Acıyı yaşamak…

İçimizden bir şey konuşmak geçmiyor…
Milletçe suspus olduk…
Acı çekiyoruz…
Ateş, sadece düştüğü yeri yakmıyor… Dünyanın bir ucundan ötekine, hepimizin yüreğini yakıyor.
Üniversitedeki İslahiyeli kızımızın, babasının bütün ailesi gitmiş… Annesinin sülalesinin de yarısından çoğu…
Öğrencilerimizden kaç tanesi sağ? Kaçını bir daha görebileceğiz? Bilmiyoruz…
Bir spor müsabakası dolayısıyla Adıyaman’da olan çocuklarımızın tümü de bizi bırakıp gitmişler! Hatay’a diş
tedavisine gidenler de… Sadece bir rastlantı olarak oralarda bulunlar da…
Ölüm haberleri ile uykuya dalıp, onlarla uyanıyoruz.
İçimizden hiç başka bir şey konuşmak gelmiyor.
Hiçbirimizin…
1963 Aralık’tan beri, yaşadığımız en ağır, en ürkütücü, en acı haftayı yaşıyoruz. En azından ben daha kötüsünü
hiç yaşamadım.
“Yazı günündür” deniyor… “Biliyorum ama ben ne yazayım?” diyorsunuz.
Ne kadar üzgün, nasıl acı içinde niçin halsiz olduğumu mu? Herkes öyle!
Bu günler geçsin, konuşacak çok şey var…
Her beş yüz yılda bir, bütün sakinlerini öldüren depremler olan bir bölgede, on beş katlı binaları ev diye yapıp
satanlara, buna izin verenlere bırakın sıfat yakıştırmayı, insan demek evlâ mıdır? Diye sormak var örneğin…
Ta Victoria Gölünden başlayıp, Ölü Deniz’den geçerek taa Maraş’a kadar gelen bir fay hattında, alüvyonun
üstünde “gökdelen”le dolu şehir kurup oturana ne denmesi lâzım gelir? Sorgulamak var…
Yirmi bin ölümün ardından, hâlâ hayatın sonsuz olmadığını kavrayamayıp bundan çıkar elde edeceğini sanan
insansı’lara giydirmek var…
Bu işi bile politika sanan goncolozlar ile gırtlak gırtlağa girişmek var.
Toplumlar nasıl ve neden millet olur? Bakın oğlum da görün millet nedir? Diye sormak var?
Hepsi ve daha fazlası da var…
Var ama tümünün üstünde ve hepsinden de daha önemli duyduğumuz bu acı var…
Hiç başka bir şeye yer bırakmıyor.
Başımız sağ olsun Türk milleti…
Bunu da aşar biz gene konuşuruz.
Şimdi acımızı yaşayalım…
İzin verin…