Hade be oyanı!

  Hangi televizyonu açsanız, dallamanın biri yemek tarifi yapıyor! Farkındasınızdır… Son zamanlarda “in” herif görünmenin bir ögesi yemek yapmayı bilmek, ve hatta gurme geçinmek ise…  Dantelliğin birinci şartı da Nitzsche’nin aforizmalarından örnekler atmaktır, alıkoyun… Aforizmalardan örnek ama ha! Herhangi bir kitabından bir şey alıntılamak değil! O zor iş! Zaten okusa anlamaz, sarsmayın… Ona senin gibi tapan bir dünya lideri var be sör: Hitler… deseniz size sövmeye kalkar, belaya girersiniz…
   Derin bir filozofi, ve ince bir zevk sahibi olduğu havası yaratılacak…  Netten bazı getirileri olabilir…
   Aslında bomboş bir kafa ve sıfır kilometre bir beyinle dolaşacaksın, ama entelektüel rolü oynayacaksın… Bunun, bazı ritüelleri var…
   Halkın anlamadığı, özel ve yarı buçuk bir Türkçe konuşup yazacaksın… Üç yüz kelimeden fazla kaçarsa da ayıp olur… Bu ilk şarttır… Türkçe bilmeyeceksin…
   Örneğin, aha bu lâf… Kökeninin Ermenice olduğunu asla bilmeyeceksin ama kat’a, meselâ demeyeceksin… Kaynak? Yağmur Adsız… Nihal Adsız’ın oğlu olur…  O mu kim? Tüh ve de yuh… Hele faraza, farzımahal gibileri, ağzına alma… Onlar, Arapça! E bu da Ermenice! Kendi dilinin anasının ırzına geçmek, birinci “koşul”dur… Sakın ha! Şart deme… Ayıp…
   İkinci koşul: Daima omzunda bir çanta olacak… İçinde ne olduğu belli değil… Koku, after shave, deodorant, cep telefonu, bir de kitap… Varsın iki seneden beri aynı kitap olsun, fark etmez… Onun görevini aşağıda ayrıca yazacağım… Uyar da bir da küçük bilgisayar olursa, çok iyi olur… Onun da görevi aynıdır! Aşağıda…
   Üçüncü şart: İman ettiğin birkaç klişe olacak! Herkesin bildiği ama senin, kendinin keşfettiğini sandığın şeyler olmaları, “şayan-ı tercihtir”! “Bu bir sınıf mücadelesidir” gibi, “ devlet ezer” gibi, “meseleye bilimsel yaklaşalım” gibi, “çözüm olmazsa hiçbir şey olmaz…” gibi… Kıbrıs Sorunu da tartışılıyor olsa,  “bu sene soğanın musullası neden küçük” diye kavga da ediliyor olsa, beşuş bir çehre ile bunlardan birini yumurtlar, “derin ve anlamlı” bir adam olarak, tabağa giriverirsin… Hele omzunda da çanta asılı duruyorsa, breh breh…
   Dördüncü şart: En beğendiğin yazar, Yaşar Kemal; şair de Nazım Hikmet olmalı… Birini ya da ötekini okuduğundan değil! Ya da başkalarını da okudun da onları beğenmediğinden değil… Nette bunları söylüyorlar, ayıp olmasın…
   Beşinci koşul: Belli bir yeri, tercihan Dereboyu’nda mekân belleyeceksin… Wi-Fi olmazsa olmaz… Oraya oturup, bir Filtreli Fransız Kahvesi söyler, malûm çantayı açıp, içinde iki senedir gezdirdiğin kitabı, masanın üstüne koyarsın… Görevi işte budur… Bilgisayarcığın yanında ise onu da masanın üstüne çıkarırsın… Biceğez, i-pad, tablet falan da olur… Kahve küçük yudumlar halinde “yudumlanacak” bitmesin! Oradan nete dal, artık günün “mana ve ehemmiyetine” göre, Cemal Süreyya’dan mı olur, Nitsche’den mi birkaç moda alıntı sallarsın gider… Surat gayet ciddi olmalı…
   Altıcı şart: Olmazsa olmaz değildir ama olursa çok iyi olur… Memlekette gazete çok… Biceğez da köşecik uydurursan bir yerde, genel yayın yönetmenleri beleşe yer doldurmaya hayır demezler, merak etme…  Herhangi bir konuda haftada bir A4 kâğıdını doldurabilecek kadar okuma yazman varsa, saldır… O kadar yoksa, netten blog at… O da idare eder…
   İşte oldun sen, bir koca entel, dantel…  Artık Çuçugamişi Hastalığını da bilin, Mars’taki taşların yüksek ısıya verdiği reaksiyonu da…  Hele hele, Kuantum! Kimse bilmez ama sen States’de muhasebe okurken, Openheimer ev arkadaşındı, Einstein de gittiğin gavede prefa oynardı… Yok mu ya? Çok yakındınız, bilirsin değil mi? Çok moda… Söyle gitsin… Surat ciddi, omuzda çanta, bilmem nerenin da müşterisi olduktan sonra, kim tutar seni
   Eskiden bu memlekette, bir Sömürge Aydınları tipi vardı… BBC’den haberleri dinlemeden evden çıkmaz, Cyprus Mail okumazsa, o gece uyumaz…
   Şimdi de bunlarla, AB Muhipleri var… Artık azdılar, kitap bile yazdıkları oluyor… Biz de üstünden, “Doğruydu, yalandı” diye kavga ederiz…
   Hade be oyanı…