yonetici
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Lokmacı deneyimi

Lokmacı deneyimi



Güney Kıbrıs’ta korona virüsünün yüzünü net biçimde göstermesi Anastasiadis Rejimi’nin kapılar konusundaki siyasetine yeni bir boyut kazandırdı… “Korkumuzda haksız değiliz” psikozuna girdikleri kesindir, KKTC’de öyle bir sağlık vakası olmamasına karşın… KKTC her koşulda onlar için bir fobi!.. Kapıları kapatma kararında AKEL’in dışındaki tüm Rum siyasi partilerini arkasına alan Anastasiadis Rejimi, ayrılıkçı, ırkçı ve şoven siyasetinde kendini daha da güçlü hissediyor zaten…
                                                               ***
   Geçen Cumartesi iki halk arasındaki ilişkiler tarihine geçecek önemli olaylar yaşandı…O tarihi, “Lokmacı Deneyimi” başlığıyla belleğimize yazalım: 7 Mart 2020!.. Lokmacı’daki protesto eylemcilerinin üzerine coplu polislerini saldırttı Anastasiadis Rejimi…“Barışçı bir eylem” yapma iddiasıyla oraya giden bir grup Türk şiddet yöntemleriyle püskürtülmeye çalışıldı… Şiddete maruz kalanlar arasında yaralananlar da oldu…
   Kuşku yoktur ki, Anastasiadis ayrılıkçı siyasetini daha derinlikli olarak ve sahada uygulamaya koyarken, dünyanın gözü de Kıbrıs sınırlarındaki bu son gelişmelere yönelmeye başladı… Çok iyi… Bizi anlamayan ve anlatmaya çalıştıklarımızı da es geçen dünya belki şimdi Kıbrıs sorununun gerçekleriyle yüzleşmiş olur…
                                                               ***
   Bu arada bizim içimizde de gerçeklerle yüzleşmek zorunda olanlarımız vardır… İdeolojik takıntılarını aşıp bu yüzleşmeyi yapabilecekler mi?.. Pek bilmiyorum, pek sanmıyorum… Baksanıza, Anastasiadis’in bu son kapı siyasetini Türk tarafının Maraş açılımına misilleme olarak kurguladığını öne sürüp, hâlâ bir şekilde Anastasiadis’in ayrılıkçı tutumunu aklamaya çalışanlarımız var!.. O kapıları tanımlarken; “1974’de Türkiye’nin müdahalesiyle iki toplumu bölen, ayıran bölücü sınırlarda 2003’te açılan kapılar” kurgusunu yaparak bu konuda bile Türkiye’yi suçlamayı görev sayanlar var…Kıbrıs’ın 1974 öncesini tarihten silmeye çalışanlara hangi gerçeği, nasıl anlatabiliriz ki?..
                                                                              ***
   Cumartesi günü Lokmacı’daki şiddet sahnelenirken BM Barış Gücü yine ortada yoktu ve ne etkinliğini, ne de varlığını gösterebildi… Oysa orada o gün tam da BM Barış Gücü misyonu için görev çanları çalmaktaydı… Herhalde onlar o sırada büyük bir umursamazlıkla Ernest Hemingway’in “Çanlar Kimin İçin çalıyor?” romanını okumaktaydılar!.. Çanlar sizin için gümbür gümbür çalıyordu mavi bereli beyler… Artık bu adada yerinizin bulunmadığı kesindir…             
   Güney Kıbrıs sınır kapısının kapalı olmasına rağmen Türk protestocuların ara bölgeye girip Rum barikatına kadar gitmesine BM Barış Gücü tarafından izin verilmesi büyük bir yanlıştı… Siyasal skandaldı… Olaylar sırasında her iki taraftan da ölüm ya da ağır yaralanma olmaması teselli vericidir…
   Mavi bereliler bu olasılığın farkına varmış olacaklar ki, Pazartesi olayında Lokmacı’da devreye girme devinimi gösterdiler… Gayretkeşlikleri haddini aşınca da, Türk polisi tarafından bulunmaları gereken yere sürüklendiler… Bravo polisimize… 
                                                               ***
   Dönelim yine cumartesi olaylarına… Kanımca, o Kıbrıslı Türk topluluğu protestosunu  ara bölgenin girişinde yapabilseydi sonu belirsiz riskler de önlenmiş olurdu…
   Önemli bir ayrıntının herkesi düşündürmesi gerekir… Daha önce kapatılan Lokmacı barikatında Rum protestocuların gösterisi olmuştu… Kapıyı korumakla yükümlü Rum kolluk kuvvetleri kolladıkları kapıyı zorlayan gösterici Rumlara o kadar da şiddetli ve acımasız davranmamıştı… Ama Cumartesi eyleminde Rum polisinin karşısında bu kez Türkler olunca iş değişti… Basınçlı su, yağmur gibi yağdırılan biber gazı, cop ve yumruk kullanıldı o Türk göstericilere karşı… Rum polisi sanki korona virüsüne saldırmakta, onu def etmeye çalışmaktaydı!.. Yaralanıp hastaneye kaldırılan Türkler var, ne kadar acı…
   Ben bu ciddi olay karşısında “iyi ki” diyorum “eylemci Türkler Rum polis engelini aşıp Güney’e geçemediler”… Geçselerdi ne olacaktı?.. Karşılarında bu kez ELAM, APOEL ve bilumum ırkçı Rumları bulacaklardı… Maazallah, bizim “Uzun Yol” dediğimiz, İngilizlerin ise 1950’lerin literatürüyle “Murders Mile” (Cinayet Mili) dediği bu Ledra Caddesi yeni bir Türk katliamına sahne olacaktı o zaman… ELAM ve APOEL’in diş gıcırtılarını duymamak için sağır olmak gerekir…
                                                               ***
   Eğri oturup doğru konuşmalı… Olayın özet değerlendirmesi kesinlikle şudur ey dostlar: Rum “Kıbrıs’ın tümünü ele geçirinceye dek bu taraf benim devletimdir, egemeni olduğum benim devletimde Türk’ün yeri yoktur!” mesajını çok net biçimde vermektedir…
   Bu durum karşısında aklın öngördüğü ise şudur: Hayalcilikle bir yere varılamaz… Gerçekçi olunmalı… Bizi ısrarla dışlamakta olanlarla birleşme ve tüm Kıbrıs’ı kendimize vatan belleme düşlerinden vazgeçip asıl kendi devletimize sahip çıkmalıyız biz Türkler… O devletin adı “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti”dir… Atalarımız onlarca yıl kan ve ateş deryasında, ayrılıkçı ve ırkçı siyasetlere karşı mücadele verip coğrafi konuma ve özgürlük sınırlarına sahip devletimizi yüzlerce şehit pahasına boşuna kurmamışlardır… Irkçı Rum mezalimine karşı,gelecek nesillerinin, çocuklarının ve torunlarının güvenliği ve esenliği adına kurdular onlar bu çileler yumağı devleti…
                                                               ***
   Tarih bilincinden yoksun olanlarımız, bir dursunlar, bir düşünsünler ve bu gerçekleri idrak etsinler artık… KKTC bizim son sığınağımızdır…“Birleşik Kıbrıs” dedikleri, iki halkı yeniden birbirine kırdırma ve bu yöntemle adayı tümden Elenleştirme projesidir… Coğrafi sınırları güvenliğimiz adına belirlenmiş olan KKTC bize atalarımızın en değerli mirasıdır… Atalarının mirasına sahip çıkamayanlar “mirasyedi müflisler” durumuna düşmekten kurtulamazlar…

 

Lokmacı deneyimi
+ -

Yorumlar kapalı.