Geçmişte Almanya’ya çok gitmiştim. Çünkü yıllarca “Almanya’nın Sesi Radyosu”nun (Deutche Welle) muhabirliğini yapıyordum. Berlin’e duvar yıkılmadan önce de gittim, yıkıldıktan sonra da! O günlerde Berlin’in Rus işgalindeki bölgesine, – Doğu Berlin’e – geçmek, deveye hendek atlatmaya benzerdi. Didik didik aramalar sürer giderdi. O kadar ki, ‘Charly Check Point’teki görevli Rus askeri, bir pasaporttaki fotoğrafa bakar, bir de yüzünüze. Öyle bir bakar ki, sanki de sizi Doğu Berlin’e geçmekten vazgeçirmek istercesine…
Berlin Duvarı’ndan, daha doğrusu bizim Lokmacı ya da Ledra Palace Kapılarından çok daha ünlü Charly Kapısı’ndan Doğu’ya seyahat çok zordu. Zaten geçtiğinizde de kafile olarak sizi belirli yerlere götürürlerdi. Bir başka deyişle gözetim altındaydık. Duvar yıkıldıktan sonra da bulundum Berlin’de… Hatta duvarın parçaları turistlere satılıyordu. Askerlerin postalları, giysileri ve diğer eşyaları hatıra kabilinden çok alıcı buluyordu.
Yabancılar, Berlin’in en uzun ünlü caddesinin ismini kolay kolay söyleyemediklerinden caddenin ismi ‘Ku Dam’ olarak kısaltılmış, böylelikle turistler de telaffuz edemedikleri uzun Almanca cadde ismini kolaylıkla ve zevkle söylemeye başlamışlardı.
Bir başka ziyarette, Türk ve Rum gazeteciler olarak bizleri Münih bölgesinde güzel bir kasabaya götürmüşlerdi. Kafileden iki gazeteci de ayrı ayrı sınıflara girerek, öğrencilerle sohbet etmişti. Benim girdiğim sınıfta kızlı erkekli öğrenciler, ‘Hoş geldiniz’ dedikten sonra, Almanya ile Kıbrıs’ın bağımsızlık ilanının aynı tarihe, (1 Ekim) denk gelmesinden memnuniyet duyduklarını ifade etmişlerdi…
Bir Türk gazeteci olarak, Alman öğrencilere gel de anlat bu durumu?
Kıbrıs’ın kuzeyinden geldiğimi, Türk ve Rumlardan oluşan Kıbrıs Cumhuriyeti’nin kuruluş tarihinin aslında 16 Ağustos 1960 olduğunu, ancak Kıbrıs Türk ortağın, Rum ortak tarafından 21 Aralık 1963 tarihinde silah zoruyla ortaklıktan atıldığını ve BM’nin de kararıyla Rumların tek başına Kıbrıs Cumhuriyeti’ni sahiplendiğini, Kıbrıslı Türklerin ise dışlandığını anlattım. Hiç beklemedikleri bir durumdu ve ilgiyle izlemeye koyuldular.
Anlattıklarım o kadar ilgilerini çekmişti ki, birçok sorular sordular ve cevaplamak zorunda kaldım. Rum meslektaşım girdiği sınıftan çoktan çıkmış, rehberimiz ve diğer meslektaşlarımız benim girdiğim sınıfın kapısında bekliyorlardı… Neler olduğunu onlar da merak etmişlerdi.
Sonuçta yıkılan Berlin Duvarı ile Kıbrıs’ı karıştırmasınlar. Orada dini, dili, ırkı farklı olmayan bir milleti savaşta ayırmışlar ve araya da duvar çekmişlerdi. Halbuki Kıbrıs’ta bir duvar yok. Dini, dili, ırkı farklı iki topum var. Bu kadar basit…
Her neyse; Berlin’de üçlü görüşme de sona erdi. Beşlisi olur mu olmaz mı, raydan çıkan tren, tekrar rayına konduğuna göre, nereye varır? Aslında Crans -Montana toplantısından bu yana iki yılı aşkın bir süre geçti. Bu büyük bir kayıptır. Zaman kaybına karşı tarafın tahammülü var da, bizim var mı? Tünelde bir ışık görüldü mü? Yolu aydınlatacak kadar değil! Bu arada referans şartları ne oldu?
Bir defa şunu belirtmek lazım ki, herkes kendine göre, bir başka deyişle işine geldiği kadarıyla yorum yapıyor, değerlendirmelerde bulunuyor. Sonuçta şu veya bu şekilde süreç devam ediyor. Genel Sekreter’in açıklamalarından anlaşılan da budur. BM, Kıbrıs sorunundan elini eteğini çekmiş değil! Genel Sekreter’in beyanı belirli kalıplara dökülmüş, gerisi Allah kerim. 11 Şubat 2014 ortak metninden, geçmişteki diğer mutabakatlardan bahsediliyor, atıfta bulunuluyor. Süreç devam ediyor da, bırakıldığı yerden mi? Teraziye konulduğunda Berlin’den kârlı çıkan kim? Akıncı mı, Anastasiadis mi? Yoksa BM mi? BM’nin kaybedeceği ne var ki! Ancak dediğim gibi, muğlak, deyirmi, hatta komik ifadeler bile var açıklamada. Beşli olacak mı diye bir şey de yok! ‘Keşfedilmeye çalışılacak’ deniliyor.
Tek mesaj sürecin devam edeceği… O da baharda. Bir başka deyişle KKTC’deki Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra…
Biz, 11 Şubat 2014 belgesinin de ne şartlarda hazırlandığını hatırlıyoruz. Belgeye, daha doğrusu ortak metne tek egemenliğin konulması için ne baskılar yapılmıştı? Davutoğlu o günlerde kaç kez gidip gelmişti?
Ondan sonra da Mont Pelerin, Cenevre ve Crans -Montana… Bu toplumun bir 50 yıl daha oyalanmaya tahammülü yoktur. Rum tarafı adına Anastasiadis, nasıl ki görüşme sürecini bir amaç değil de, araç olarak kullanıyor, bizim de artık başımızın çaresine bakmamız gerek.
Bunu da ileriki günlerde irdeleriz.
***
Namık Ramadan ünlü bir simaydı
Yalnız Girne bölgesinde değil, Ada’nın her tarafında ismi duyulan, ünü bir simaydı Namık Ramadan. 1927 doğumlu başarılı işadamı ve bir çınardı. Geçen pazartesi günü Hakk’ın rahmetine kavuşan Namık Ramadan yarın Karaoğlanoğlu’nda son yolculuğuna uğurlanacak. Özellikle Dome Otel’de dostları ve yabancı konuklarıyla sohbete bayılırdı.
Konat soyadını alan Namık Ramadan, daha önce eşi Fikriye hanımı kaybetmişti. Oğlu ve gelini Tamer-Oya Konat, kızı ve damadı Meliha-Mehmet Çavuş, kızı Mine Konat, torunları Namık ve Simay Çavuş, Eliz ve Mertcan Şenol, Seven ve Ercan Sezginer, torun çocukları Jayden Deniz Sezginer, Deren Mehmet Çavuş, İza Şenol, Sienna Sereyan Sezginer, Oren Şenol ve Melisa Liya Çavuş, ailenin sevgilisi, değerli insan Namık Ramadan Konat’ı kaybetmenin derin üzüntüsü içerisinde olduklarını ifade ederek, acılarını tüm dost, akraba ve sevenleriyle paylaştılar, nur içinde yatmasını, mekânının cennet olmasını temenni ettiler.
Bu arada Avtepe’nin sevilen simalarından, Arcan ailesinin çınarı İsmail Arcan dün öğle namazından sonra kendi köyünde toprağa verildi. Sevgili eşi Ayşe hanım ile evlatları Gülten-Şenol Güysu, Türksan-Mehmet, Bengül-Mustafa Yeşerengül, Meryem-Cengiz Manyera, Cengiz-Elif Arcan, Musa-Remziye Arcan, Hasan-Mihri Arcan, Gürkan-Teyfide Arcan, Koraltay Arca-Günay Erdönmez, büyük bir acı içinde olduklarını ifade ederek, İsmail Arcan’ın mekânının cennet olmasını dilediler. İsmail Arcan 25 de torun sahibiydi.
Atlas gözyaşlarıyla uğurlandı
Yüksek ateş, ishal ve mide ağrısı şikâyetiyle önce Güzelyurt Sağlık Merkezi’ne, ardından Cengiz Topel Hastanesi’ne, daha sonra da Lefkoşa Dr. Burhan Nalbantoğlu Hastanesi’ne kaldırılan 10 yaşındaki Atlas Rüstemoğu’nun taburcu olduktan 3 saat sonra evinin bahçesinde fenalaşarak hayatını kaybetmesi büyük acıya neden oldu.
Alev ve Hasan Rüstemoğlu’nun sevgili evlatları dün Yuvacık Mezarlığı’na defnedildi. Cenazede gözyaşları adeta sel olurken, ailenin bazı fertleri fenalık geçirdi. Kızkardeş Asya, anneannesi Emine Yeşim, babaannesi Gülgün Rüstemoğlu, dayısı Mustafa Yeşim, yengesi Gülfere Yeşim, yeğenleri Alikerim ve Asrın, halası İsmet Rüstemoğlu, amcası Fethi Rüstemoğlu, yengesi Yeliz Rüstemoğlu, yeğenleri Ziver, Kenan, Cem, Aliye ve Mustafa, küçük Atlas’ın acısını ömür boyu unutmayacaklarını belirttiler, ‘Yattığı yer nur, mekânı cennet olsun’ dediler.







Yorumlar kapalı.