Ayla abla, ben 32 yaşındayım. Üç yıldır evliyim. Bir buçuk yaşında bir oğlum var. Ben ne olduysa, olmayacak birine gönül düşürdüm. Bu nasıl oldu bilmiyorum. Aslında kocamın arkadaşıdır, ona hiç bu gözle bakmamıştım ama o kadar anlayışlı ve kibar biri ki, ben ona âşık oluverdim. O da bana boş değil. Sürekli yazışıyoruz. Buluşmamızı istiyor ama ben kabul etmiyorum.
Kocam çok ilgisizdir ama iyi bir adamdır. Bütün derdi, işleridir. Çok çalışır ve eve çok geç gelir. Gerçekten iyi biri ama kocam evli ve çocuklu bir adam gibi davranmaz. Bu zamana kadar bu konuda, eşimle çok tartıştık ama hiç düzelmedi. Şu anda ise, hiç şikâyet etmiyorum. Hiçbir şey istemiyorum. Yemeğini, ütüsünü yapıyorum ve ondan bir şey beklememeye çalışıyorum.
Ama bir gün uyanıyorum, “ben kocamı, hem de arkadaşıyla aldatamam” diyorum; bir başka gün “bu kadar ilgisiz bir adama ne yapsam azdır” diyorum. Anlayacağın, iki arada bir deredeyim ve canım çok sıkılır. Ya içimdeki isyana yenik düşersem diye çok korkarım.
Âşık oldum ama bir yanlış yapmak istemem. Ya yaparsam diye çok korkarım. Sonuçta ben evli ve çocuklu bir kadınım. Size anlatamam. Bana mesaj yazdı mı diye sürekli telefona bakarım. Gece yarısından sabaha kadar yazıştığımız olur. Ancak o benimle buluşmak ister. Boşamamı ister. Kocamla aynı yatakta uyumamıza bile bozulur. “Bir bahane bul, aynı yatakta yatma” der.
Aslında ben de artık aynı yatakta yatmak istemem. Kocamdan hiçbir şey istemem. Ama bir oğlum var ve onu babasız bırakmak istemem. Ayrıca, pişman olmaktan da çok korkarım.
Anlayacağınız kafam çok karışıktır. Lütfen bana yardım ediniz. Ben ne yapayım, nasıl davranayım. Bu çıkmazdan nasıl kurtulayım?
Rumuz: ÇIKMAZDAYIM
Dediğin gibi, tam bir çıkmazdasın ancak yaşadığın aşkı, kocanın ilgisizliğine bağladığının farkında mısın? Sanki her şey yolunda olsa, bu tip hisler duymana gerek kalmayacakmış gibi yazıyorsun. Kocanın ilgisizliği, işkolik oluşu seni hem yalnız hem de sevgisiz hissettirmiş. Bu arada, kocanın arkadaşı olduğu halde, adamın biri sana kancayı takmış. Seninle bir macera istiyor. Elbette kendine göre seni seviyordur da. Ama unutma, insanların sevme becerileri karakterleri tarafından şekillenir. Bu kişi, arkadaşının karısının bunalımından yararlanmaya çalışan bir adam görüntüsü veriyor.
Elbette bu çıkmazdan çıkmanın birkaç yolu var. Boşanırsın olur biter. Ama ya sevdiğini düşündüğün adamla ilişkiniz ortaya dökülünce, aşkınız biterse? Ya bu adam, başka bir arkadaşının karısına takarsa? Ya ilişkinizi özgürce yaşamakla sınırlandırırsa?
Yanlış anlama. Yuvanı yıkmadan önce, her şeyi düşünmelisin. En önemlisi, hiç aklında yokken bu adamdan etkilenmeni sağlayan nedenleri gözden geçirmelisin. Evlilik ilişkindeki sorunlar bir taraftan, eşine duyduğun öfke diğer taraftan seni sıkıştırmış, bunaltmış. Yani evliliğindeki sorunların getirdiği stres faktörlerine yenilmişsin. Bu adam da tam zamanında sana ağ atmış.
Anlatmak istediğim, büyük aşklarda, böyle olmaz. Bir erkek sevse bile, evli, üstelik arkadaşının eşi olan bir kadına bunu yapmaz. Evliliğini bitirmen pahasına kendi isteklerini ön planda tutmaz.
Son bir şey; her evliliğin ilk yılları zordur. Unutma, mutlu çiftler sorun çözebilme becerisi olan çiftlerdir. Her çift -kadın veya erkek- evliliğinde yaşadığı bunalımdan kaçmak amacı ile, yanlış yollara sapabilir. Mesele, durumu kavrayabilmek ve doğru adımları atabilmekle çözümlenebilir.
**
Annemin baskısı ile nişanlandım
Ayla Hanım, ben 25 yaşındayım. Çok sevdiğim bir kız arkadaşım vardı. Fakat ailem, özellikle annem kız arkadaşımın bizim aileye uygun olmadığını düşünürdü. Düşünmeyi bir tarafa bırakın, aile içinde bu yüzden sürekli kavga halindeydik. Kız arkadaşımı asla kabul etmeyeceklerini, ayağımı denk almam gerektiğini pek çok defa duydum, pek çok defa öfke ve psikolojik şiddete maruz kaldım.
Kız arkadaşım, bu durumdan dolayı ilişkimizi bitirdi. Bir aile içinde bu kadar sorun yaratan kişi olmak istemediğini söyledi. Biz böylece birbirimizi severek ayrıldık.
Maalesef bununla bitmedi. Ayrılığın üstünden yaklaşık beş ay geçtikten sonra, ailemin ısrarı ile dayımın kızıyla nişanlandım. Önümüzdeki yaz, düğün olmasını kararlaştırdılar. Nişanlım, Türkiye’dedir. Önümüzdeki yaz sonunda, resmen karım olacak.
Ama ben bu durumu kabullenemedim. Moralim çok bozuktur. Nişanlımı aramak, konuşmak bile istemem. Mecbur kalmadıkça da aramam. Şimdi benim nişanlıma olan soğukluğum ailemde sorun oldu. Yine başladılar. Ben erkek değilmişim de ne biçim davranıyormuşum da bu yolda ölmek var dönmek yokmuş da… daha neler. Ciddi ciddi ölmeyi düşünürüm. Ama içimde küçük bir umut var belki bir yolunu bulurum ve hayatım normale döner diye.
Sevdiğim kız ne facebookta ne de başka yerde. Ayrıldığımızdan beri sosyal medyada yok. Telefonunu da değiştirdi. Ortak arkadaşlarımız vardı. Hepsi benden uzaklaştı.
Bazen çalıştığı iş yerine giderim ve iş çıkışı onu gizlice görürüm. O gece mutlu uyurum. İçim yaşama sevinci ile dolar. Ama bunu çok yapamam. Fark eder diye korkarım.
Sanırım ben bir korkağım. Ailesinin baskısına boyun eğen bir korkak.
Size bana yol göstermeniz için yazıyorum. Ola ki herkesi memnun edecek bir çözümünüz vardır.
Rumuz: YOK
Herkesi memnun edecek bir çözüm yoktur. Aksine nişanlılığını bitirmeyi başaramazsan, herkesi mutsuz edecek bir yolu seçmiş olacaksın.
Ailenin beklentileri yüzünden, şu anda mutsuzluğa aday bir genç kız daha var: nişanlın. Düşün ki onun da seveceği ve sevileceği bir erkeğe ihtiyacı var.
21.nci yüzyılda, oğlunun hayatına bu kadar karışan ve yönlendirmeye kararlı ebeveyn var demek ki.
Başka bir kıza âşık olmasaydın, belki de bu akraba evliliğine karşı çıkmayı düşünmeyecektin. Ama aşkı tanıdın. Çift mutluluğunun önemli dinamiklerini yaşadın. Ve artık, yola devam ederken seçeceğin hayat arkadaşında aradığın özelliklerin neler olduğunu öğrendin.
İşte bu yüzden, ailenin tezgahladığı evlilik seni bu derece mutsuz ve depresif hale getirmiş.
Sağlıklı ve uygulanabilir kararlar almalısın. Bu yaşta ölmeyi düşünmek yerine, kendi doğrularını seçmeyi ve uygulamayı denemelisin. Sevdiğin kız sana döner mi bilemem ama dönmeme ihtimaline göre bile doğru davranışı seçmelisin.
Ailenin seni dışlamasından elbette korkarsın. İnsan, her daim ailesini yanında görmek ister. Ama bu nedenle onlara biat etmen gerekmemeli. Seni özgür bırakmayı başarmalılar.
Ama buna niyetleri yoksa, gereğini yapmak sana düşer.
Doğru bildiğin yolda ilerlemeni, kendi tercihlerini uygulamanı öneririm. Ailenle konuş. Dayı kızınla evlenemeyeceğini, bu işi nasıl yaptılarsa, öyle bozmalarını iste. Nişanlına da durumu anlat. Belki de en önemli desteği ondan göreceksin. Unutma onun da seveceği ve sevileceği bir eşe ihtiyacı var. Tıpkı senin ve kız arkadaşın gibi.
Evlilik çok zorlu bir yolda yürümeyi gerektirir ve çift arasında aşk, sevgi yoksa, evlilik hem anlam yitirir hem de kişileri yoldan çıkarır. Anlayış, sevgi, aşk, bağlılık, uyum evlilik ilişkisinin başarısının esas cephaneleridir.







Yorumlar kapalı.