Ayla Hanım, benim derdim, 7 aylık oğluma en uygun bakıcıyı bulmaktır. Kimselere güvenemiyorum ve artık her türlü izin hakkım da doldu. Ailemden uygun kimse yoktur. Annelerimiz daha çalışırlar, emekli olmalarına zaman vardır. Kimi arkadaş kreşe vermemi önerdi ama bu benim için şimdilik imkânsız bir şey. Biraz büyümeden, her yaştan çocuğun bulunduğu bir kreşi düşünemiyorum bile. Eve birini tutmaya çalıştım, olmadı. Hem güvenemedim hem de maaşımın yarısını isterler. Yaşadığımız yerde kendi evinde bakan bir-kaç hanım var. Annemler birini araştırdı ve çok iyi duyumlar aldılar. Bir de en yakın arkadaşımın önerdiği bir hanım var. Aslında başka eve göndermek zoruma gidiyor ama elimdeki en iyi çözüm budur. Bunu kabullenmeye başladım. Çocuğumu bir bakıcıya götürmek zorundayım. Şimdi de aklım hangisine götürmem oğlum için doğru olur diye karıştı. Bana doğru seçimi yapmam konusunda yardımcı olmanızı isterim. Şimdiden çok teşekkür ederim.
Rumuz: TEDDY
Çalışan mutlu bir anne olmanızı sağlamanın koşullarından birisi, çocuğunuzun emin ellerde olduğunu bilmenizdir. Çocuğunuzdan ilk defa uzaklaşacağınız düşüncesi sizi tedirgin ediyor ve modern çağın bu gerçeğine akılcı çözümler bulmaya çalışırken huzursuzluk yaşıyorsunuz.
Eldeki olanaklara göre doğru seçimi yapma sorumluluğunu taşıyorsunuz. Bunun için de kriter olarak kullanacağınız etkenlere ihtiyacınız vardır. Mademki çocuğunuzu bir bakıcı hanımın evine götürmeye karar verdiniz, gelin seçiminizi kolaylaştıracak bazı detaylara göz gezdirelim.
İlk göreviniz, çocuk bakıcısının çocuklarla iletişimini ve kişilik yapısını gözden geçirmektir. Bakıcının kendi çocukları varsa, karar vermeden önce, onu evinde ziyaret edin ve çocukları ile ilişkisini gözleyin. Bunun yanında bir evin duygusal haritasını yansıtan çocuklarıdır. Bir annenin çocuklarını incelediğinizde, o annenin analık becerilerini de anlarsınız.
Çocuk bakıcısının ruh ve beden sağlığı ile ilgili olarak bilgi edinmeye çalışınız. Çabuk sinirlenen, sonunu düşünmeden anlık arar veren, insanlarla anlaşmakta zorlanan kişilerle iletişim kurmak zordur.
Sigara ve alkol alışkanlığının olmamasına dikkat ediniz.
Sizden çok yaşlı ya da çok genç olmamasına dikkat ediniz.
Eğitimi kısıtlı bile olsa, kendini yetiştirmiş birisi olması önemlidir. Eğitim derecesinden ziyade, güçlü ve düzgün bir karakter arayınız.
Çocuk bakıcısından neler beklediğinizi belirleyiniz. Bunları açıkça konuşunuz, gerekirse yazıya geçiriniz. Çalışma saatleri içinde çocuğunuza yönelmesi ve yoğunlaşması için görev sınırlarını iyice çiziniz. Çocuğunuzun bakımı ile ilgili olmayan ya da bakımına engel olan görevler yüklemeyiniz.
Siz işe başlamadan önce, çocuk bakıcınızın göreve başlamasını sağlayın. Çocuk bakıcınızla bir arada geçireceğiniz saatler, karşılıklı beklentilerinizi anlamanızı olanaklı kılar. Bunun yanında, çocuğunuzun bu “farklı” insana sizin bulunduğunuz bir ortamda alışması daha kolay olur.
Çocuğunuzun zaman geçireceği evin güneş alması, rutubetli olmaması da büyük önem taşımaktadır.
Mutlu, üretken başarılı bir kadın ve anne olmayı hedef edinin. Çocuğunuz en çök bundan etkilenecektir.
***
Kendime güvenim yok
Ayla Hanım, ben 28 yaşındayım. 5 yıl önce Hukuk Fakültesi’nden mezun oldum. İyi bir büroda çalışıyorum. Patronlarım benden memnun olduklarını söylediklerinde ancak mutlu olurum. Ama ben kendimden memnun değilim. Atak değilim. Bildiğim halde, cesaret edip söyleyemem. Görev bana verildiğinde canla başla çalışır ve yaparım ama bu da bana yetmez hep “yapamayacağım” korkusunu taşırım. İşi başardığımda rahatlarım ama bu defa da “acaba beğenmediklerinden mi bir şey demediler” diye kuruntu yaparım. Bu sadece mesleğimde de değil. 3 yıllık bir ilişkim var. Kız arkadaşımı ailem de onaylar. Buna rağmen, bir adım sonrası için hep cesaret isterim. Aldığım kararlar sonuçlanana kadar beni çok tedirgin eder. Başardıklarımı değil, başaramadıklarımı düşünür ve sıkıntı çekerim. Sürekli onay almaya ihtiyacım var. İnanın kendimden bıktım. Bu durumu değiştirmemin bir yolu var mı?
Rumuz: GVNSZ
Özgüveniniz bir yerlerde yaralanmış, incinmiş. Kendinizi iyi hissetmek için başkalarının yorumlarına ihtiyaç duyuyorsunuz. Elbette bu durumun çözümü vardır. Öncelikle kendinizi tanımalısınız. Böylelikle kendi varlığınızı olumlu ve gerçekçi bir yaklaşımla ele alabilme şansınız olacaktır. Yaptıklarınızdan kendinizi sorumlu tutmaya, eksiklikleri bütününüze mal etmemeye başladığınızda; benlik değeriniz için dış dünyadaki insanlara başvurmayı da bırakırsınız. Yaşama karşı durmayı ve bir şeyler elde etmeyi bilirsiniz. Kendinizi yaşam laboratuvarında öğrenen, eğlenen ve değiştirme gücüne sahip olan bir birey olarak algılarsınız. Öncelikle kendinize karşı hoşgörülü olun. Aydınlık bir kafa ve yürekle davranışlarınızı sorgulayın ve yanlışları benliğinize, bütününüze genelleştirmeyin. Hatalı veya eksik olan davranıştır. Bütününüz değil. Bir de şu soruları kendinize sorun:
Sevilen ve seven birisi miyim?
Arkadaşlarım tarafından kabul ve onay görüyor muyum?
Yaptığım işi seviyor ve arzuladığım başarıya yaklaşıyor muyum?
Başarabileceğimin de bir sınırı olduğunu biliyor muyum?
Kendimden memnun muyum?
Başardığım zaman, zaferimi kutlar mıyım?
Haklarımı bilir ve kullanır mıyım?
Hayır ve evet demeyi bilir miyim?
Bu soruların yanıtı “evet” olmalıdır. Bu kendinize karşı görevinizdir. Özgüveninizin yaşamınızda kendini göstermesi için gereklidir.
Kendinize doğru başlayacak bu yolculuk için bir psikologla çalışmayı düşünebilirsiniz.
*
Nedensiz kıskançlığın ardında yatan ne?
Sevgili Ayla Hanım, ben 43 yaşında evli bir kadınım. Ev hanımıyım. Çocuğum yok. Olmadı. Size bu mesajı yazma nedenim, çok sevdiğim kocamla son zamanlarda yaşadığımız gerginliğin, dayanılmaz hale gelmesidir.
Her zaman biraz hassas ve kuruntulu olan kocam, son birkaç aydır, onu aldattığımdan şüpheleniyor.
Elbette böyle bir şey yoktur. Olamaz da.
Ancak, bunu ona anlatamıyorum. Pazara alışverişe çıksam, şüpheleniyor.
Hiçbir açıklamam onu ikna etmiyor.
Bunun bir hastalık olduğunu tahmin ediyorum ama ne psikoloğa ne de psikiyatriste gitmek istiyor.
Ne yaptıysam fayda etmedi, edeceğini de sanmıyorum.
Bazen özür diliyor, sonra gene şüpheler başlıyor.
Bazen bana kinle, nefretle bakıyor. Gücüme gidiyor.
Hiç kimseye bir şey diyemiyorum. Ne dostlarımıza ne de ailelerimize.
Hiç kimse bu durumu bilmiyor ve ben de çok asabi olmaya başladım.
Lütfen bize bir yol gösterin.
Rumuz: YASEMİN
Zaten, doğruyu görmüş ve uygulamaya çalışmışsınız. Olmamış.
Durum ciddi. Orta yaşa girerken yaşanan bir psikolojik değişim var. Şüphecilik ve belki ardında yatan başka şeyler. Kuruntular veya daha fazlası.
Eşinizin acilen bir psikiyatri doktoru ile görüşmesi ve tedaviye başlaması gerekmektedir. Tedavinin ardından, psikoterapi uygulanabilir. Böylelikle, bu durumun ardında yatan nedenler de anlaşılır.
Bu sıradan bir sorun değil.
Kocanızın bu tedaviyi istememe gibi bir lüksü yoktur.
Bu onun kendi varlığına ve size karşı sorumluluğudur.
Peki siz ne yapacaksınız?
Samimi, içten ve yardım etmeye hazır olun. Ancak, günlük hayatınızı bu kuruntular yüzünden değiştirmeye kalkışmayınız ve onu aldatmadığınıza dair, eşinize kanıtlar bulmaktan vazgeçiniz.
Sakın, durumu normalleştirmeye kalkışmayın. Aksine, eşiniz her atağa geçtiğinde, onu sevdiğiniz halde, bu suçlamalara katlanmayacağınızı, hoş görülmeyeceğini bilsin.
Bu sorunu saklamaktan vazgeçin. Rahatsızlığınızı acilen dile getiriniz ve önlem almaktan çekinmeyiniz.
Unutmayınız, susmak, ortak olmaktır.
*
Oğlum derslere uzak akıllı telefona yakın
Ayla Hanım, merhabalar.
Oğlum ilkokul üçüncü sınıfa başladı. Ancak, bu kadar zaman geçti, hâlâ ders çalışmaz. Ödevlerini yapmak istemez. Saatlerce telefon elinde, televizyon karşısında yatar durur. Dilimde tüy biter, ödevleri hatırlatmaktan, “biraz sonra” der. En son sinirlenirim, bağırırım, kızarım ve yerinden kalkar. Bu defa da ödevler gece 11’de, 12’de biter ancak. Her gece böyle bir sinir harbi yaşamaktan bıktım, usandım ve önerilerinize ihtiyacım var.
Şimdiden çok teşekkür ederim.
Rumuz: YOK
Çocuğunuz eve yorgun geliyor. Yaşı itibarıyla ve uzun bir tatilin ardından derslere uyum göstermesi biraz zaman alabilir.
Eve geldiği zaman, önce dinlenmesini, biraz eğlenip rahatlamasını sağlayın. Elbette, akıllı telefon dışındaki uğraşılarla. Açık hava, oyun, biraz televizyon ardından dersler.
Çocuklara, “ders çalış, ödev yap” demek işe yaramaz. İşe yaramadığı gibi, ders çalışma sorumluluğunu da olumsuz etkiler.
Onu sorumluluğu ile baş başa bırakmak gerek. Onunla ilgilenin, dinlendirin. Ders çalışacağı, ödev yapacağı koşulları sağlayın ve hatırlatmalarınızı seyrek yapın. Birkaç defa yeter. Yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormanız da iyi bir yaklaşım olabilir. Dersler bitince ailecek yapılacak bir etkinliğin de haberini verebilirsiniz.
Yeter ki çok fazla üstüne gitmeyin. Rahatlamasını sağlayın. Ve en önemlisi, evinizi, okulun devamı gibi göstermeyin.
Uyku saati konusunda titiz olun. Uyku konusu taviz verilmeyecek bir konudur. Ödevlerini yapacak diye, o yaşta bir çocuk gece 11’lere kadar uyanık kalamaz. Bitiremediyse, bitirememiştir. Ertesi gün eksik ödevle gider ve geç vakte kalmaması gerektiğini de öğrenir.
Sorun devam ederse, yani iyi niyetli, şefkatli bir ortamda bile çocuğunuz derslerden kaçmak isterse, dersleri sevmemiş olabilir, okulda sosyal veya akademik bir sorun yaşıyor olabilir.
Bunun için de öğretmeni ile temasa geçmek gerek. Öğretmen ile yapacağınız işbirliği sorunun çözümü yanında, okuldaki çocuğunuzu anlamanın da iyi bir yolu olacaktır.
Çocukların, öğrenme merakını canlı tutmak, başarının en önemli anahtarıdır. Bu konuda çocuğunuzu bir yoklayın. Neleri öğrenmekten hoşlandığını anlamaya çalışın.







Yorumlar kapalı.