Otonom Kıbrıs Türk Yönetimi Meclisi, 13 Şubat 1975’te Kıbrıs Türk Federe Devleti’nin oybirliği ile kurulduğunu ilan etmişti.
15 Kasım 1983’te de Kıbrıs Türk Federe Devleti Meclisi, yine oybirliğiyle, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni kurulduğunu ilan etti.
KKTC’nin ilanı pek çok siyasi gelişmenin kilometre taşı oldu.
Rum – Yunan tarafının tepkileriyle KKTC’nin tanınması bir yana, varlığının kabulünü olumsuz etkileyecek kararlar alındı.
Ambargolarla KKTC’de yaşam zorlaştırılmak istendi.
Bu anlayış, bugüne kadar geldi.
Rum tarafının en büyük korkularından biri KKTC’nin siyasi statüsünde olumlu yönde gelişmedir.
Bu güne kadar çözüm yönünde Rum tarafını, olası kazanımlar motive etmedi.
Ne kadar ilginçtir, sihirli bir hareketle 21 Aralık 1963’ün öncesine gidilip, 1960 Kıbrıs Cumhuriyeti’nin anayasal kimlik günlerine dönülse, Rum tarafı yine kabul etmez.
80 dolayında Kıbrıslı Türkün, Kıbrıs Cumhuriyeti’nde Kıbrıs Cumhuriyeti anayasasına uyumla seçme ve seçilme hakkı talebinin Güney’deki siyasi irade ve yargı tarafından reddedildiğini unutmadık.
Rum tarafı 1963’te Makarios’un gündeme getirdiği 13 maddelik anayasa değişikliğiyle uyumlu bir çözüm istiyor. Ve elbette garantör ülkelerin olmadığı…
Nasıl ki Makarios, sırf garantiler devam ediyor diye lehlerine çözümü 1974’e kadar kabul etmedi, bugün de açıkça seslendirilmese de benzer anlayışlarla çözüm fırsatları yine Rum liderliği tarafından hep sabote ediliyor.
Rumlar için kazanımlar, olumlu yönde adım atmaları için işe yaramıyor.
Maraş’ın ziyarete açılmasında da görüldü ki, kaybetme korkusu çözüm yönünde daha yüksek dürtüye neden oluyor..
Anastasiadis, Maraş’ın, kendilerine iade için saklandığına inanarak, bugünlere geldi.
Kendinin inanmasına ek, Rum halkını da buna inandırdı.
1974 öncesi Maraş’ta yaşayanlara ait taşınmaz mallara dokunulmadan, sınırlı bir alan ziyarete açıldı… Rum liderliği panikledi.
Taşınmaz Mal Komisyonu üzerinden Rum mal sahiplerinin, mallarına dönme ya da tazminat alarak taşınmaz mallarını devretme eğilimleri Rum liderliğini korkutuyor.
Çok yönlü tepkilere rağmen Maraş konusunda, Türk tarafının yeni adımlar atabileceği güçlü bir olasılık olarak görülüyor.
“Türk tarafı, bir şey yapamaz” yaklaşımıyla Rum toplumu bir yerde oyalandı.
Şimdi bu yaklaşım inandırıcılığını kaybetti.
Taşınmaz Mal Komisyonu’na başvurup, tazminatını alıp, mülkiyet hakkını devreden Rumlar var. Onlara bir yaptırım uygulayamayan Rum yönetimi, Maraşlı Rumlara, nasıl yaptırım uygulayacak?
Daha önemlisi Maraş’ta taşınmaz mallarına fiilen sahip çıkmayı kabul edeceklere, otellerinize, evlerinize dönmeyin mi denecek?
Karpaz’daki Rumların, nöbet tutar gibi, orada kalmalarını, çeşitli teşviklerle sağlayan Rum yönetimi, sıra Maraşlılara gelince, GİTMEYİN mi diyecek?
Gelelim, KKTC tanınmaya başlarsa, konusuna…
Çözümsüzlük devam ederse, KKTC’nin tanınması anlamına gelecek, uluslararası açılımlar da yaşanacak.
İlk sinyal Azerbaycan’dan geldi.
Sayıları net olarak kestirilemese de Türkiye’ye yakınlığı olan başka ülkelerin de KKTC’yi tanıması olasıdır.
Çözümün gerçekleşmeyeceği kanaati ağırlık kazanır, müzakere masası ilan edilsin ya da edilmesin sonuçsuzlukla dağılırsa, birleşme hedefi ortadan kalkacak ve statüko kalıcı bölünme gömleğini giyecek.
Türk tarafının tutumundan çok, Rum tarafının çözüm fırsatlarını sabote etme politikası, adanın iki devletli yapıyla bölünmesine neden olacak.
yonetici
Diğer Yazıları
Yönetici







Yorumlar kapalı.