Hafta sonu tam anlamıyla bir kaos ortamına sürüklendik. Kimse kusura bakmasın ama bu kaos ortamının mimarı Bulaşıcı Hastalıklar Üst Komitesi’nin almış olduğu ve gece yarısı bir başkaldırı şeklinde yayımlamış olduğu kararlardı.
Yalnız bir gerçek varsa bilim insanlarının bilimsel veriye dayalı bir şekilde hareket etmesini beklemek en doğal hakkımızdır.
11 yerel vaka ve iki yoğun bakımda yatan hastadan dolayı mı kapanıyoruz? Ventilatör cihazlarımız da yetersizlik mi var? Hastanelerde yer alan yoğun bakım odaları mı doldu? Bulaş aldı başını gidiyor mu? Yoksa sosyal devlet anlayışlarını harfiyen yerine getiren ve çok zengin olan bir Devletimiz mi var? Sağlık çalışanı sayısı mı yetersiz?
Açıkçası bu soruların hiçbirinin mantıklı bir açıklaması olmadan atılan bu adımın toplum tarafından kabul görmesini beklemek mümkün değildi. Komite açısından da güven kaybına neden olan; bilimsel gerekçelerden uzak; inat, popülizm, ego ve siyaset kokan talihsiz bir kararın altına imza atmış oldular.
Böylesi kritik kararların bilimsel gerçekler dâhilinde önce topluma basit analizlerle anlatılması gerekmektedir. Uzun süredir ilgili komitenin elinden silahı bırakmadan bugün kapatırım haaa şeklindeki yaklaşımları gerçek anlamda toplumun ve çalışanların psikolojisi bozacak noktaya gelmiştir.
Bir komitenin Devletle uyumlu çalışma zorunluluğu vardır. Ben yaparım olur biter şeklindeki yaklaşımları doğru değildir. Bu bağlamda sağduyulu, bilimsel dayanağı olan kararlar üretmek gerektiğinin altını tekrardan çizme gerekliliğini ihtiyaç duyuyorum.
İtibarsızlaştırılan kurum ve kuruluşlar…
Ülkemizde artan gazete sayısı ve sosyal medyayı da dikkatlice incelediğimizde bazı şeyleri daha rahat anlayacağız. İtibarsızlaştırma olayını özele indirgemeyeceğim.
Yoksa eğitimden tarıma, polis teşkilatından meclise kadar çok sayıda örneklemeler ortaya koyabilirim.
Kurumsal yapısı oturmayan kendi ayakları üzerinde duramayan bir noktadayız. Bazen yapmak istediklerimizi personel veya maddi yetersizliklerden dolayı yerine getiremeyiz.
Var olan gerçekleri kısa süre zarfında olumluyu çevirmek çok da kolay değildir. Ama hedef daima hataları görüp daha iyiye gitmek olmalı.
Bunu başardığımız ve üzerine koyduğumuz pek de alan mevcuttur. En kolayı yıkmak ve itibarsızlaştırmaktır.
Bir yükseköğrenim adası olmak kolay değildir ama üniversiteleri itibarsızlaştırmak kolaydır. Ülkenin güvenliğini ve asayişini sağlamak çok zordur; ama polis teşkilatını yıpratmak o denli zor değildir. İstendik sonuç elde etmek kurumsal yapısı oturmuş, stratejisi olan, nitelikli ve yeterli elemana sahip örgütlerde mümkündür.
Zannedersem ülke genelinde yukarıda bahsettiğim üçgene sahip kurum ve teşkilat yeterince yoktur.
Eleştirmek daha iyiye gidebilmek için bir fırsattır. Bunu da yapmaktan çekinmemek lazım. Eleştiri şartlar ve gerçeklerle örtüştüğü zaman yapıcı ve yol gösterici bir boyuta ulaşmaktadır. Bunu da ortaya koyacak eleştirmen ne kadar var, o da ayrı bir tartışma konusu? Fazla gazete ve yazar nitelikli haber anlamına gelmemektedir.
Bunun sıkıntısını gelinen ve gelişen süreçte yaşıyor, yaşamaya da devam edeceğiz.
Ülkenin kurumunu ve örgütünü eleştirmek herkesin hakkıdır; ama itibarsızlaştırmak tehlikeli bir oyundur.
İtibarsızlaştırmak yok etmenin başlangıcı ve çizilen stratejinin kilit noktasıdır. Bu kilit nokta beraberinde “Devlet yoktur” söylemini sloganlaştırır. Maneviyat ve değerler devlet üzerine değil kişisel menfaat ve çıkarlar üzerine odaklanır.
Sonucu belli olan oyun oynanır; alkışlar arasında perde kapandığında sergilenen tragedyanın bir oyuncusu dahi olduğunu anlamazsın.







Yorumlar kapalı.