——————
İftar : 19.19
İmsak : 04.57
Teravih : 20.34
——————
İftar duası
Allah’ım, ancak Senin rızan için oruç tuttum ve yalnız Sana iman ettim.
Orucumu Senin rızkın ile açtım. Şükürler olsun verdiğin nimetlere, sağlık ve afiyete.
Allah’ım, inananları bağışla, ülkemize birlik, dirlik ve bolluk ver. Vatanımızı ve bizi her türlü felâket ve musibetlerden koru.
—————————————————————————————————
AYET KÖŞESİ
Başınıza gelen her musibet, kendi ellerinizle işledikleriniz yüzündendir. (Bununla beraber) Allah çoğunu affeder. (Şura, 30)
HADİS KÖŞESİ
Allah-u Tealâ O kula rahmet eylesin ki bilerek konuşur yahut sükut eder, dilin zararından salim kalır.
Günün Duası: Allah’ım! Bu gün de ayak sürçmelerimden dolayı beni cezalandırma; hata ve yanlışlarımı bağışla. Bu günde beni bela ve afetlerin hedefi etme; izzetinle, ey Müslümanların izzeti!
Oruçla elde edilen güzel hasletler
Oruç, insana nefse hakimiyeti öğreterek, onu esir olmaktan kurtarır. Nefsin kötü arzu ve isteklerine karşı koyabilen insan, irade kuvveti kazanacağından hayatta başarılı olur.
Oruç, insana nimetlerin kadrini bilmeyi öğreterek, o nimetlere karşı şükretmeyi hatırlatır.
Oruç, zenginlerin yüreğini yumuşatır, onlara yoksulların hâlini hatırlatır ve yoksullara karşı şefkat ve yardım hislerinin güçlenmesini sağlar.
Oruç, insanı sabır ve tahammüle alıştırır. Kötülüklerden vazgeçme alışkanlığı kazandırır. Bir kudsi hadiste: “Oruç bir siperdir ki, kulum bununla ateşten siperlenir” buyrulmuştur.
(İlahi Hadisler, H. No: 34)
Oruç, insana sıhhat ve âfiyet kazandırır. Peygamber (SAS): “Oruç tutunuz ki sıhhatli olasınız” buyrulmuştur. (Mecmau’z-Zevâid, 3/179) Orucun sıhhî yararları hakkında batılı bilim adamları da önemli açıklamalarda bulunmuşlardır.
Sonuç olarak oruç, insanın ahlâkını güzelleştirir, ona iyi huylar, güzel hasletler kazandırır, insanın bedenen ve ruhen olgunlaşmasını sağlar.
——————————————————————————————————————
Eğitim ve İnsan Haklarına saygı açısından
Hac ibadeti
Kâbe, Arafat, Müzdelife, Mina gibi ibadet mahalleri Mevlâyı hatırlamanın, ilâhi aşkı canlı tutmanın vasıtalarıdır. Gaye ise Yaratana ibadet, yaratılana şefkat ve merhamettir. Birer vasıta olan sembollere takılıp kalmamak ve asıl gayeyi göz önünde tutmak gerekir. Zira şekil ve semboller sadece gaye ve manayı hatırlatma aracıdırlar.
İbadetlerden maksat öncelikle Yaratan’a saygı ve teşekkür, yaratılmışlara sevgi ve şefkat duygularını yeşertip geliştirmektir.
İnsan Allah’ın en değerli eseridir. Zira yeryüzünde O’nun halifesi ve “emanetin” taşıyıcısıdır. Kendi hür iradesiyle Allah’a kulluk yapan yegâne varlık insandır. Diğer varlıklarda hürriyet yoktur. Kur’ân ifadesiyle, göklerde ve yerde olan her şey insan için yaratılmış ve onun emrine verilmiştir. İbadetlerin gayesi özellikle insanı gerçek anlamda Allah’ın halifesi kıvamına getirmektir. Gaye Kâbe, Mina, Müzdelife ve Arafat değil, buralarda yapılan toplu ibadetlerle insanı olgunlaştırmak, Rabbinin rızasına ve kulların sevgi ve duasına yaklaştırmaktır.
Zamanlar ve mekânlar insanla değer kazanır. Cenâb-ı Hakkın “Evim” diye takdim ettiği Kâbe bile O’nun kulları için bir misafirhane hükmündedir. Hacılara Rahman’ın misafirleri denmesi bundandır. Asıl olan ev değil misafirdir. Cennet bile insanla güzeldir. İnsansız dünya, mü’minsiz cennet neye yarar?
Hz. Ömer’in oğlu Abdullah anlatıyor: Allah Rasûlü’nü Kâbe’yi tavaf ederken gördüm. Şunları söylüyordu: “Ey Kâbe! Sen ne güzelsin, kokun ne hoştur. Sen ne yücesin, sen ne kadar da saygıya lâyıksın! Hz. Muhammed’in hayatı elinde olan Allah’a yemin ederim ki; Allah katında mü’minin itibarı senin itibarından daha büyüktür. Onun canına, malına saygı göstermek gerektiği gibi, onun hakkında sadece iyilik düşünmeniz gerekir.” (İbnMâce, Hadis no: 3932)
Kâbe kul yapısı, insan ise Allah yapısıdır. İnsan gönlü nazargah-ı ilahidir. Gönül şairimiz Yunus ne güzel söylemiş:
Gönül çalabın tahtı
Çalab gönüle baktı
İki cihan bedbahtı
Kim gönül yıktı ise
“Bir kez gönül yıktın ise bu kıldığın namaz değil,
Yetmiş iki millet dahi elin yüzün yumaz değil.”
Kâbe, Arafat, Müzdelife, Mina gibi ibadet mahalleri Mevlâyı hatırlamanın, ilâhi aşkı canlı tutmanın vasıtalarıdır. Gaye ise Yaratana ibadet, yaratılana şefkat ve merhamettir. Birer vasıta olan sembollere takılıp kalmamak ve asıl gayeyi göz önünde tutmak gerekir. Zira şekil ve semboller sadece gaye ve manayı hatırlatma aracıdırlar. Tekrar Yunus’umuza kulak verelim:
Dervişlik baştadır taçda değil
Hararet nardadır sacda değil
Ararsan Mevlâyı kalbinde ara
Kudüs’te Mekke’de hacda değil.
Sembollerin ötesini görmemek manevi körlüktür. Mevlâna bu körlükten şöyle şikâyet ediyor:
“Hacılar Kâbe’den bahsettiler fakat Kâbe’nin sahibinden bahsetmediler.”
Kâbe’yi ziyaret, sahibini hatırlatmıyorsa bu ziyaretin ne anlamı olabilir?
Gönül Kâbe’sini unutanlar taştan yapılan Kâbe’yi, Hacerü’l-Esved’i öpebilmek için birbirlerini ezme yarışına giriyorlar. Şeytan taşlamada yaşanan savaş manzarası en çok şeytanı sevindirmektedir. Zira olay adeta insan taşlamaya dönüşüyor. Kâbe’ye el sürebilmek, Hacerü’l-Esved’i öpebilmek için başkalarına verilen eziyetin günahı, elde edilecek sevaptan kat kat fazladır.
Ayrı dil, renk ve coğrafyadan insanların kardeşçe bir araya gelişinin en canlı ifadesi olan hac dünya çapında bir dostluk, birlik ve kardeşlik atmosferi oluşturmuyor, gönüller arasında köprü kurmuyorsa kuru bir emek ve ağır bir meşakkatten öteye geçmiyor demektir.
“Eğer senin gönlün varsa gönül Kâbe’sini tavaf et. Kâbe’nin manası gönüldür. Cenâb-ı Hak görünen ve bilinen suret Kâbe’sini tavaf et. Kâbe’nin manası gönüldür. Cenâb-ı Hak görünen ve bilinen suret Kâbe’sini tavaf etmeyi, kirlerden temizlenmiş gönül Kâbe’si elde edesin diye sana farz kılmıştır. Şunu iyi bil ki; Sen Allah’ın evi olan gönül Kâbe’sini incitip kırarsan yaya olarak bin defa Kâbe’ye gitsen de Allah bu ziyareti kabul etmez. Sen varını yoğunu, malını mülkünü ver de bir gönül al, al da o gönül mezarında o kapkara gecede sana ışık versin, nur versin…
Alçakgönüllülük (tevazu)
Alçakgönüllü olmak, insanlarla doğal bir biçimde insani ilişkiler içinde olmak, sahip olduğu mevki veya elinde bulundurduğu imkânlar nedeniyle kendini diğer insanlardan üstün görmemek demektir. Alçakgönüllü olmaya tevazu; alçakgönüllü insanlara mütevazı denir.
Bir insan çok üstün yeteneklere sahip olabilir; görünüşü çok güzel/yakışıklı olabilir. Hiçbir ayrıcalık, insana kibirlenme hakkını vermez. Çünkü kibir, insana değil, şeytana yakışır. İblis’i Allah’ın rahmetinden uzaklaştıran ve şeytan olmasına neden olan duygu kibirdi.
“Bir zaman meleklere (ve İblis’e): Adem’in önünde saygıyla eğilin, demiştik. Bütün melekler eğildi fakat İblis eğilmedi. Arkasını döndü, kibirlendi ve kafirlerden oldu.” (Bakara 34)
Peygamberimizin sıkıntılı geçen günleri olduğu gibi, büyük bir coğrafyanın hakimi ve büyük bir kitlenin lideri olduğu dönemler de olmuştu. Peygamberimiz, hiçbir zaman gurura kapılmamış, kendini diğer insanlardan üstün görmemiştir. Bütün Arabistan’da yankılanan Mekke’nin fethinde, şehre, zafer kazanmış gururlu bir komutan gibi değil, sıradan bir yolcu gibi girmiş; kendisi için saraylar, hanlar kurdurmamış, insanları şahsi hizmetinde kullanmamıştır. Çünkü o, yüceliği insanların önünde korkuyla titremesinde değil; Hakk’a kullukta görmüştür. Aynı nedenle, resimlerinin ve heykellerinin yapılmasına asla izin vermemiş, öldükten sonra ona saygıda ileri gidip, ilah haline getirilmemesi konusunda sürekli uyarılarda bulunmuştur.
Kibir ne kadar çirkin ve insana yakışmayan bir davranışsa, alçakgönüllü pozları takınmak, “tevazu satmak” kendini hor ve hakir göstermek de o kadar kötü ve çirkin bir davranıştır. Müslüman biri, davranışlarında doğal ve içtenlikli olmalıdır. Mevlana’nın dediği gibi:
“Ya olduğun gibi görün; ya da göründüğün gibi ol.”
**
Mesnevi’den Hikayeler;
“Namazda konuşan Hintliler”
Dört Hintli Müslüman bir mescitte namaza durmuştu. Bu sırada mescidin müezzini yanlarına geldi. Hintlilerden biri namazda olduğunu unutup müezzine sordu:
“Müezzin, acaba ezanı okudun mu? Yoksa namaza daha vakit var mı?”
Arkadaşı, namazda olduğu halde, kendisini tutamayarak kızdı: “Sus yahu, namazda konuşulur mu? Namazın bozuldu!”
Üçüncü Hintli, ikincisine çıkıştı: “Ona ne karışıyorsun, asıl sen kendine bak! Sen de konuştun, senin de namazın bozuldu!”
Bu sırada dördüncüsü söze karıştı:
“Hepinizin namazı bozuldu. Hamdolsun ben, sizin gibi yanlış davranıp konuşmadım ve namazımı bozmadım!”
Böylece, gevezelikleri yüzünden dördünün de namazı bozulmuş oldu.
Ne mutlu o kişiye ki, kendi ayıbını görür; kim birinin ayıbını görürse, o ayıbı kendisinde bulur. Sende o ayıp yoksa da, yine emin olma; çünkü o ayıbı bir gün sen de yapabilirsin; o ayıp seni de bulur.







Yorumlar kapalı.