Yağmura karşı durulsa,
Kalınabilse kupkuru / ıslatamasa…
Rüzgara karşı gelinse,
Durulsa önünde dostlarla-varsa-
Omuz omuza dimdik
Kayalarca / deviremese…
Toprağa karşı gelinse,
Alamasa her şeyi basamasa bağrına
Yok edemese…
Yaşam durur mu dersin?
VATANDAŞ
-o da senin/benim kadar
Bu ülkenin insanıydı.
Adını sorsan,
Bilmezdi belki ama…
Islak bir Lefkoşa sabahında
Sarayönü’nden geçiyordum
Sokaklar tenhaydı
İnsanlar mutsuz gibi, gülmüyordu yüzleri.
Bir kadın vardı banklarda oturan
Ayakları çıplak,
Elbisesi yırtık,
Bir tuhaf bakıyordu gözleri.
Günaydın, dedim yanından geçerken
Günaydın efendim, dedi
Oysa annem yaşındaydı
Üşüyordu, yalnızdı…
Terbiyesinden utandım
Giydiklerim sıktı beni
Takılarımdan boğuldum
Yerin dibine girdim…
Onu kucaklamak geldi içimden
Basmak bağrıma,
Sevmek, okşamak solgun yüzünü
Öpmek ellerinden saygıyla…
Büyüdü gözlerimde,
Büyüdü bir dev oldu
Çıplak ayaklı kadın
Gözleri bir tuhaf bakan…
Annem yaşında bana “efendim” diyen kadın
İnsanlığımdan utandırdı beni
İnsanlığımı hatırlattı bana
Karınca kadar kaldım büyüklüğü yanında,
Ezildim…
Yorumlar kapalı.