Nazım Beratlı
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Peki ama kimin?

Peki ama kimin?



   1990 seçimlerinden sonra, oturup bir kitap yazmıştım: Kıbrıs’ta Ulusal Sorun… Çeyrek asır sonra, ikinci baskısı yapıldı… (Khora Yayınları)
   O zaman üyesi olduğum partiden önce atılmama, sonra da dışlanmama neden olan o kitaptaki görüşler, hiç eskimiyor. Yirmi beş sene sonra, kitap hâlâ okunuyor… Oysa gönlüm, bu kadar yıl sonra, “o konu eskidi, çözümlendi, bitti” denilmesini istiyordu. Çünkü yüz yıl aynı konuyu tartışan bir toplum, bir milim ilerlemiyor demektir. Burada “toplum”u, lütfen “bi – communal” olarak, algılayın. O kitapta, mademki biz kendimizi solcu görüyorduk ve soldaydık; ulusal sorunlara, solun önerdiği çözümün ne olduğu sorusunu, Lenin’in bir broşürüne dayanarak yanıtlamaya çalışıyor ve bizim yaklaşımımızın aslında solla hiçbir ilişkisinin olmadığını, Lenin’e dayanarak anlatmaya çalışıyordum. Benim kitap gibi, Lenin’in konu hakkındaki kitabı da kitapçılarda duruyor. İsteyen bakar……
   Kitabın konusu olmuştur ama bir memlekette “Ulusal” bir “sorun” varsa, farklı dillere, dinlere, kültürlere ve tarihlere sahip en az iki halk olması gerekir. Ve bunlardan biri nüfusça daha kalabalık, öteki de daha küçük nüfuslu olmalıdır. Güçler eşit olursa, ülke zaten iki ayrı ulus devlete bölünür ve mesele biter. Yani söz konusu “sorun”un altında yatan, “büyük halk”ın, “küçük halkı” bir türlü yenememesidir. Yoksa bu durumda da küçük halk, tek bir ulus devlet içinde, “zorla” asimile edilir ve olay gene biter, “Sorun” olmaz.…
   Lenin’e göre, sol politika, halkların kardeşliğini savunduğundan, gönüllü olarak birbirleri içinde “asimile” olmalarına karşı değildir ama “zorla asimilasyonun” en sert karşıtıdır. “Çünkü” der, “biz zulmün ve işkencenin en amansız düşmanlarıyız”… Kitap orada, açın, bakın…
   Peki bu iş nasıl çözülecektir? Usta der ki “Büyük halkın devrimcileri, küçük halkın ayrılma hakkı da dahil, kendi kaderini özgürce belirlemesini”; küçük halkın devrimcileri ise “gönüllü olarak bir arada kalmayı savunmalıdırlar”  ve ekler: “halk ne karar verirse, ona uyacaksınız. “Çünkü ayrılma kararı, ortak gündelik yaşamın olanaksız olduğunu gösterir ve bu durumda halkların kardeşliğine giden en kısa yol, ayrılmaktır!”
   Dönelim bizim memleketimize: Bizde Kıbrıs Türk solu; evvelden ahıra, gönüllü birlikte kalmayı savundu, savunuyor da… O açıdan, görevini yaptı, yapıyor yani… Ama eksik… Ona da geleceğim… Fakat, “Büyük halkın solu” kendi milliyetçiliğinin ENOSİS hedefini, kendi sağından daha iyi savundu ve savunuyor. İsteyen, AKEL 80. Yıl tezlerini bulsun, okusun, nette var.…
   Nerdeyse bir asırdır devam eden bu çekişmede, çözüm bulmanın kriteri, “büyük halk ulusçuluğu” peşine takılmış bir sözde sol partinin “kuyruğunda maşrabba olmak” değildir. Çünkü hiç unutulmaması gereken ama sık sık unutulan bir gerçek, şudur ki: Kendi ulusçuluğunuzun tam zıddı, sizin solunuz değildir! Karşı tarafın ulusçuluğudur.…
   Çözüm nedir? Üç seçenek var… Büyük halk, küçük halkı yener; kendi otoritesini dayatır, çözümdür. Küçük halk, büyük halkı yener, ayrılır. O da çözümdür. İki halk, birbirlerine saygı duyarak, eşitlik esasından ortak bir yaşam bina ederler, o da çözümdür. Sol, bu üçüncü çözümü tercih eder.
   Ama olması için, daha güçlü olan halkın solunun, daha küçük olan halkın ayrılma dahil kendi geleceği hakkında her türlü kararı vermesinin, sadece onun hakkı olduğunu kabul etmesi gerekir. “Siz farklı değilsiniz…”, “Hepimiz olmayan bir tek milletteniz” gibi yaveler gevelemesi gerekmez.
   Şimdi, burada sorunu çözmek için, “küçük halkı” yok farz etmek, ondan kendi kimliğini unutmasını, inkâr etmesini, ondan vazgeçmesini ve “büyük halkın” içinde erimesini talep etmek, “Büyük halk Şovenizmi”nin, soruna sebep olan yaklaşımının ta kendisidir, çözüm filan değildir. Daha küçük olanın teslim olmasıdır…
   “Bazen küçük halkın devrimcileri; kendi yerel milliyetçilikleri ile uğraşmaktan; asıl sorumlu olan büyük halk şovenizmini gözden kaçırırlar” der, usta. Ve böyle bir durumda en iyi çözümün, ayrılma olduğunu yazar…… Okuyun da… “Çünkü ayrılma kararı, ortak gündelik yaşamın olanaksız olduğunu gösterir ve bu durumda halkların kardeşliğine giden en kısa yol, ayrılmaktır!” (Lenin, Ulusların Kaderlerini Belirleme Hakkı).
   “Ben artık sol değilim bu anlattıkların beni bağlamaz” deme özgürlüğü vardır. Ancak o zaman, “Peki sağ oldun. Anladık ama ulusçu olmayan bir sağ olarak, kimin sağısın sen?” Sorusunu da yanıtlamaya hazır olunmalıdır. Ulusal sorun yaşanan bir memlekette, şeker her daim sudadır.…
  

Peki ama kimin?
+ -

Yorumlar kapalı.