Akay Cemal
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Mücadelenin kılavuzları:

Mücadelenin kılavuzları:



Başına ödül konulan

Ahmet Dağaşaner (Kelle)

   Kıbrıs Türk halkının varoluş ve özgürlük mücadelesinde nice isimsiz kahramanlar var. Bunlar arasında 21 Aralık 1963’ten 20 Temmuz 1974 yılına kadar hizmet edenler, Barış Harekâtı’nın 2’nci aşamasında da adaya çıkan Türk birliklerine kılavuzluk yapanları unutmamak lazım! Onlardan biri, hatta en önde gelenlerden Ahmet Dağaşaner, namı diğer ‘Ahmet Kelle’. İkinci evladı Aysel Hatice Üçer’in anlattığına göre, anneleri Baf’ın Lapityu (Bozalan) köyünde doğdu. O zamanın koşullarında, Kelle’nin 4 çocuğu Hamitköy’de, 4’ü de Küçük Kaymaklı’da doğdu.

   Evlatları Aliye-Gültekin Olkanlı, Aysel Hatice-Şenol Üçer, Ayten-Hasan Karabey, Tuncer (merhum)-Sezgin Dağaşaner, Metin-Dilek Dağaşaner, Gülten (Pembe)-Mehmet Apaçi, Fatoş-Salih Çatal, Sibel Can Vurgun.

Çoban olan Ahmet Kelle aynı zamanda kasaplık da yapmaktaydı. İşlerinin bozulmasıyla 21 Kasım 1962’de K. Kaymaklı’dan tekrar Hamitköy’e göç etmek zorunda kalmıştı. Kızı Aysel Hatice Üçer, Kaymaklı’da Üsküdar Bar’ın yanında kalırken, ev ve dükkân komşularını şöyle sıralıyor: Koççino’lar ve kardeşi, teyzemiz Pembe’nin eşi eniştemiz Hüseyin Kalaycılar (Vretçalı). Onlar 1963 olaylarında kayıp olup, Tekke Bahçesi’nde kalıntılarına ulaştılar. Dükkan komşularımız ise rahmetli Ruso’lar, Dr. Hüseyin Kebapçı’nın ailesi, gazeteci Hasan Hastürer’in ailesi, Hüseyin Çatak ve Kahveci İsmail idi.

   Ahmet Dağaşaner’ın kızı 1963-74 arası durumu ve yaşantılarını şöyle özetliyor:

   “Hatırladığım kadarıyla o dönemin komutanları, geçenlerde kaybettiğimiz Osman Efe, Güner Komutan, Tabur Komutanları Hamdi ve Ali Naci idi. Babam, onların bilgisi dahilinde askere yardım eder, birliklerin önünde öncülük (kılavuzluk) yaparmış. Biz bunları hiç bilmezdik. Günlerce eve gelmez, geldiğinde de hiç bahsetmezdi. Ayrıca getirmiş oldukları hayvanları da kesip halka dağıtırlardı. Babamız vatanına, devletine, askerine çok düşkündü. 1963 olayları patlak verdiğinde Hamitköy’de yaşıyorduk ve Küçük Kaymaklı’dan göç eden tanıdık ve akrabalarımızı evimizde sığındırdık. O yıllarda çocuktuk ve savaşın ne olduğunu bilmiyorduk.”

   Çevresinde sevilen ve sayılan biri olan Kelle’nin yakın dostlarından, halen Hamitköy’de Muhtar Feyzullah Bostancı’nın anlattığına göre, Ahmet Kelle, Osman Efe’nin izniyle dağdan getirdiği hayvanları satıp da o parayla Hamitköy mücahitlerine ilk resmi üniformayı giydirendir. Borucu, Abdulli ve Salih Dakguş en yakın dostlarıydı.

Muhtar Bostancı, “Anlatacaklarım dışında rahmetli Kelle, Saray Otel’in yanında ırgatlık da yapmıştı” diyerek, aklında kalanları şöyle aktarıyor:

   “Hamitköy’e akan su 1960 yılından önce Taşkent’ten geliyormuş ve bir Rum çoban Hamitköy’e giden solinayı (boruyu)  koparıp suyu engellemiş. O günlerde köyün çobanları, K. Kaymaklı’da yaşayan Kelle’ye giderek yardım istiyorlar. Köylünün ve hayvanlarının susuz kaldığını söylüyorlar. Bunun üzerine Ahmet Kelle, Hamitköy’e suyu kesen Rum çobanın davarından 40 tane alıyor. Ertesi günü Rum çobanın kayınbiraderi hesap sormaya geliyor. “Re Ahmedi, niye aldınız koyunları” diye sormuş. Kelle’nin cevabı: “Ben almadım, ama senin kayınço solinayı kesip bütün köyü susuz bıraktı. Tamir etmezse geri kalan davarı da alacaklar. Tamir eder veya ettirirse, alan arkadaşlar bir kısmını veya bulduklarını geri verecekler.”

   Kelle’nin bu yanıtından sonra, koparılan boru tamir edilmiş ve Hamitköy tekrar suya kavuşmuş oldu.

   Muhtar, Kelle ile ilgili izlenimlerine şöyle devam ediyor:

   “Adı çıktı dokuza, inmez sekize derler ya, Kelle de o hesap. Bir suçtan dolayı Kelle hapiste. Amirin yanında oturuyor. Bir Rum çoban, topuzu omzuna vurmuş, bağıra çağıra Boğaz Polis Karakolu’na girerek, ‘Tutun Kelle’yi, Abdulli’yi, Salih’i; benim davarı çaldılar’ demiş. Polis sormuş, ‘Sen Kelle’yi tanır mısın’ diye. Rum çoban, ‘Ya tanımam mı’ deyince, polis de yanında oturan adamı göstererek, şunları söylemiş: Kimdir bu adam, Kelle 3 gündür burada tutuklu. İftira mı atıyorsun, seni tutuklayayım mı?

   Rum çoban özür dilemiş ve mesele de kapanmış…

   Yine bir Rum çobanın 150 baş koyunu varmış. 147 tanesini Kelle ve arkadaşları alıp götürmüş. Rum’un oğlu da çakıl makinesi çalıştırıyormuş ve köylüye haber salmış: Kelle’yi kim getirirse, onu mükâfatlandıracak, Kelle’yi de çakıl makinesinde öğüteceğim.

   Kaderin cilvesine bakın ki, 1974 savaşında çakıl makinesinde Kelle’yi öğüteceğini söyleyen Rum, Kelle ile karşılaşmış ve ‘aman beni kurtar’ diye yalvarmış. Özür dileyince Kelle de onu affetmiş.

   Malum savaş sırasında, o zor dönemde halkın ve askerin et ihtiyacı da var. O koşullarda üstlerinin bilgisi dahilinde gidiyor ve eli boş dönmüyor. Rum çobanların şikayetlerinden dolayı Rum polisi, Kelle’nin başını getirene o damanın parasıyla 1000 Kıbrıs Lirası ödül koyuyor, ancak savaşla birlikte dava kapanmış oluyor.”

Ahmet Kelle, Lefkoşa Merkez Sancağı’nın, ayrıca ilgili birimlerin emir-komuta zinciri içerisinde Hamitköy-Cihangir-Serdarlı istikametindeki takviye-ikmal ekiplerinin uzman kılavuzuydu. Aynı şekilde Meriç-Dilekkaya-Tremeşe-Akıncılar istikametlerinin de uzman kılavuzuydu.

   Kızı Hatice Aysel Üçer son olarak şöyle diyor:

   “Babamın savaş öncesinde, savaş sırasında ve sonrasında çok anıları, yaşanmışlıkları vardır. Bize göre babamız bir tarih, bir efsaneydi. Böyle bir adamın evladı, damadı, gelini, torunu olmaktan gurur duyarız. Babamız ile birlikte bu vatana hizmet eden ve yaşamını yitiren herkese Allah gani gani rahmet eylesin.”

 

   

   

Mücadelenin kılavuzları:
+ -

Yorumlar kapalı.