İyi nitelikte yapılmış bilimsel araştırmaların sonuçlarına göre yürütülen politikalar ancak hedefe ulaşır. Buradaki hedef, doğru yönetime ve çıkan ürünün kalitesine dolayısı ile toplumsal huzura işaret eder.
Önceliğin eğitime verildiği noktada ne derece toplumsal problemlere ve çözümlere yönlendirme yapıldığı ortadadır ve yaşamsal önem taşır. Öncelik eğitime verilirken, eğiticinin özel olarak değerlendirilmesi ve gelişimi yakından takip edilmelidir.
Çok net yazmak istiyorum, alanında yüksek lisans ya da dengi bir çalışmanın yapılması, öğretmen vasfını almak için ön koşul olmalıdır.
Günümüzde yaşananlar bilginizdedir. Ancak ben öğretmenlik mesleğinin gün geçtikçe geldiği ya da getirildiği durumu gözlemlerken içim acıyor. Bu şekilde geleceğe yön veremeyiz.
Bu durumun iyileşmesi için gereken her adım da bilgimizdedir. Yani problem varsa çözüm de vardır. Yeter ki konunun önemi dikkate alınsın. Gerisi yine konusuna hakim eğitimcilerdedir.
Atatürk boşuna öğretmenlere atıfta bulunmamıştır. Sorumlulukları yüksektir.
Öğretmenleri öne çıkarmasının nedenlerinden birini, öğretmenlerin bireysel davranma alışkanlıklarının olmamasına bağlıyorum. Her koşulda sınıfını kucaklar ve sınıfıyla ilerler. Bu özel görev, toplumsal düşünmeyi hücrelerine kadar işler. Bu bakımdan geçen yazımda öğretmenlerin belli bir iş tecrübesinden sonra yönetime katkı sağlamalarının yerinde olacağından bahsetmiştim.
Kopyala yapıştır yöntemiyle eğlenceli sonuçlar ortaya çıkar ancak. Ezberlenmiş şeylerden hemen uzaklaşıp rasyonel çözümler bulunmalıdır. Bunun için yaratıcılığımızı geliştirmeye ihtiyacımız son derece vardır. Yaratıcılık içinde özgünlük barındırır.
Tüm bunlar bizi samimiyet noktasında buluşturuyor. Sorunları samimiyetle kabul ediyor muyuz, bilimsel yöntemlerle çözümleyebiliyor muyuz yoksa hiç sorun yokmuş gibi ellerimiz cepte ıslık çalarak etrafta dolaşıyor muyuz. Oturup düşünmek lazım.
Sadece düşünmek yetmez ama her şeyin başlangıç noktasıdır.
Marifet çok yazmakta değil, kısa ve öz yazıp farkındalık uyandırmaksa satırlarıma burada nokta koyup bir sonraki buluşmaya kadar aydınlık günler diliyorum.
Ayşe Aslan
Diğer Yazıları
Köşe Yazarı







Yorumlar kapalı.