Gemi faciasıyla ilgili Kuzey’den ve Güney’den ilginç notlar

Girne’deki gemi faciası Kıbrıs Türk halkı üzerinde günler geçse de travma etkisini olabildiğince sürdürüyor. Ancak benzer durumlarda ileriye yönelik atılacak adımlar da dile getirildi ki, bu da ortaya konulan kararlılığın ifadesidir.
Örneğin Türkiye Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz’ın, Cumhurbaşkanı Tufan Erhürman ve Başbakan Ünal Üstel ile gerçekleştirdiği görüşmeden sonra yaptığı şu açıklama son derece önemli: “Soruşturma sonunda ortaya çıkacak tespitler bize şu açıdan da ışık tutacaktır. Bir daha benzer hadiselerin, benzer faciaların yaşanmaması adına atılması gereken adımlar, alınması gereken tedbirler bunların da tespit edilmesi ve hayata geçirilmesi büyük önem taşımaktadır.”
Bu arada Başbakan Ünal Üstel’in de şu sözlerini not etmiştim:
“Bu halk en zor günleri birlik olarak aşmayı başarmış bir halktır. Pandemiyi birlikte aştık. Depremin yaralarını birlikte sardık. Bu büyük acının yaralarını da birlikte beraberliğimizi koruyarak hep birlikte saracağız. Türkiye ile KKTC arasındaki gönül bağını hiçbir güç koparamaz. Geçmişte büyük zorlukları birlikte aştık. Bu büyük acının yaralarını da birlikte saracağız.”
Düzenlenen ortak basın toplantısında söylenenlerin özü bu!
Bu arada gemi faciası nedeniyle komşuda ne gibi tepkiler olduğuna dair bilgi sahibi olmak gerek. Örneğin AKEL partisinin eski Milletvekili olan, son seçimlerde ise ALMA partisine katılan Milletvekili İrene Haralambidis yaptığı paylaşımda “Çığlığın rengi yoktur, milliyeti yoktur” dedi.
Rum basınının önde gelen isimlerinden Stavros Antoniu da, Girne’deki facianın ardından Güney’de yükselen ırkçı söylemlere isyan etti. İnsani dram karşısında ‘ölümü hak ettiler’ yorumlarını ‘iğrençlik’ olarak niteleyen yazar, toplumun nefretle zehirlendiğine dikkat çekti.
“Türktür, ölümü hak ediyor” anlayışının kabul edilemez olduğunu vurgulayan Antoniu, bu bakışın ailelerden, okullardan ve kitle iletişim araçlarından beslendiğini kaydetti.
Güney Kıbrıs’ta tarihin öğretilme biçiminin “Bireylere bir insanı görmeden önce bir düşmanı görmeyi öğrettiğini” söyledi, “Toplum olarak kısır bir döngünün içindeyiz. Kolektif hafıza, miras alınan nefrete dönüşüyor ve gelecek nesiller bir düşman mirası alıyor.” ifadelerini kullandı.
Gerek İrene, gerekse Stavros, bizim her fırsatta dile getirdiğimiz acı gerçekleri ortaya koydular. Bu da Türklere yönelik Güney’deki bakış açısını göstermesi bakımından çok büyük önem taşımaktadır. Esasında Güven Yaratıcı Önlemler’e de bu noktadan başlamak lazım. Stavros Antoniu’nun ifade ettiği gibi, bu işe aileden başlayarak, okullar ve kitle iletişim araçlarından devam etmek, bir diğer deyişle gerekli önlemleri almak, doğruyu öğrenmek lazım.
Bu Ada’da iki halkız ve birbirimizi iyi tanımalıyız. Gerçekleri savunurken, kin ve nefretten uzak durulduğu takdirde, kazanan başkaları değil, iki halk olacaktır. Yıllar önce eski Rum Meclis başkanlarından Alekos Mihailidis ile evinde görüşürken bize tepside kahve getiren 4-5 yaşlarındaki kızının, babasının “Bu arkadaşlar Türk’tür” der demez tepsiyi elinden nasıl düşürdüğünü ve korkarak odaya kaçtığını dün gibi hatırlıyorum. Rum başkana bunun doğru olmadığını, ırkçı eğitimin bu ülkeye iyilik değil, kötülük yaptığını, ailelerin buna alet olmaması gerektiğini söyledim.
Bunun gibi daha çok anılarım var.
Evet, tarih inkar edilemez. Ama tarihi doğru yazmak ve okumak lazım. Objektif olarak yazılan bir tarihi o günlerin koşulları ile değerlendirmek gerek. Kin kusmadan, nefret dili kullanılmadan! Örneğin Avrupa Parlementosu’nun Rum kesiminde anıt yapımı için bütçe ayırması da ırkçılığı, düşmanlığı körüklemekten başka bir şey değildir.