Osman Güvenir
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Dr. Küçük büyük adamdı

Dr. Küçük büyük adamdı



   Halkın Sesi Gazetesi’nin 81’nci, Dr. Fazıl Küçük’ün de 117’nci doğum günü olan 14 Mart, Kıbrıs Türk’ünün mücadele tarihi için çok önemlidir. Böyle bir günü anmak, tarihi tekrar okumak gibi bir şey olsa gerek.
   Bir toplumda lider, kolay kolay yetişmez. Toplum kendi liderini yaratırken de kendisi yetişiyor. Var olmak anlamında bir söz…
   Dr. Küçük’le geçen günlerimi tarihe mal etmek adına yazdığım ve belgelediğim kitap, bir dönemi ve mücadele tarihini yazmak gibi bir şeydir. O nedenle kendimi çok mutlu addediyorum. Bir lider veya bir devlet adamı ile çalışanların, o günleri gelecek nesillere aktarmak için bir şeyler yazmaları gerektiğini düşünüyorum. Bu görevlerde bulunan insanların tek bir satır kalem oynatmamaları, tarihe ihanettir. O bakımdan devamlı gazete yazılarımda, gerekse televizyon programlarımda o mesajı veriyorum.
   Son zamanlarda anıların yazılması hayli çoğaldı. Bu güzel bir şey. Zaten yaşadıklarınızı, gördüklerinizi ve duyduklarını yazmazsanız, kim neyi öğrenecek veya algılayacak geçmişi ve yaşananları öğrenmek için.
   “Lütfen hatıralarınızı yazınız…”
   Bazı insanlar hatıralarını yazmaktan ve belgelemekten çekinirler. Veya yazmaktan üşenirler. Halbuki insan bir nebze kendini zorlasa çok şeyleri meydana çıkarabilir ve tarihe de ışık tutabilir. Bazen eski mücahit arkadaşlarıma veya bizim dönemin insanlarına “Hatıralarınızı yazınız” dediğimde, bana şöyle derler:
   “Adam sen de işim mi yok.  İstersen ben sana bazı şeyleri söyleyeyim, sen de yaz.”
   Bunun adı resmen üşenmektir.
   Öyle önemli bir günün anısına Ulusal Lider Dr. Küçük’ün yaptıklarını ve yaşadıklarını dile getirmek için,  bir şeyler karalamak istedim ben de. O’nu anlatmak gerçekten çok güç. O kadar büyük ve erdemli bir adamdı ki, onun özelliklerini bu sayfalara döksem, herhalde sayfalar bana yetmez.
   O’nun ile geçen on yıllık günlerimde, adeta kendisi ile baba-oğul gibi olmuştuk. O bana anlatıyordu çektiği sıkıntılı günleri, ben de ona anlatıyordum.  Adeta dertleşir gibi. O’nun en zor zamanları, 21 Aralık 1963 olaylarının başladığı zamanlardı. Mermilerin masum insanlarımızın üzerinde patladığı, insanlarımızın sokaklardan toplatıldığı ve meçhul yerlere gömüldüğü, halkımızın göçmen çadırlarında yaşamaya mahkum edildiği zamanlardır. O günleri yaşamayanlar bilemezler. Özellikle şimdiki nesillere yaşadıklarımı anlattığımızda, “Bunları da mı yaşadınız?” diye bize sorarlar. O nedenle geçmişi belgeliyoruz.
   Onu ilk tanıdığımda henüz beş yaşındaydım. Rahmetli babam Ziya Bey, benim rahatsızlığım nedeniyle doktor olarak Dr. Küçük’ü bize getirmişti. O muayene esnasında iki şey dikkatime gelmişti. Bunlardan birisi göbekli doktor çantası, ikincisi de beyazın beyazı, tiril tiril bir beyaz gömlek. Bir de zeytuni renkteki arabası.
   Zaman beni onun Özel Kalem’i yaptı. Günlerce ve aylarca hatıralarını yazdık. Sonra da o hatıraları, emekli olduğunda bizzat elimle Dr. Küçük Müzesindeki kasasına kilitledim.
   Dr. Küçük Halkın Sesi gazetesini kurduğunda ben henüz doğmamıştım. Sonra hayatın içine girdikçe onun liderliğini görmüş ve takdir etmiştim. Mesela Selimiye Meydanı’nda yaptığı ilk mitingi hatırlıyorum 6-7 yaşında iken.
   İlk ENOSİS ve EOKA kelimelerini Selimiye Camii’nin karşısındaki duvarlarda görmüştüm. Ortaokul, bizim en zor yıllarımızdı. Dr. Küçük her gün Halkın Sesi’nde zehir zemberek yazılar yazarak halkın nabzını tutuyor,  Türkiye’ye gittiği heyetle gelince de Atatürk meydanında ateşli nutuklar çekiyordu. Onun o ateşli nutukları, adeta kanımızı tutuştururdu.
   Yapılan meydan mitinglerine, adanın dört bir tarafından insanlar akın akın geliyorlardı. Tek yürek ve tek yumruk olmuştu halkımız. Bu durumu yaratan, Dr. Küçük’tü.
   Her köy gezilerinde köy yollarına serilen mersin dalları ve süslenen sokaklar unutulamaz. Dr. Küçük köy gezilerine bir sürü etrafındaki adamla katılır, sonra köy meydanında en yüksek yere çıkar ve Kıbrıs davasını halka anlatırdı. Onun köye girişi de hayli ateşliydi. Dr. Küçük henüz köy merkezine varmadan köylü onu omuzlarına alır ve köy meydanına öyle getirirlerdi.
   Ulusal davayı sırtlarken en önemli aracın, bir gazete sahibi olmak gerektiğini düşünmüştü. O nedenle Halkın Sesi Gazetesini kurmuş ve hem İngilizlerin, hem de Rumların yüreklerine korku salmıştır. İngilizlerle verdiği mücadele, tam bir lider kavgasıydı. İngilizlerin en rahatsızlık duydukları şey, onun halkına verdiği önemli mesajlar ve zehir zemberek satırlarıydı. Psikolojik savaşın en önemli anahtarı olan Halkın Sesi, O’nun üçüncü çocuğu gibiydi. Hatıralarını yazarken bile bu ifadeyi kullanırdı. Onun o yazıları, İngiliz’i kâğıt ambargosunu getirmişti. Gün oldu, Halkın Sesi’ni kese kağıtlarına bastı. Yani zorluklardan ve mücadele etmekten hiç yılmadı.
   Ben Kıbrıs davasının, bir bayrak yarışı olduğunu düşünüyorum. Dr. Küçük Kıbrıs Türkü’nün kurtuluşu ve mücadelesi için o meşaleyi yakıp özgürlük meşalesini ve bayrağını avuçlarına aldı, dava arkadaşı Denktaş da o bayrağı en yüksek yere dikti. O bayrak, şimdi Türkiye’nin güvencesinde en yüksek tepede dalgalanmaktadır.
   Yeni nesiller bu dava filanın falanındır demesinler… Bu dava Dr. Küçük’ün omuzlarında yükselen bir değerdir ve bu dava hepimizindir. Bir kere daha böyle bir lider hayatımızda olacak mı? Dr. Küçük’e gani gani rahmetler diler, onun çizdiği yolda yürüme vaadinde bulunuyorum.
   Kısacası Dr. Küçük, büyük adamdı…
               
  

Dr. Küçük büyük adamdı
+ -

Yorumlar kapalı.