“Hey, zaman! Ne olur biraz durup, bizi bekler misin?”
Zamana böyle bir seslenme şansımız olsa müthiş olurdu değil mi?
Ama gelin görün ki böyle bir şansımız yok. Zaman durmuyor. Kum saatinden benzetmeyle kum tanecikleri akıyor.
Yaşam bir mumsa eğer, mutlaka bir gün sönecek.
Kimse doğduğu anı anımsamaz. Ancak hemen hemen herkes için annesinin hamilelik dönemi ve doğumu ayrı bir keyifle dinlenecek anılardır. Hele bir de anne babanın fotoğraf tutkusu varsa, o anımsanmayan günlerin fotoğraflarını seyretmek ayrı bir haz verir insana.
* * *
İnsanlığın devamı, doğurganlıkla gerçekleşiyor. Her aile, bayrak takımı gibidir. Her yeni kuşak bayrağı geleceğe taşır.
İnsanlar doğar, büyür, çoğalmaya katkı koyar ve bir gün ölür.
Kırk dört yıl önce böyle bir gün ilk babalık duygusunu tatmıştım. Serkan’ın, rahmetli Mustafa Erbilen’in ellerinde dünyaya merhaba dediği günden bugüne 44 yıl geçmiş. Bu noktada ileriye baktığım zaman bırakın 44 yılı, 44 ay çok uzak geliyor. Ancak geriye dönüp bakıldığı zaman 44 yıl, dün gibi yakın. Bir güne gelmeden 44 yıl geride kalmış.
* * *
Çocuk yetiştirmek çok zor. Yaşam bir okuldur. Hep öğrenir insan. Çocuk yetiştirme de yaşamın pratiklerinden en önemlisi.
Çocuğunu canından çok sevmeyen anne- baba düşünemiyorum. Sosyal devlet anlayışının sıfır noktalarında gezdiği, yeni kuşaklara bırakın geleceği, bugün için bile insanca yaşam güvencesi vermeyen bir ortamda, ağırlık tümüyle ailenin sırtındadır.
Her aile kendi dünyasında, benzer zorluklarla çocuklarına hatta torunlarına daha güzel bir gelecek hazırlamak ister.
***
Yetişkin, nitelikli genç insan, dünyanın her yerinde ülkelerin en önemlisi zenginlik kaynağıdır.
Önce Serkan sonra Seran… İki çocuğum oldu… Şimdi de onlardan ikişer, toplam dört torunum… Benim için dünyalara bedeller…
***
Kendi çocuklarımda yaşadıklarımı bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiriyorum. Çocuk doğduğu andan meslek sahibi olana kadar geçen sürede devlet ne kadar devrededir?
Bir çocuğun yetişmesindeki ağırlığın ne kadarı ailenin sırtındadır?
Devlet nerede, ne kadar vardır?
Kritik noktalarda sistem, ne denli pozitif etki yapabilmektedir?
Doğumların büyük çoğunluğu özel kliniklerde gerçekleşiyor. Neden?
***
Okul çağı geliyor.
İlkokulda her şey kolej sınavlarına endeksleniyor… Çocuklar birer yarış atı… Kolej yarışı çocukların çocukluklarını yaşamasına fırsat vermiyor… Kıyasıya yarış çocukları, aileleri bile birbirine rakip yapıyor… Bu yarışa kendini fazla kaptıran aileler sınavda istenilen başarıyı elde edemeyen çocuğunu, okul kapısına bırakıp kaçma noktasına kadar gelebiliyor.
***
Ortaöğretimde ise bu kez üniversiteye giriş sınavının yarışı devam ediyor… Özel dersler, dershaneler devam…
KKTC’de üniversitelerin varlığı, yükseköğrenim olanaklarını artırdı ya da kolaylaştırdı.
Üniversite öğrenimi bir anlamda mesleki tercihi belirliyor…
Üniversite yılları da geride kalıyor… “Kapı kadar” diploma alınıyor, şapkalar fırlatılıyor… İşte o an hem genç insanın, hem de ailenin ayakları acı gerçeklerin zeminine basıyor…
Yükseköğrenim tamamlanana kadar her bakımdan ciddi harcamalar yapılmıştır. Bir tek istek vardır, ana baba evindeki hayattan daha iyi bir yaşama yürüyebilme koşullarını, bu topraklarda yakalamak.
Ve bir de bakılıyor ki bu ülkenin insanını, gençlerini bu topraklarda tutmak için nutuk atmaktan başka bir şey yapılmamış yıllarca.
Özellikle Avrupa ya da Amerika’da yüksek öğrenim görenlerin çoğu, oralarda geleceğini inşa ediyor. Bu durum bizi yönetenlerin zerre kadar umurunda değil.
* * *
Hemen hemen herkes dişinden tırnağından kesip çocuklarına karşı görevini en iyi şekilde yerine getiriyor. Devletin görevleri kağıt üzerinde durmaktadır. Yıllar bir güne gelmeden geçiyor… Ancak kolay geçmiyor…
İnsanlar dünyanın her yerinde zorluklara katlanıyor, yeter ki sonu aydınlık ve güzel olsun…
Yok bizdeki gibi!!!







Yorumlar kapalı.