Hasan Hastürer
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Devlet malı, deniz mi?

Devlet malı, deniz mi?



   Haksız yere devlete ait malların, yağmalanmasına denk yaşananlar için, çok bildik bir söz vardır: DEVLET MALI DENİZ, YEMEYEN DOMUZ.

   Türk Dil Kurumu, bu sözü şöyle anlatır:  “ Devlete hıyanet etmeyi alışkanlık durumuna getirenlere göre, devletin bitmez tükenmez malı vardır. Yolunu bulup ondan aşırmayan budaladır.”

***

   Yarın 20 Temmuz Barış Harekatı’nın 49’uncu yıl dönümü. Gelecek yıl, 20 Temmuz 1974’ün üzerinden, yarım asır geçmiş olacak.

   21 Aralık 1963, Rum saldırıları, ya da Kıbrıs Cumhuriyeti’ne Makarios liderliğinde yapılan darbe sonrası, Kıbrıs Türk halkı, çok zor koşullarda kendi kendini yönetmeye başladı.

   Önce Kıbrıs Türk Geçici Yönetimi. Ardından geçici kaldırıldı, Kıbrıs Türk Yönetimi oldu.

   1974 sonrası Otonom Türk Yönetimi, Kıbrıs Türk Federe Devleti ve 15 Kasım 1983’ten günümüze Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti…

   13 Şubat 1975’te kurulan Kıbrıs Türk Federe Devleti’yle, Türkiye dışında, dünya tanısın ya da tanımasın, Kıbrıs’ın kuzeyinde bir devlet sahibi olduk.

   Güney’den, Kuzey’e göç eden Kıbrıslı Türklerin, Güney Kıbrıs’ta taşınır, taşınmaz malları kaldığı gibi, Kuzey’den Güney’e geçen ve sayıları yaklaşık 200 bin olan Rumların taşınır, taşınmaz malları da Kuzey’de kaldı.

   Güney’de kalan ve orijinal mülkiyeti Kıbrıslı Türklere ait olan taşınmaz mallar, toplam taşınmaz malların çoğunluğu değil. Kuzey’de kalan ve 1974’e ulaşıldığı zaman mülkiyeti Kıbrıslı  Rumlara ait olan taşınmaz malların oranı ise, çok yüksektir.

***

   Ganimetin paylaşımında adalet olmaz, belki.

   Ancak, yasal düzenlemeyle, azami adil, paylaşımın olması mümkündü.

   Yasal düzenlemeler, kağıt üzerinde tamam olmasına rağmen, pratikte “Devletin malı” konumuna gelen Rum mallarını, “Yolu bulunup aşırılması, yağmalanması gereken, devlet malı” olarak görenler aradan geçen 49 seneye rağmen hep vardır.

***

   Ganimet bitmedi mi?

   Hayır, bitmedi.

   Ganimet bazıları tarafından, bir anlayış olarak benimsendiği zaman, sanayi bölgesindeki parseller, T izinleri, akaryakıt istasyonu izinleri, kısaca her türlü devlet olanağına ganimete saldırır gibi saldıranlar olur.

***

   Önceki gün KIBRIS TV’de konuğum, Esnaf ve Zanaatkarlar Odası Başkanı, Mehmet Ali Ardıç ve Kıbrıs Türk Oto Tamircileri Birliği Başkanı, Erkut Kıranoğlu’ydu.

   Önce Kıbrıs Türk Oto Tamircileri Birliği’nin oto tamirinde işçilik bedellerini EURO olarak belirlemesini konuştuk.

   Aslında bu uygulamanın, yetkili servisler tarafından yıllarca uygulandığını aktardılar. Kuzey’de oto tamirinde emek bedelinin, EURO olarak da Güney’den, yüzde altmış beş daha ucuz olduğunu da anlattılar.

   İşçiliği EURO olarak belirlemelerinin nedenlerini kabul edilebilir bulurken, “Çalışanların ücretlerini de, EURO’ya endeksleyerek ödeyecek misiniz?” sorusunu da sordum. Yanıt, bir düzenlemeyle olabileceği yönündeydi.

***

   Kuzey Kıbrıs’ın en büyük sanayi bölgesi olan Lefkoşa Sanayi bölgesini de konuştuk.

   Önceden duyduklarımı birinci ağızdan da dinledim.

   “Devlet malı deniz, yemeyen domuz” anlayışının sanayi bölgesinde de  katmerli olarak var olduğu, canlı yayında anlatıldı.

   Düşünebilir misiniz?

   Sanayi Bakanlığından, yani devletten kiralanan parsel içine yapılan bir bina, üçe dörde bölünüp, her biri 3-4 bin sterline kiralanıyor.

   Hatta komşu iki bina arasında olan 12 ayaklık mesafe de, üzerine lamarina kapatılarak asgari 500 sterline kiralanıyor.

   Sanayi bölgesinde devlete yıllık 25-30 bin TL kira ödeyip, ikinci kiracıdan 15 bin dolar civarında aylık kira alanların olduğu da konuşuluyor.

   Farz edelim bu yapılanlar kitabına uygundur.

   Devlet, kendine ait mal üzerinde elde edilen haksız ve adaletsiz bu kazanca göz mü yumacak?

   Yummamalıdır.

   Çok mu zordur, bu anomalinin tespit edilip, sonlandırılması?

   Hiç de zor değil.

   Yeter ki, devleti, kamuyu düşünerek hareket edilsin.

***

   Erkut Kıranoğlu’na sanayi bölgesindeki işyerine nasıl sahip olduğunu canlı yayında sordum.

   “Hava parasıyla” dedi.

   Bir parsel için ne kadar hava parası verdiğini öğrenmek istediğimde, duraksadı…

   50 bin dolardan başlayarak sordum…

   Üç yüz bin doların üzerinde 350 bin dolar civarında hava parası verdiğini öğrendim.

   Kendine 350  bin dolar hava parasına o parseldeki hakkını devredenin, o parsele nasıl sahip olduğu ise ayrı bir yazı konusu.

   Adam, 350 bin dolar hava parasını cebine indirdi. Hava parası 350 bin dolar olan parselde devletin yıllık aldığı kira 30 bin TL’yi zor bulur.

   Nerede adalet?

***

   Bunları konuşurken söz elbette Palm Beach’e de geldi.

   Gökten Allah inse Palm Beach’te devletin hakkını savunmaya sonuna kadar devam edeceğim.

   Devlete, yıllık 50-60 bin dolar kira veren kişi, devletin malını yıllık 700 bin EURO’ya kiralayacak. Ve bu kitabına uygun diye “ HAK” sayılacak.

   Çıkılsın sokağa ve yüz değil, bin kişiye sorulsun, bir kişi izah ederek “HAKTIR” derse assınlar beni Sarayönü’nde.

   Başbakan Ünal Üstel, devlet malına sahip çıkma kararlılığından geri adım atmamalıdır.

   Aksi halde, “Devlet malını deniz” görenleri, daha da cesaretlendirmiş olur.

Devlet malı, deniz mi?
+ -

Yorumlar kapalı.