Aşk

   “Sana yüklediğim anlamları senmişsin gibi düşünme, aldanırsın! O anlamlarla sadece bende varsın. Ben seviyorsam sen bahanesin” işte böyle bir şeydir sevmek, aşık olmak. Bazen bir kişiye, bazen bir şeye, bazen de bu sözün sahibi gibi 24 yaşında vatanına aşık olarak ölmektir. Hakkında katli vaciptir fetvası çıkmasına rağmen tüm rütbelerini bırakarak bir ülkeyi yoktan var edebilme çabasındadır aşk. Sevdiği için dağları delme gücünde karşılarız aşkla.“Ben yanarım dünü günü, bana seni gerek seni, aşkın ile avunurum bana seni gerek seni” diyerek yollara düşmek değil midir aşk? Tüm seni anlamayanlara karşı durarak yaşamaktır aşk. Anlamını karşılıksız olmasıyla kazanır. Karşılık beklemeden sımsıkı tutunmayı bekler ve seni yaşamın sonuna kadar kucaklar. Sen var oldukça seninle büyür, gelişir, en derinine yerleşir. Aşk, Arapça “Aşikar” kelimesinden türemiştir. Aşk anlamı ve duygusuna yakın olan nadir kelimelerden birisi. Anlamı, zehirli bir sarmaşığa tekabül ediyor. Fakat aşk duygusunun acı getireceği en az mutluluk getireceği kadar belliyse, neden bu duyguyu yaşamadan duramıyoruz? “Aşk bir çeşit şuur bozukluğudur” der Platon ve haksız da sayılmaz. Onun güzelliği şuursuzluğundan gelir zaten. Dessler aşk konusunda; “İnsanlar önemli bir hata yaparlar sevdiklerine verdiklerini sanırlar, ancak gerçek cevap verdikçe sevdiğinizdir” demektir. Peki ya bu sevginin devamlı var olması neye bağlıdır? Sımsıkı sarılmalı mıyız sevdiklerimize, elinde bir gün kayıp gitmesin diye? Veya ulaşmak için en sevdiğine aşılmaz görünen her yolu aşmalı mı? Uğraşmalı mı didinmeli mi sırf sevdiğin şey için, sevdiklerin için. Erich Fromm’a göre sevmek bir eylemdir, edilgen bir duygu değildir. Bir şeyin içinde olmaktır, bir şeye kapılmak değil. Senin ona kattıklarınla var olur. İşte bu sebeple aşk, bir şeyler inşa etmenin sürekli deneyimidir. Bu, aşkın, zamanın yarattığı engelleri alt etmesi durumudur. Bazen, öyle bir an gelir ki, aşkımızda yenik düşer. Şimdi hepimizin yaşadığı gibi işin içinden çıkamayacağımız kriz durumları ortaya çıkar. Aşkın, sevginin gücünün, krizleri atlatmada önemli bir dönemeç olduğu düşüncesindeyim. Hepimiz korkuyoruz. Hiçbirimiz yeterince iyi hissetmiyoruz. Hepimiz bu işte birlikte olduğumuzu unutuyoruz. Biz her şeyi karşıdan bekler, kendimiz biraz çaba içine girip, en azından biraz daha özenli ve değer bilir davranmazsak; gelişigüzel anlık duyguların ve andan ana değişen başıboş düşüncelerin bizi etkilemesine izin verirsek, büyük değerlerimiz bile bir süre sonra değerlerini yitirecektir. Aslında dertlerimiz, sorunlarımız, sıkıntılarımız ortak değil mi? Hepimiz bu toprakların denizine, yaseminlerinin kokusuna, insanına, samimiyetine aşık değil miyiz? Bu aşkı tekrar bulursak çıkacağız bu krizlerden. İşimize, sevdiklerimize, toprağımıza, değerlerimize yeniden aşık olarak. Ne güzel söylemiş büyük düşünür Goethe “insan kendini yalnızca insanda tanır “ diyerek. Dinleyebilmeliyiz karşımızdaki insanların sıkıntılarını, anlamalıyız onların kaygılarını. Kavafis’in dizelerinde ki gibi; yeni bir ülke başka bir deniz bulamayacağız, bu şehir hep arkamızdan gelecek. Düş yorgunlarıyız. Kimi zaman aşk ve sevgi, kimi zaman nefret ve kaygı… Tüm bu duygularımızın hamallığını yapıyoruz. Hiç ölmeyecekmiş gibi her şeyi yükleniyoruz. Artık bu yüklerden kurtulmanın bu ülkenin geleceği için hepimizin aşkla bir şeyler yapmasının zamanı gelmedi mi? Aşkımız için alınteri, gözyaşı ve emek harcamamız gerekir. Memurumuzdan, özel sektör çalışanımıza, siyasetçisinden, işverenlerimize kadar ülkemiz için aşkla çabalamalıyız. Birbirimizi sevebilmeliyiz. Bu yaşam sadece bize ait değil unutmamalıyız. Ömrümüzü nasıl tüketiyorsak burada öylede tüketmiş olacağız yeryüzünde. Başka bir yerde değil. Tüm bu sıkıntıların ve yalanların içinde hiçbir şeyin değişemeyeceğini kesinlikle düşünmemeliyiz. Aydınlık günlerin çok yakın olduğunu aklımızdan çıkarmamalıyız.