pîstanbul, bir aşk hikâyesini anlatıyor evet ama… Bence aslında o aşkı bahane ederek bir sürü başka şeyi de anlatıyor. Hikaye izin verdiği ölçüde, bir romanda olabilecek olan neredeyse tüm yazın türlerine kitapta yer verdim. Temadan temaya zıplayan, şiirden sinemaya, felsefeden dine, kurmacadan gerçeğe çok geniş bir anlatı sahası var. Şekilsel özellikleri olan şiirler, bazı bölümlerin senaryo formatıyla yazılması, ilan sayfası ve daha bir dizi tuhaflık… Okuyucu, kendini bir karakterin duygusuna kaptırıp düşünerek anlamaktan vazgeçmesin, daha da önemlisi okurken eğlenebildiği kadar eğlensin diye elimden geleni yaptım”.
İlan sayfası
Kitabın içinde çok şaşırtıcı bir de ilan var. Kitabı okuyup beğenen okurlardan bu ilan sayfasını koparıp uygun gördükleri yerlere asmaları istenmiş. İlanda yazanlarsa şöyle:
“SAHİBİNDEN SATILIK KİTAP
ADI: PÎSTANBUL
TÜRÜ: OFF! UZUN HİKÂYE
KAPAKLI, MAPAKLI, OKUMALIK
UYGULAMALIK YERLERİ DE VAR.
YARIDA BIRAKMA RİSKİ YOK
YARIM BIRAKILMA LÜKSÜ VAR.
YARIM KALMIŞ BİR İŞİ,
YARIM BIRAKILMIŞ BİR EŞİN
YARIM YAMALAK ANLATIŞI İŞTE
DURMAYIN!
EN YAKIN KİTAPÇIYA GİDİN VE
‘SAHİBİNDEN SATILIK KİTAP İÇİN GELMİŞTİM’
DEYİN”
Pîstanbul’un tek ilginç anlatısı bu ilan sayfası da değil. Hikayenin ortalarında okuru karşılayan 7 tane de boş sayfa var. Kitabın başında da o boş sayfaların basım hatası olmadıkları notu düşülmüş. Okuru boş sayfaların kullanımıyla ilgili bazı interaktif yönlendirmelere sürüklemeye çalışmayı ise Çelik şöyle anlatıyor:
“Kitabın sonunda yarım kalan bir hikâye var. Sanatın özü de odur aslında, yarım bırakacaksınız ki okuyucu düşünsün, ilerisini kendi kurgulasın. Boş bırakılan sayfalarla da okuyucuyu bir şekilde yönlendiriyoruz. Daha iyi anlaşılmak için, okuması dışında yapabileceği şeyler de var, bunu anlatmaya çalışıyoruz”.
Okuyucu ön yargılı
Mustafa Kemal Çelik, ilerleyen zamanlarda yeni projelerle yeniden okuyucuyla buluşacağını da müjdeledi. Çelik, ülkemiz okuyucusu ve öğrencilerin ön yargılarını da değerlendirdi:
“Dünyada okuyucu profili diye bir şey var. Yazar, maddi açıdan güçlüyse bugün çıkan kitabı yarın en çok satanlar reyonunda görebilirsiniz. Maalesef, bilinçsizce tüketim yapan bir okur kitlemiz var. Yazar olarak onlara daha iyi eserler ulaştırırsak, onlar da daha iyi inceleyip gözlemleyebilirler. Belgesel, tarih önemli ama roman çok farklı bir şey… Bir konuyu belgelerle verdiğiniz zaman insanlar onu sadece görür ve bilir. Aynı konuyu bir hikayeyle verdiğinizde ise benimser ve kavrarlar”.
Okul çağlarında okuma oranının düşük olduğunu vurgulayan Çelik, “İnsanlar artık üzülmekten sıkıldılar, gülmeye de ihtiyaçları var. Ön yargılı olmamalı. Özellikle genç nesil. Eğlenerek okuyabilecekleri çok sayıda yeni yazarın, çok sayıda eserin varlıklarından haberleri yok. Okul müfredatından bildikleri kurmaca eserlerin dilleri ve temalarıyla bir çağ uyuşmazlığı sorunu yaşıyorlar. Bu da onları okumaktan uzak tutuyor. Halbuki bu çağda onlara hitap eden eserler de var”.



















Yorumlar kapalı.