Oğuz Metiner
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Boşalt kalbini

Boşalt kalbini



—————-

İftar : 19.33 

İmsak : 04.31

Teravih: 20.51

——————

İftar duası

Allah’ım, ancak Senin rızan için oruç tuttum ve yalnız sana iman ettim.

Orucumu senin rızkın ile açtım. Şükürler olsun verdiğin nimetlere, sağlık ve afiyete.

Allah’ım, inananları bağışla, ülkemize birlik, dirlik ve bolluk ver. Vatanımızı ve bizi her türlü felâket ve musibetlerden koru.

—————————————————————————————————————–

AYET KÖŞESİ

Zinaya yaklaşmayın. Zira o bir hayâsızlıktır ve çok kötü bir yoldur.

HADİS KÖŞESİ

Hased, ateşin odunu yemesi gibi iyilikleri yer

—————————————————————————–

Boşalt Kalbini

İnsanlar maddiyata gösterdiği ilgi ve alâkayı, maneviyata göstermediği müddetçe iflâh olamazlar. Bedenini beslediği, süslediği kadar rûhuna zaman ayırmayan, onun dertleriyle ilgilenmeyen insanların ruhları pörsür, kalpleri eskir. Rûhu diriltecek en önemli iksir, Allâh’a ve ahrete imandır. Bunun ardından sâlih ameller ve güzel ahlâk, ruhu teskin eder, süsler, paklar, huzura kavuşturur.

Kur’ân-ı Kerîm’de haber verildiğine göre, insanın rûhunu mutmain kılacak yegâne derman “zikir”, yani Allâh’ı hatırlamak…

Eğer biz, zihnimizi ve gönlümüzü, şuurlu bir şekilde hayırlarla doldurmazsak günlük telâşeler içinde o, akşama kadar zaten bir şeylerle dolacak!.. Hem hayırla, hem de biraz şerle dolsun, ne olacak diyebilirmiyiz? Yazık değil mi, kalp cevherine… Yediklerimizi bile en temizinden seçiyoruz ve “Arasına biraz pislik bulaşsa bir şey olmaz!” deyip bir damla bile olsa necaset bulaşmış bir yemeğe devam edemiyoruz. Kalbimiz midemizden daha mı önemsiz?! Cenâb-ı Hakk’ın huzuruna “kalb-i selîm” götürmemiz istenmişken, tozlu, kirli, paslı bir kalp ile gidersek mahcup olmaz mıyız?

Temiz olanı kim sevmez ki? Bunun için kalbi lüzumsuz kalabalıklardan arındırıp tertemiz hâle getirmek gerekir. Peki, bu nasıl olacak? Cenâb-ı Hak; “Kalpler, ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra’d, 28) buyurarak bu sorumuzun cevabını bizzat vermiş.

Hayırlara, iyilik ve güzelliklere açılmış, günah ve kirlere kapanmış selîm kalplere sahip olmamız dilek ve niyâzıyla…

(Şebnem) Nurten Çevikoğlu

————————————————————————————————

Ramazan Ayı rahmet ve bereket iklimidir

Ramazan ayı, gönüllerin ilâhî rahmet ve mağfiret arzusu ile yıkandığı, sahurun bereketi, iftarın sevinci, teravih namazının huzuru, okunan ve dinlenen Kur’an’ın feyzi ve tutulan orucun manevî hazzı ile duyguların coştuğu, tövbe ile hakka yönelme şuurunun geliştiği rahmet ve bereket iklimidir.

Bu bereketli ay, kişisel zaaflardan kaynaklanan eksiklik ve hataları gidermek, sosyal ilişkilerimizde doğruluk, adalet ve samimiyetten uzaklaşmamak, birbirimizi anlamaya çalışmak, unuttuğumuz ve ihmal ettiğimiz dinî ve kültürel değerlerimizi yeniden canlandırmak için güzel bir fırsattır. Maddî ve manevî sıkıntılar yaşayan insanlarımızın yardımına koşarak manen yükselmek için bulunmaz bir nimettir. Ramazan ayı ayrıca, geçmişimizi muhasebe edip geleceğe yönelik plânlar yapacağımız, güzel davranışlarımızı artırarak ve kötülükleri terk ederek manevî kirlerden temizleneceğimiz ve pek çok maddî manevî kazanımlara ulaşacağımız olgunlaşma ve kemale erme mevsimidir.

Evveli rahmet, ortası mağfiret, sonu cehennem ateşinden kurtuluş olan Ramazan ayı, ilâhi rahmetin müminlerin gönüllerini doldurduğu müstesna bir aydır. Bu ayda Müslümanların yerine getirdikleri fıtır sadakası, zekât ve diğer mali yardımlar, toplumsal yardımlaşma ve dayanışmayı ve kardeşlik duygularını en üst seviyeye çıkarır. Ayrıca iftar sofralarını en üst seviyeye çıkarır. Ayrıca iftar sofralarına davet edilen muhtaç insanların yüzlerindeki mutluluğu görmek kadar güzel bir şey olamaz.

—————————————————————————————————

İslâm’da büyücülük yoktur

Büyü (sihir), tabiat üstü gizli güçlerle ilişki kurarak yahut kendilerinde gizli güçler bulunduğuna inanılan bazı tabii nesneler kullanılarak zararlı, faydalı veya koruma gayeli bazı sonuçlar elde etmek için yapılan işlerdir. Büyücülük; cincilik, üfürükçülük, falcılık, kâhinlik gibi batıl inançlarla birlikte İslâm’ın haram kıldığı bir davranıştır. Peygamberimiz (s.a.s.) de: “Sihir yapmak şirktir” (Nesâi, Tahrim, 9) buyuruyor.

Dinimizde büyük günahlar arasında yer alan büyüye bazı kişilerce rağbet gösterilmesinin sebebi, dini bilgilerinin zayıflığıdır. Büyücünün büyü yapması nasıl günah ise, bir Müslüman’ın probleminin çözümü için büyücüye gitmesi de aynı şekilde günahtır. Çünkü bu, ona inanmak ve onu tasvip etmek anlamı taşır. Allahu teâlâ: “Sihirbaz ise nereye varsa kurtuluşa ermez” (Tâ Hâ, 69) buyurmuştur.

Peygamberimiz (s.a.s): “Fala bakan veya baktıran, sihir yapan veya yaptıran bizden değildir. Kim bir falcıya gider de, onun söylediğini doğrularsa o kimse Hz. Muhammed (s.a.s.)’e indirileni inkâr etmiş olur.” (Et-Tergib ve’t-Terhib, C.4, s.33) buyurmuştur.

Büyücülük, her şeyin bilinebileceği iddiasını taşıyan, mukaddes değerleri istismar eden ve insanların aldatılmasına ortam hazırlayan bir sahadır. Şüphesiz ki sihir, insanları kuşkulandırır. Gönüllerini bulandırır ve onları birbirine düşürerek, birlik ve beraberliğin bozulmasına sebep olur.

Yüce Dinimiz İslâm, sihiri yasaklamış, sihir ile uğraşanların kötü ruhlu insanlar olduklarını, dünyada da, ahirette de perişan olacaklarını bildirmiştir.

İFTAR SOFRASI

Soslu Kabak Kızartması

Malzemeler: 3 adet kabak, 1 çay bardağı süt, 1 adet yumurta, 5 yemek kaşığı un, pul biber, nane, 1 çay kaşığı kabartma tozu, tuz

Kızartmak İçin; Sıvıyağ

Öncelikle kabakların kabukları kazıma yöntemi ile soyulup temizlenir. İnce olacak şekilde halkalar halinde dilimlenip hazır bekletilir. Sosu için çırpma kabına bütün malzemeler alınıp pürüzsüz olana kadar çırpın. Dilimlenmiş kabaklar hazırlanan sosa batırılarak bulanır. Kızdırılmış sıvı yağda pembeleşene kadar kızartın. Kâğıt havlu üzerine alıp fazla yağın süzülmesini sağlayın. Yanında ister sade ister baharatlı yoğurt ile servis edebilirsiniz.

Mantarlı Et Sote

Malzemeler: 400 gram dana eti, 1 adet rendelenmiş domates, 1 tatlı kaşığı domates salçası, 2 adet soğan, 4 yemek kaşığı zeytinyağı, 250 gram mantar, 2 diş sarımsak, 1 çay kaşığı tuz, 1 çay kaşığı karabiber, 1 çay kaşığı, kimyon

Mantarlı Et Sote Tarifi: Mantarları ıslak bir bezle silerek temizleyin. Saplarını da çıkarın ve ince ince doğrayın. Etleri de jülyen biçimde ince ince kesin. Soğanları da incecik doğrayın. Bir tavanın içerisine zeytinyağı ve soğanları alın. Soğanlar güzelce sotelendikten sonra kısık ateşe alın ve etleri ilave edin.

Etleri karıştırarak pişirmeye başlayın. Ardından üzerine rendelenmiş domatesi ilave edin ve tavanın kapağını kapatın. Etler suyu çektiğinde içerisine mantarları ve rendelenmiş sarımsakları ilave edin.  Yüksek ateşte karıştırarak pişirmeye devam edin. Gerekirse zeytinyağı ilave edin. Mantarlarda piştiğinde içerisine tuz ve baharatlarını ilave edin. Güzelce karıştırın. Ardından sıcak sıcak servis edin.

Şam Dürümü Tatlısı

Malzemeler: 125 gr tereyağı veya margarin, 2 adet yumurta (birinin sarısı üzerine), 1 çay bardağı pudra şekeri

2,5 yemek kaşığı irmik, 1 paket kabartma tozu, 1 paket vanilya, 2,5 -3 su bardağı un

İçi için; 1 çay bardağı Antep fıstığı, 1 çay bardağı ceviz veya fındık karışımı kavrulmuş kadayıf

Şerbeti için; 3 su bardağı şeker, 3 su bardağı su, Birkaç damla limon

Üzeri için; 1 adet yumurta sarısı, Antep fıstığı

Tarifi:  Yumuşamış tereyağı veya margarini yoğurma kabına alın. Diğer malzemeleri de ekleyip unu eleyerek azar azar ilave edip yumuşak bir hamur elde edin. Hamuru ikiye bölün birine Antep fıstığı, diğerine fındık kadayıf karışımını dökün. İyice yoğurun. Hamurları dörde bölün toplamda sekiz adet bölünmüş hamur olacak. Kestiğiniz hamurları elinizle yuvarlayın silindir şekil verip yağlı kağıt serili tepsiye dizin. 3 parmak kalınlığında bıçakla kesin. Üzerine yumurta sarısı sürüp 180 derece fırında 30 dakika pişirin. Bu arada şerbeti hazırlayın, şekeri suyu tencereye alın bir taşım kaynayınca limon sıkıp kısık ateşte 10 dakika pişirin. Ocaktan alın, tatlıyı fırından çıkarıp ilk sıcaklığı çıkınca sıcak şerbeti dökün. 2-3 saat dinlendirin servis tabağına alın. Üzerine Antep fıstığı serpip servis yapın.

**

Günün Duası: Allah’ım! Bu günde geniş rahmetinden beni nasipsiz bırakma; açık delil ve bürhanlarını bana göster ve beni alıp en kapsamlı hoşnutluğa götür; muhabbetinle ey şevkli insanların arzusu!

**

Cömertlik bir ayrıcalıktır

İslâm; hem maddi ve hem de manevi yardımlaşmayı emretmektedir. İslâm; İnfak, Zekât, Sadaka gibi emirlerle maddi yardımları, ihtiyaç sahiplerine vermemizi, ayrıca dualarımızla manevi desteğimizi zirveye çıkarıp, Mü’min kardeşlerimizin kurtuluşlarını sağlamak için çalışmamız gerektiğini emretmektedir. Cömertlik, yardımlaşma, kardeşlik duygularımızın kuvvetlenmesi, zenginle fakir arasındaki kaynaşmanın sağlanması gibi çok önemli güzellikleri içinde barındırmaktadır.

İnfak, Zekât, Sadaka, Cömertlik, kısaca Yardımlaşma konularındaki âyet-i kerimelerden bazılarını aktararak konunun önemini belirtmek istiyorum: “Sevdiğiniz şeylerden (Allah yolunda) harcamadıkça «iyi»ye eremezsiniz. Her ne harcarsanız, Allah onu hakkıyla bilir.” (Âl-i İmran Sûresi âyet:92) “De ki: Rabbim, kullarından dilediğine bol rızık verir ve (dilediğinden de) kısar. Siz hayıra ne harcarsanız, Allah onun yerine başkasını verir. O, rızık verenlerin en hayırlısıdır.” (Sebe Sûresi âyet: 39) “Onlar (O kullar), İnfak ettikleri (harcadıkları) vakit israf etmezler, cimrilik de etmezler; ikisi arasında orta bir yol tutarlar.” (Furkan Sûresi âyet:67) “Yine sana iyilik yolunda ne infak edeceklerini (harcayacaklarını) sorarlar. «İhtiyaç fazlasını» de. Allah size âyetleri böyle açıklar ki düşünesiniz.” (Bakara Sûresi âyet:219) “İman edip iyi işler yapan, namaz kılan ve zekât veren var ya, onların mükâfatları Rableri katındadır. Onlara korku yoktur, onlar üzüntü de çekmezler.” “İyilik, yüzlerinizi doğu ve batı tarafına çevirmeniz değildir. Asıl iyilik, o kimsenin yaptığıdır ki, Allah’a, ahiret gününe, meleklere, kitaplara, peygamberlere inanır. (Allah’ın rızasını gözeterek) yakınlara, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışlara, dilenenlere ve kölelere sevdiği maldan harcar, namaz kılar, zekât verir. Antlaşma yaptığı zaman sözünü yerine getirir. Sıkıntı, hastalık ve savaş zamanlarında sabreder. İşte doğru olanlar, bu vasıfları taşıyanlardır. Muttakiler ancak onlardır!” “Eğer sadakaları (zekât ve benzeri hayırları) açıktan verirseniz ne âlâ! Eğer onu fakirlere gizlice verirseniz, işte bu sizin için daha hayırlıdır. Allah da bu sebeple sizin günahlarınızı örter. Allah, yapmakta olduklarınızı bilir.” (Bakara Sûresi âyet:277, 177, 271)

Zekât; fakirin zenginin malı üzerindeki zorunlu bir alacağıdır. Zekât parası ile hayır kurumları yapılamaz. Sadece ve sadece fakirin hakkı olup, ihtiyaçları için harcanır. Cami, Okul, Kuran Kursu, Hastahane yaptırma v. b. amaçlı verilen her türlü yardım, infak emri gereğince yapılmaktadır. Zekât’ta verilecek olan miktar bellidir. Ancak İnfak ta bir sınır yoktur. Hz. Ebu Bekir (r.a.) gibi isteyen malının tamamını da verebilir. Hz. Ömer (r.a) gibi isterse malının yarısını verebilir. İsterse zorunlu vermesi gereken, zekât, fitre dışında malının bir kısmını da veya tamamını da verebilir. İnfak ederken de âyet-i kerimede ifade buyrulduğu gibi ifrat ve tefrite, israf ve cimriliğe kaçmadan, cömert davranarak ihtiyaç fazlasının verilmesi uygundur. İnfak çok geniş kapsamlı olduğu için infak edenler, cömert davrananlar övülmüşlerdir.

Zekât; İslam’ın beş temel şartından birisidir. Kelime anlamı; temizlemek, arıtmak, bereketlendirip çoğaltmaktır. Dini anlamı ise; nisap miktarı zenginliğe sahip olan Müslüman’ın Allah (c.c.)’ın emrettiği miktarı ihtiyaç sahibi Müslümanlara vermesidir. Zekât vermekle, bedenimizi ruhumuzu temizlemiş olmakla birlikte mallarımızın da bereketlenip çoğalmasını sağlamış oluruz. İnfak ederek, nifaktan, münafıklıktan korunmuş oluruz. Sadakalarımızla da, Rabbimize Sadakat göstermiş oluruz. Maddi ve Manevi Yardımlaşma duygularımızı her zaman diri ve taze tutarak, uygulamalıyız ki, gerçek anlamda kurtuluşa erebilelim. Zekât: Tevbe süresinin 60. ayetinde belirtilen kimselere verilir. Fakirlere (nisap miktarı malı olmayan), yoksullara ( hiçbir şeyi olmayan) borçlulara (borcundan fazla nisap miktarı mala sahip olmayanlar), kölelere (hürriyetlerine kavuşturmak için), kalpleri İslâm’a ısındırılanlara, zekâtı toplayan görevlilere, yolculara, (memleketinde malı, parası olduğu halde yolda parasız kalan, elinde bir şey bulunmayan kişilere memleketlerine gidecekleri kadar zekât verilebilir) Allah yolunda mücadele eden, kendini ilme vermiş kimselere verilir.

Fitre de denilen Sadaka-i Fıtr (Fıtr Sadakası); Aslî ihtiyaçlardan başka nisap miktarı bir mala sâhip bulunan her Müslüman’ın Ramazan Bayramı öncesi vermesi gereken, (Hanefi Mezhebine göre) Vacip olan bir sadakadır. Fitre, Orucun ve ibadetlerin kabulüne, bir vesiledir. Yoksulların ihtiyaçlarını gidermeye, maddi yönden bayram gününe Zenginler gibi hazırlanmalarına vesiledir. Aynı zamanda bayram gününün neşesinden onların da istifade etmelerine bir yardımdır. Bu cihetle fitre, insanî bir hayır ve İslami bir vazifedir. Kişinin fitresini verirken kendi malî imkânını ve zenginliğini göz önünde bulundurarak, yediklerinden ortalama bedel olarak hesap edip, bu belirlenen rakamdan aşağı olmamak üzere daha fazla vermesi güzel olur.

Rabbimiz; mazlum ve mağdur olan gerçek ihtiyaç sahiplerine sahip çıkmayı, vereceğimiz Zekât, Sadaka ve İnfaklarımızla da Rızasına kavuşan Cömert Mü’minlerden olmamızı nasip eylesin. Sıhhat ve afiyetler dilerim.

**

Neden bu kadar mutsuzuz?

İnsan sayısınca doğru olduğu, daha doğrusu doğrunun algılanışının farklı olduğu gibi, her insana göre de mutsuzluğun nedenleri farklı farklı…

Kimisine göre kendisi erkenden evlenip çoluk çocuğa karıştığı ve ablası gibi, arkadaşları gibi kariyer yapamadığı için mutsuz.

Diğeri de kariyer yapmak adına evlenmeyi ertelediği, geciktirdiği ve artık evlenecek birisini bulsa bile, çocuk sahibi olmak, büyük bir aile kurabilmek için çok geç kaldığından dolayı mutsuz.

Bir diğeri kaçırdığını düşündüğü fırsatlardan; bir başkası ne kadar isterse istesin, asla mükemmel bir iş kuramayacağı için mutsuz…

Eşine söz geçiremediği için mutsuz olanlar, zayıflayamadığı için mutsuz olanlar, dolara değil de altına yatırım yaptığı için mutsuz olanlar…

Hepsinde ortak olan bir şey var o da her birimizin mutlu olacağımızı sanarak bir durum belirlememiz ve o olsa da olmasa da mutsuz olabilmek için bir nedenimizin olması…

Eğer belirlediğimiz hedefe ulaşmışsak, ulaştığımız şeyin “aradığımız şey olmadığını” fark ettiğimiz, ona gerçekte olduğundan daha fazla anlam yüklediğimiz ve bu anlamı bulamadığımız için mutsuz oluyoruz.

Belirlenen hedefe ulaşamadığımızda, bu defa “ulaşmadığımız için” mutsuz oluyoruz. Ya kendimizi beceriksiz olarak suçlayarak ya da etrafımızdakilere bizi yalnız bıraktıkları için kızarak yine mutsuz olmaya bir gerekçe üretiyoruz.

Sorun şu ki “şimdi”de mutlu olunacak bir şey yok zannediyor, mutluluğu “ilerideki” olmayan bir gerçekliğe yerleştirmeye çalışıyoruz. Olmayan bir gerçekliğe ulaşmaya çalışıyoruz.

Varlıkla değil, yoklukla ilgileniyoruz… Oradan da hayır değil, şer çıkıyor… Memnuniyet değil, mahrumiyet çıkıyor!

İstemenin kendisinin değil, istenilen şeyin mutlaklaştırılmasının ve onun elde edilebilmesine bağlı bir mutluluğun esiri ediyoruz kendimizi.

Oysa esas olan istemenin kendisidir. İstemektir ve verileceğinin bilinmesidir mutluluğun anahtarı.

İstemek varsa, bu, verilecek olmanın garantisidir çoğu kere. Ama istenilen şey aynısıyla verilmeyebilir. Bizim belirlediğimiz şekliyle verilmeyebilir. Daha güzeliyle verilebilir. Buna inanmaktır mutluluk.

İstemekten vazgeçmek değil; istemeyi esas kılıp, istenilen şeyi mutlaklaştırmamaktır.

Mutluluğa bir şeyi hedef yapıp, “Bu olursa mutlu olurum, olmazsa asla mutlu olamam!” demek kendimize zulmetmektir.

  * Mutsuzuz, çünkü belirleyici olmak istiyoruz; isteyen olmak değil!

  * Mutsuzuz, çünkü zanlarımızla yaşamayı tercih ediyoruz.

* Mutsuzuz, çünkü verilenlerin farkında olmadan, verilmeyenlerle uğraşıyoruz.

Biz bunlardan vazgeçmedikçe korkarım ki cennette olsak da cehennemde gibi hissedeceğiz…

**

Mesneviden hikaye…

Yemen Padişahı ile Hatem-i Tai

Vaktiyle Yemen de ulu bir padişah vardı. Ünlü kimselerden devlet topunu o kapmıştı. Çünkü hazine

bağışlamakta eşi-benzeri yoktu. Eli yağmur gibi para saçan padişahı görenler ona kerem bulutu diyordu. Ancak bu padişahın herkesçe bilinen büyük bir kusuru vardı.

Huzurunda ne zaman Hatem’den bahsedilse, gazaplanırdı. Bu yüzden huzurunda kimse Hatem’in adını anmak istemezdi. Padişah da sağda solda gerinerek; “O kuruntucunun adından da, laflarından da bıktım usandım artık. Ne saltanat sahibi, ne ferman; üstelik hâzinesi de yok.” diye hava atıyor; “ama duyduğuma göre kendince büyük bir meclis kurmuş, o mecliste halkı çenk gibi hoş tutuyormuş.” deyip onu fazlasıyla küçümsüyormuş.

Bir gün yanındakilerden biri, Hatem’den bahsetmeye başladı; bir diğeri de methe koyuldu. Kıskançlık adamı kin deryasına götürür ya… Padişah hemen galeyana gelip;

“Benim saltanatımda o yaşadıkça adım iyilikle anılmayacak” diyerek emrindekilerden birini, Hatem’in kanını dökmeye memur etti ve bu belalı adam da Tai kabilesinin yolunu tuttu. Alçakgönüllü Hatem’i öldürme kararıyla ilerlemeye başladı. Yolda karşısına güler yüzlü, bilgili, tatlı dilli bir genç çıktı. Kendisinden aşinalık kokusu geliyordu. Bu genç, o gece yolcuyu evinde misafir etti, güzelce ağırladı, eğlendirdi.

Böyle yaparak iyilikle kötü niyetlinin gönlünü çeldi. Seher vakti gelince; “Birkaç gün daha yanımızda kal!” diye ricada bulunup eline ayağına yapıştı. Fakat yolcu onca güzelliğe rağmen reddetti;

“Burada kalamam. Görülecek pek mühim bir işim var.”

Delikanlı mühim işi öğrenebilmenin hevesiyle; “Eğer bana açarsan, gönlü bir olan dostlar gibi, senin için canla başla çalışırım.” deyince, misafir ondan şunu istedi; “Beni adamakıllı dinle. Bilirim ki yiğit gönüllü kimseden sır çıkmaz. Acaba sen bu memlekette Hatem adlı birini tanır mısın? Hani güzel fikirli, iyi huylu olarak nam salmış. Padişahımla aralarında sebebini bilmediğim bir kin peyda olmuş. Yemen padişahı benden onun kellesini istiyor. Bulunduğu yerin yolunu bana göster, başka bir lütuf beklemem.”

Delikanlı güldü ve; “Hatem benim, işte başım, kılıcınla ayır tenimden! Yoksa birazdan gün ağaracak, sana zarar gelmesinden korkarım” deyip hiç çekinmeden kellesini ortaya koyunca adamın vicdanından bir feryat yükseldi. Toprağa düştü, sıçradı, kalktı. Kah yerlere kapanıyor, kah Hatem’in eline-ayağına sarılıyordu. Nihayet kılıcını fırlatıp terkişini bıraktı. Biçare kimseler gibi elini göğsüne koyarak acı içinde inlemeye başladı; “Eğer senin vücuduna bir gül yaprağı dokundurur sam, erlerin yanında er değil, kancık olayım!” Sevgi ve pişmanlık duygularıyla Hatem’i kucaklayıp gözlerinden öptükten sonra gri döndü. Hükümdar, iki kaşının arasına bakar bakmaz, adamın emrini yerine getirmediğini anlayıp soru yağmurlarına başladı; “Gel bakalım, ne haber getirdin? Niçin terkiye bir baş asmadın? Yoksa cesur bir düşman sana saldırdı da direnmeye mecal mi bulamadın?” Adam sakin bir dille cevap verdi;

  “Padişahım; gördüm ki Hatem, şan ve şeref sahibi, hünerli, yakışıklı, temiz yüzlü, cömert ve akıllı bir gençtir. Yiğitlikte de benden üstündür. Onun lütuflarının yükü, belimi büktü. Ben, onu değil; ihsan ve fazilet kılıcıyla o, beni öldürdü.” Adam Hatem’in keremlerine dair ne gördüyse üşenmedi, bir bir hepsini anlatıverdi. Bunun

üzerine padişah, Tai kabilesini överek; “Evet” dedi, “cömertlik, Hatem’in namıyla sona ermiştir!” Gönderdiği adama, mühürlü bir keseyle altın verirken ekledi; “Eğer Hatem’in cömertliğine şahitlik ediliyorsa, gerçekten bu, onun hakkıdır. Çünkü şöhretiyle gönlü, birlikte yürüyor.”

Boşalt kalbini
+ -

Yorumlar kapalı.

Oğuz Metiner
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Boşalt Kalbini

Boşalt Kalbini



İnsanlar maddiyata gösterdiği ilgi ve alâkayı, maneviyata göstermediği müddetçe iflâh olamazlar. Bedenini beslediği, süslediği kadar rûhuna zaman ayırmayan, onun dertleriyle ilgilenmeyen insanların ruhları pörsür, kalpleri eskir. Rûhu diriltecek en önemli iksir, Allâh’a ve ahrete imandır. Bunun ardından sâlih ameller ve güzel ahlâk, ruhu teskin eder, süsler, paklar, huzura kavuşturur.

Kur’ân-ı Kerîm’de haber verildiğine göre, insanın rûhunu mutmain kılacak yegâne derman “zikir”, yani Allâh’ı hatırlamak…

Eğer biz, zihnimizi ve gönlümüzü, şuurlu bir şekilde hayırlarla doldurmazsak günlük telâşeler içinde o, akşama kadar zaten bir şeylerle dolacak!.. Hem hayırla, hem de biraz şerle dolsun, ne olacak diyebilirmiyiz? Yazık değil mi, kalp cevherine… Yediklerimizi bile en temizinden seçiyoruz ve “Arasına biraz pislik bulaşsa bir şey olmaz!” deyip bir damla bile olsa necaset bulaşmış bir yemeğe devam edemiyoruz. Kalbimiz midemizden daha mı önemsiz?! Cenâb-ı Hakk’ın huzuruna “kalb-i selîm” götürmemiz istenmişken, tozlu, kirli, paslı bir kalp ile gidersek mahcup olmaz mıyız?

Temiz olanı kim sevmez ki? Bunun için kalbi lüzumsuz kalabalıklardan arındırıp tertemiz hâle getirmek gerekir. Peki, bu nasıl olacak? Cenâb-ı Hak; “Kalpler, ancak Allâh’ı zikretmekle huzur bulur.” (er-Ra’d, 28) buyurarak bu sorumuzun cevabını bizzat vermiş.

Hayırlara, iyilik ve güzelliklere açılmış, günah ve kirlere kapanmış selîm kalplere sahip olmamız dilek ve niyâzıyla…

(Şebnem) Nurten Çevikoğlu

————————————————————————————————

Ramazan Ayı rahmet ve bereket iklimidir

Ramazan ayı, gönüllerin ilâhî rahmet ve mağfiret arzusu ile yıkandığı, sahurun bereketi, iftarın sevinci, teravih namazının huzuru, okunan ve dinlenen Kur’an’ın feyzi ve tutulan orucun manevî hazzı ile duyguların coştuğu, tövbe ile hakka yönelme şuurunun geliştiği rahmet ve bereket iklimidir.

Bu bereketli ay, kişisel zaaflardan kaynaklanan eksiklik ve hataları gidermek, sosyal ilişkilerimizde doğruluk, adalet ve samimiyetten uzaklaşmamak, birbirimizi anlamaya çalışmak, unuttuğumuz ve ihmal ettiğimiz dinî ve kültürel değerlerimizi yeniden canlandırmak için güzel bir fırsattır. Maddî ve manevî sıkıntılar yaşayan insanlarımızın yardımına koşarak manen yükselmek için bulunmaz bir nimettir. Ramazan ayı ayrıca, geçmişimizi muhasebe edip geleceğe yönelik plânlar yapacağımız, güzel davranışlarımızı artırarak ve kötülükleri terk ederek manevî kirlerden temizleneceğimiz ve pek çok maddî manevî kazanımlara ulaşacağımız olgunlaşma ve kemale erme mevsimidir.

Evveli rahmet, ortası mağfiret, sonu cehennem ateşinden kurtuluş olan Ramazan ayı, ilâhi rahmetin müminlerin gönüllerini doldurduğu müstesna bir aydır. Bu ayda Müslümanların yerine getirdikleri fıtır sadakası, zekât ve diğer mali yardımlar, toplumsal yardımlaşma ve dayanışmayı ve kardeşlik duygularını en üst seviyeye çıkarır. Ayrıca iftar sofralarını en üst seviyeye çıkarır. Ayrıca iftar sofralarına davet edilen muhtaç insanların yüzlerindeki mutluluğu görmek kadar güzel bir şey olamaz.

 

Boşalt Kalbini
+ -

Yorumlar kapalı.