Nazım Beratlı
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Siyasette kudsiyet

Siyasette kudsiyet



   Kime sorsanız, oy verin de kutsal bir amaca hizmet etmektedir! Hiçbiri, hiçbir iş yapmayı bilemediğinden, bu işin çok avantası da olabileceğinden siyaset yapmıyordur. Hiçbiri, aslında mesleksiz olduğu için, başka bir yerden iyi maaş kazanamayacağını söylemez! Asla…
   Kimisi milliyetçidir, milleti kurtaracak, kimisini o kesmez, insaniyeti kurtaracak, ama nasıl? Sorun, kendi de bilmez… Önceden ne iş yapıyordun? Diye de sormayın, peygamber rolü oynuyor ama ya bir belediye başkanının şoförü idi ya da boşta gezer…
   Kendindeki değeri, önce kendi keşfetti, sonra da siz… Kutsal bir amacın tilmizi olduğunu bir gece uyurken kendi fark etti, sonra da siz desteğinizle adamı (ya da kadını) kutsadınız… O şimdi, post modern çağ peygamberidir… Alıkoymayın da dünyayı kurtaracak… Tabii önce kendini!
   Siyasetin başladığı yer olan Mezopotamya’dır. Neolitik Barbarlığın üst aşaması. Toplumu kutsallığın sözcüsü, yani Rahip, yönetirdi. İlk yöneticiler, iktidarın ilk sahipleri, hekimler, sihirbazlar, büyücüler yani insanı doğal güçlerden koruma yeteneği bulunanlar olup, o toplumsal düzeyin doğal bir sonucu olarak bu faaliyetlerinde gereken gücü, KUTSALLIK’TAN alırlardı. Çünkü insanların bir de yaşamaya başlamasının sebebi, güvenlik ihtiyacı idi… Sadece göçebe kabilelere karşı değil… Doğal afetlere karşı da… Kutsiyetin önemi, bundan dolayı!
   Siyaset, bu dayanağını elden bırakmayı, binlerce yıldır hiç düşünmedi. Durkheim, bunu anlatırken, “toplum… biz diye yarattığı bir kutsallık etrafında örgütlenmiştir.” diye yazar. Mikhail Bakunin, Anarşizm’in babası,  “Devlet güçtür ve her şeyden önce güç kullanım hakkıdır… (ama NB) insan öyle bir varlıktır ki, tüfek uzun vadede yetersiz kalır. Onun saygısını da kazanmak için, ne türden olursa olsun ahlâki bir yaptırım da gereklidir… Öyle ki kitleler devletin yaptırım gücü karşısında boyun eğdikten sonra, ahlâki olarak, onun bunu yapmaya hakkı olduğunu da teslim etsinler.” der.  Lenin de ünlü Devlet ve İhtilâli’nde, şöyle yazar: “Filozofların kafasında, devlet ‘düşünün gerçekleşmesi’ ya da Tanrı’nın dünya üzerindeki egemenliğinin, felsefe diline aktarılmış biçimidir… Tanrısal adaletin gerçekleştiği ya da gerçekleşmesi gereken alandır. Devlete ve devletle ilgili her şeye karşı beslenen o boş dindarca saygı, bu anlayıştan doğar.”  Max Weber, “Egemenlik sürekliliğini sağlamak üzere, kendini hiçbir zaman yalnızca maddi, duygusal, ya da ülküsel duygulara seslenmekle sınırlamaz. Bunlara ek olarak, kendi ‘yasallığı’ konusunda, bir inanç oluşturup geliştirmeye çalışır” demektedir. Hobbes, “devlete itaat, Tanrı’ya itaattir ve boyun eğmek, tapınmaktır” diye yazmaktadır. Lévy ise Batı’nın iktidarı tanrısallığın aynasında yansıtmaktan hiç vazgeçmediğini, bugüne kadar geleneksel dinsel bağdan daha iyi bir sosyal bağ bulamadığını, siyasetin dinin bir yüzünden başka bir şey olamayacağını ve hiç olmadığını söyler.

   Althusser’in “İdeolojik Aygıt”, Gramsci’nin “Egemen hegomanya” dedikleri de budur, aslına bakarsanız!
   Régis Debray: “Siyasetin kaynağı mistiktir. Julien Benda bu yüzden ‘devlet, parti, sınıf bugün açıkça Tanrıdırlar’ demektedir!”  diye yazar! Kim olduğunu biliyorsunuz değil mi? Bolivya dağlarında Che’nin yoldaşı idi… Bunu yukarıdaki bütün “devlet” ifadelerine şamil kılınız!
   Popper de yazar ki: “Daha Roma’da, Vox populi, vox dei derlerdi…” Yani, “halkın sesi, tanrının sesidir”! Kimisi, sınıfı, bazısı partiyi, hemen herkes devleti kutsar ama eski Romalılar, “halkı” da kutsarlarmış! Bu da liberalizmin çağdaş babasıdır. Ben söyleyeyim de…
   Niyazi Berkes’e göre: “Kutsiyet alanının (yani ibadethanenin) dışında, hiçbir şey kutsal değildir!” Oysa, siyasette, herhangi bir siyasi olguyu, tartışmanın dışında tutmak üzere ona kutsiyet atfedip, karşıtlarını susturmaya çalışmak,  tarih kadar eski bir sahtekârlık olup, etkinliğini sürdürmeye, devam ediyor…
   Dikkat edin…
  

Siyasette kudsiyet
+ -

Yorumlar kapalı.