Sevgi üretken, kalıcı genel bütünlüğün kaynağı, korku ise düşmanıdır.
Acı ama gerçek, bizlerin sevgi özürlü bir yapıda olmamız için birileri çok köklü bir yapılanma sağlamıştır.
Anne çocuğunu yedirmeye çalışır, çocuk naz yapıyor… Annenin ağzından çıkan sözlere bakınız… “Yemezsen öcü gelip seni yutacak.”
Çocuk az daha büyür… Mahallede oyun keyfini sürdürmek ister. Biraz geç kalmıştır… Kapıdan annenin sesi… “Hade gel, şimdi baban gelir, seni sokakta görürse kemiklerini kıracak.”
Sonra masum bir yalan… Sevgiyle düzeltme yerine ne söyleniyor… “Yalan söyleme ağzına biber sürerim.” Gene korkutma.
Okul çağı gelir… Derslerini azıcık ihmal eden çocuğa yaklaşım aynı kalıp içinde… “Derslerini çalışmaz, ödevlerini yapmazsan öğretmen seni gebertecek” 2021 yılında hala var.
Çocuğu öğretmenle korkutacağına al karşına sevgi ile dersini çalışıp ödevini yapması gerektiğini anlat!
***
Örnekleri çoğaltmak mümkün…
Sonuçta küçük kardeş büyük kardeşten, kadın kocasından, çırak ustasından, memur amirinden, öğretmen müdüründen, er onbaşıdan, tek yıldızlı, iki yıldızlıdan korkar…
Bizim bu küçük toplumda pozitif anlamda hiçbir iyiliği kurumlaştıramadık. Ama korku çok iyi kurumlaştırıldı.
Gün geldi Rum’un EOKA’sına karşı TMT kuruldu. TMT kendine sevgiyle değil korkuyla zemin yaratmadı mı?
Korku, gerçek anlamda “Birlik-mücadele-dayanışma”nın düşmanıdır.
Korku, takım ruhuna, birlikte iş becerme kültürüne düşmandır.
Aslında korku kolaycılıktır. Hele sindirilmiş toplumlarda korku pek çoğuna göre kestirme yoldur.
Korku bin bir surat gibidir. Çok yumuşak isimlerle korku işlevini yerine getirir.
Bazen, adı disiplindir.
Bazen, toplumsal çıkar için tehlikedir.
Kuşkusuz kimse korkuyu elinde kocaman bir sopa ile göstermez.
***
Alın partilerde güya birlikte siyaset yapanların ilişkilerini. Seçim zamanı boş verin adayların birlikte el ele tutuşup kollarını havaya kaldırmalarını… Seçilmek için birbirlerinin rakibidirler. Birbirini rakip gören insanlar rakiplerinden korkar. Birbirinden korkan, birbirini rakip gören bu insanlar toplumsal gelecek için nasıl güçlü bir takım olabilir ki?
***
Şöyle bir 1980’lere gidelim. CTP, TKP gibi partileri statüko partileri “Urumcu partiler” olarak nitelemiyor muydu? Daha da ileri giderek, seçim zamanları “Bunlar seçilirse bizi ‘Gavura’ satacak demiyorlar mıydı?
‘Çaresiz gariban vatandaş’ iki seçenek arasına sıkışıp kalıyordu. Ya hırsızlara oy verecekti ya da ‘kendini Uruma satacak’ olanlara.
Geçmişe giderek ilk örnekleri verdim. Bu zamanda çok mu farklıdır. Yaklaşımlara düşünsel yanıt veremeyenler, hemen “Hainlik” söylemlerine sarılmıyor mu?
***
Bizim temel meselemiz nitelikli halk olmak bir türlü becerilemiyor.
Nitelikli halk olmada arzulanan mesafe alınsa pek çok olumsuzluk ya ortadan kalkacak ya da çok azalacak.
Neden?
Nedeni gayet basit ve açıktır.
Nitelikli halk, doğru temelde birlikte hareket edebilir.
Nitelikli halkı yönlendirmek kolay, sürüklemek zordur; idare etmek kolay, köleleştirmek imkânsızdır.







Yorumlar kapalı.