Oğuz Metiner
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. 29 MART ÇARŞAMBA

29 MART ÇARŞAMBA



——————

İftar    : 19.14

İmsak : 05.08

Teravih: 20.27

——————

İftar duası

   Allah’ım, ancak Senin rızan için oruç tuttum ve yalnız Sana iman ettim.

   Orucumu Senin rızkın ile açtım. Şükürler olsun verdiğin nimetlere, sağlık ve afiyete.

   Allah’ım, inananları bağışla, ülkemize birlik, dirlik ve bolluk ver. Vatanımızı ve bizi her türlü felâket ve musibetlerden koru.

—————————————————————————————————

AYET KÖŞESİ

   Doğrusu dünya hayatı ancak bir oyun ve eğlencedir. Eğer iman eder ve sakınırsanız Allah size mükâfatını verir. (Muhammed süresi, 36)

HADİS KÖŞESİ

   İnsanın, kendini ilgilendirmeyeni terk etmesi Müslümanlığın güzelliğindendir.

   Günün Duası: Allah’ım! Bu gün de beni salih amellere hidayet et; bu gün de beni hacet ve arzularıma kavuştur. Ey açıklamaya ve sormaya ihtiyacı olmayan; ey âlemdekilerin göğsünde bulunanları (içinden geçenleri) bilen  -Rabbim- Muhammed’e ve onun tertemiz Ehlibeyti’ne rahmet et.

Ramazan ayının gölgesinde

   Kalplerimize nur, toplumumuza huzur, evlerimize mutluluk, sofralarımıza bereket getiren mübarek Ramazan ayı, müminler için manevi değeri pek büyük bir rahmet mevsimidir.

   Merhameti sonsuz olan Yüce Rabbimiz bu rahmet mevsiminde her zamankinden daha çok kullarının dualarını kabul eder, günahlarını bağışlar, işledikleri hayırları, yaptıkları ibadetleri fazlasıyla mükâfatlandırır.

   Evveli rahmet, ortası mağfiret, sonu cehennemden kurtuluş olan bu ayın içinde, bin aydan daha hayırlı olan “Kadir Gecesi” vardır. Bu mübarek gecede melekler yeryüzüne inerek Allah’a ibadet eden müminleri selâmlar.

   Ramazan ayı, diğer aylarda bulunmayan bir takım özelliklere ve üstünlüklere sahiptir. Bu sebeple ona “On bir ayın sultanı” denilmektedir.

———————————————————————————————————————-

İlâhi imtihan

   Dünya hayatı bir imtihandır. Bu hayatta bedenimiz, malımız ve evlâtlarımızla imtihan edileceğiz. Bunun bilincinde olan Müslüman, hayatın türlü zorluklarına sabır, tevekkül ve teslimiyet göstererek karşı koyar.

   Nimetler ve külfetler, sağlık ve hastalık hepsi dünya imtihanının bir parçası olarak insanın başına gelebilir. Hayatın güzellikleri kadar zorlukları ve sıkıntıları da vardır. Ayrıca başa gelen bütün sıkıntılar da bir ceza değil, ilâhi imtihanın bu dünyadaki bazı yansımalarıdır. Nitekim Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur: “Ant olsun ki sizi biraz korku ve açlıkla, bir de mallar, canlar ve ürünlerden eksilterek deneriz”. Sabredenleri müjdele.

   Karşılaşılan sıkıntılara sabır göstermek, ilâhi imtihanı kazanmaya vesile olduğu gibi günahları da döker. Peygamberimiz müminin ayağına batan bir dikenin bile günahlarının bağışlanmasına vesile olabileceğini haber vermektedir.

————————————————————————————–

İbret verici bir hikâye

   Gencin birisi Kâbe’de sürekli “Ey doğruların yardımcısı olan Allah’ım, Ey haramdan sakınanların yardımcısı olan Allah’ım, sana hamd-ü sena ederim” diye dua ediyordu. Bu durum herkesin dikkatini çekmişti. Birisi “Neden hep aynı duayı yapıyorsun, başka bir şey bilmiyor musun?” dedi. O da anlattı:

   “7-8 sene önce yine Kâbe’de iken içi altın dolu bir torba buldum. Tam 1000 altın vardı. İçimden bir ses ‘Bu altınlarla, şunları şunları yaparsın. Bu senin hakkın, sen buldun’ diyordu.

   ‘Hayır, dedim kendi kendime, bu benim değil başkasının malı. Kullanmam haram olur.’ Bu sırada birisi ‘İçinde 1000 altın olan bir torba bulan oldu mu?’ diye bağırıyordu. Çağırdım onu ve torbasını kendisine verdim. Adam torbayı açıp içinden bana 30 altın verdi. Ben o 30 altınla, işyerleri açtım, ticaret yaptım ve çok zengin oldum. Bir gün bana arkadaşlar, ‘Çok zengin ve soylu bir ailenin iyi bir kızı var. Babası yeni vefat etti. Onunla seni evlendirelim’ dediler. Ben de kabul ettim. Nikâh kıyıldı. Hanımım çeyizi ile geldi. Çeyiz arasında bir torba dikkatimi çekti. Hanımıma bu torbayı sordum. O da, ‘İçinde 970 altın var. Babam Kâbe’de bunu kaybetmiş. Bulan gence 30 altınını vermiş. Kalanı da bana hediye etti. Ben de çeyizime koydum. Şimdi seninle evlendiğime göre altınlar ikimizindir.”

—————————————————————-

Mal sahibi mülk sahibi – hani bunun ilk sahibi

   Düşünen bir insan için anlamak pek zor değildir ki, madde bir gün mutlaka yok olacaktır. İnsan da bir gün ölümü tadacaktır. Durum bu olduğuna göre, nedendir acaba bu insanoğlu bütün hayatı boyunca, bu hırslı kazanç peşinde koşar, mânâyı değil de daima maddeyi ister ve onun uğrunda bir ömrü hebâ eder. Nedendir acaba kendisinde sadece mide değil, bir kalbin de olduğundan habersizdir.

   İnsanoğlu bir gün bu dünyayı, dört ahbabının, kardeşinin omzunda, cepsiz dört metre bezle terk edecek. Madde konusunda ne kadar haris olursa olsun, ne kadar iddialı hareket ederse etsin, bu gerçeği aşamayacaktır. Ölümden kaçamayacaktır, kurtulamayacaktır.

   Koca Yunus da ne güzel söylemiş.

   Mal sahibi mülk sahibi – hani bunun ilk sahibi

   Mal da yalan mülk de yalan – var biraz da sen oyalan…

——————————————————————————————–

Dostluklar

   Son yıllarda insan ilişkilerinde oldukça büyük bir değişiklik gözlemlenmektedir.

   O kadar akıl almaz olaylarla karşılaşıyoruz ki “Nasıl bu hale geldik? Bu kadar sorumsuzlukların, olumsuzlukların sebebi veya sebepleri ne olabilir?” Sorularına cevap bulmak için adeta didiniyoruz. Hemen aklımıza genel ahlâk kurallarının hiçe sayıldığı geliyor. Ahlâksızlığın önüne geçmek için cilt cilt kitaplar basılıyor, televizyon programları yapılıyor, internet sayfaları açılıyor. Ama nafile (!) Belli ki bir şeyi bilmekle, yaşamak aynı şey değil. Çünkü ahlâkî kurallar bilinse dahi nefsin arzuları bu kurallara uymayı reddediyor. Bu yüzden toplumu ayakta tutan en kıymetli değer olan dostluk-arkadaşlık konusunun yeniden gözden geçirilmesi gerektiği düşüncesindeyim. Çünkü toplum içinde dostluk kavramının içi tamamen boşaltılmış durumda; İnsanlar bir anda can ciğer dost oluyor, maddî manevî her şeyini paylaşıyor, bu arkadaşlık uğruna birçok fedakârlıklarda bulunuyor, zaman harcıyor ve bir süre sonra bir anda bütün bağlar kopuyor ve ardından düşmanlık başlıyor.

   Gerçek dost olmanın güzelliklerinden habersiz olan insanımız bu sebepten dolayı kalabalık içinde yalnız, mutsuz ve güvensiz bir hayat yaşamaya mecbur kalıyor. Hiç kimse bir başkasıyla ne sevincini ne de sıkıntısını gönül rahatlığı ile paylaşmıyor. Herkes karşısında fedakârlık beklerken, kendine dönüp bakmıyor bile. “Acaba ben ne yapabilirim? Ben gerçek dostluk yapıyor muyum? Ben güvenilir miyim?” diye sormuyor bile. Aslında güven alınmaz verilir. Eğer herkes diğerine güven verse bu toplumdaki yalnızlığın ve dolayısıyla maddi manevi birçok problemin üstesinden gelmek mümkün olacaktır.

   Güven duygusundan yoksun insanlar, yakınlarını kırmaya devam ederken incinen kalplerde; sevgi, yerini nefret duygusuna bırakıyor. Böylece hem güvensiz, hem de sevgisiz bir hayat sürüp gidiyor.

   Oysa “Sevgiye açık bir kalp kadar dünyada değerli bir şey yoktur.”

**

Sabır

   İnsanoğlu dünyaya imtihan edilmek için gönderilmiştir İmtihanın bir gereği olarak, dünya hayatında çeşitli sıkıntı ve zorluklarla karşılaşmamız aslında tabiî bir hadisedir. Yüce Rabbimiz bu gerçeği bize “Muhakkak biz insanı, meşakkat, imtihan ve çile yüklü bir hayata gönderdik” [1] buyurmak suretiyle ifade etmiştir. Konu ile ilgili diğer bir ayet-i kerime de “Şu muhakkak ki, gerek mallarınızla, gerek canlarınızla imtihana tabi tutulacaksınız” [2] buyrularak imtihanın ve dolayısıyla sabrın zorluğuna işaret edilmiştir.

Değerli Müminler!

   Sabır; insanın geçici sıkıntı ve musibetlere gözünü kapayarak ebedi nimetlere gözünü açması; Ahiret yurdunu düşünerek dünyadan vazgeçmesi demektir.

   Sabır, müminin dünyada başına gelen derin acılar, gönlünü daraltan sıkıntılar ve ummadığı ölümler karşısındaki yegane sığınağıdır Mü’min sabrederek Allah’a yönelir ve başına gelen derin acıları, gönlünü daraltan sıkıntı ve meşakkatleri, ölümle gelen ayrılıkları, Allah’a teslimiyet ve tevekkül inancıyla uhrevî bir mükafata dönüştürür Başka insanların ölüm ve musibet anlarında isyan sözleri ve çığlıklarıyla kader inancını tehlikeye attıkları demlerde; hakikî mümin karşılaştığı tüm hadiselerin Allah’tan geldiğinin bilincinde olarak “Biz Allah’a âidiz ve elbette ona döneceğiz” [3] diyerek yaşadığı acı ve sıkıntıların üzerine sabır külü serper.

   Peygamber Efendimiz (sav) bir kabristanın yanından geçerken bir mezarın başında feryâd-ü figan eden yaşlı bir kadına rastlamış ve kendisine sabretmesini ve gerçek sabrın da; bela ve musibetin insanın başına geldiği ilk anda gösterdiği sabır olduğunu ifade etmiştir [4].

   Değerli kardeşlerim!

   Sabır; insanın öfke anında öfkesini yutması; kendisine yapılan kötülüklere karşı iyilikle mukabelede bulunması; şeytanın ve nefsinin kışkırtmaları karşısında günah işlemekten kaçınması; musibet ve sıkıntılar karşısında metanetli olması ve son nefesine kadar Allah’a ibadette daim olması demektir Mü’min; daima bir sabır insanı olmak zorundadır. Çünkü sabırsızlık insanı isyana ve haddi aşmaya sürükler Hz. Peygamber (sav), ayağımıza batan dikene varıncaya kadar başımıza gelen tüm sıkıntı, hastalık, keder ve yorgunlukların, günahlarımızın bağışlanmasına vesile olacağını bizlere müjdelemiştir [5].

29 MART ÇARŞAMBA
+ -

Yorumlar kapalı.