Ayla Hanım, 38 yaşında, evli ve 12 yaşında erkek çocuk sahibi bir mimarım. Eşimin davranışlarını anlamakta güçlük çekiyorum. 13 yıllık evlilik hayatımızda, çocuğumla beni en az üç defa terk etti. Her defasında geri döndü ve ben affettim. Aslında terk edilmeye tam alışıyorum, o geri dönüyor. Özür diliyor ve her şey eskisi gibi oluyor. Her şey düzelecek diye inanmak istediğimden, her defasında devam ediyorum, yeniden başlıyorum.
Şimdi yine terk edildim. Oğlum ile görüşüyor ama beni aramıyor bile. Kesin kararlı imiş, ayrılmaya. Oğlum da üzgün ve babasına tepkili. Onu meseleye bulaştırmak istemiyorum ama eşim, çocuğu alıştırmak adına, kendince bir şeyler söylüyormuş ona.
Eşimin ailesi ve kendi ailem yanımda. Vereceğim karara saygı duyacaklarını biliyorum. Bu arada oğlum ergenliğe girdi ve bu durum beni endişelendiriyor. Aslında babası ile arası çok iyidir ama bu dengesizlikleri onun da kafasını karıştırıyor.
Biliyorum, bir kaç ay sonra eve dönecek. Her zaman yaptığı gibi, sorunun kendisinde olduğunu, beni ve oğlumuzu çok sevdiğini, bizsiz yapamayacağını söyleyecek. Gözyaşları ve kavuşma ritüelleri eşliğinde, bir süre her şey güzel olacak. Sonra tekrar aynı şeyler yaşanacak.
Belki çok önceden karar verip bu evliliği bitirmeliydim ama çeşitli nedenlerle yapamadım. Mantığım “bitsin” derken, içimdeki ses, her defasında affetmemi söyledi.
Aslında artık bu evliliği bitirmeye hazır hissediyorum. Nasıl olsa, eşim de boşanmayı ister görünürken, fırsat bu fırsat deyip, tek celsede boşanabileceğimi biliyorum. Bu defa da, oğlum için yanlış yapıyor olabileceğim düşüncesi beni durduruyor.
Daha önce de boşanma amacıyla avukat tuttuk ve vazgeçtik.
Yani boşanmak istersem, zaman geçmeden, eşim geri dönmeyi düşünmeden hemen bu işi halletmeliyim. Yoksa, o tekrar dönecek ve ben kabul edeceğim.
Dediğim gibi oğlumun ergenlik sıkıntıları da var. Diğer taraftan, ömür böyle geçer mi, diyor içimdeki ses.
İşte bu ses yüzünden size yazmaya karar verdim.
Umarım, aklı karışık bu kadın için bir yol vardır, aklınızda.
Şimdiden çok teşekkür ederim.
Rumuz: YOK
Aklı karışık kadın, aslında kararını vermiş. Bir evliliğin böyle yürümesi mümkün değildir ve bir kadın olarak, bunun farkındasınız. Annelik ve kadınlık konumları arada bir kapışır gibi görünse de, kadın için doğru olan, anne için de doğrudur, çoğu zaman.
Oğlunuzun babasından etkileneceğini biliyorsunuz. Ergenlik döneminde baba, gerçek bir yol gösterici olur. Hatalar, doğrular, yanlışlar; ergen gencin algısında yer edinir ve olumlu veya olumsuz etkiler yapar.
Pek çok çocuk, gelgitlerle dolu olan aile ortamında yetişirken, neyi istemediğini bilerek büyür. Neyi istediğini veya neyin doğru olduğunu ise bilmez ne yazık ki. Sizin evladınıza sunduğunuz aile ortamı da işlevsel açıdan, olumsuz etkileme gücü taşıyor gibi görünmektedir.
Sözün kısası, tahammül gücünüz bitmiş görünüyor ve şu an göstereceğiniz tolerans, boşanmayı, sonraki krize kadar ertelemek olabilir en fazla.
Bu nedenle, içinizde bu ilişkiyi yürütecek küçük bir inanç veya sevgi varsa, -ki bunu düşünürken, anneliğinizi ve oğlunuzu bir kenara koyarak düşünün- kocanızın neden böyle davrandığını anlamanızı öneririm. Elbette, anlamak; kabul etmek demek değildir. Sadece anlamaktır. Ve çok fazla işe yarar. Mesela, bu davranışın altında psikiyatrik, psikolojik bir neden yatabilir. Kişilikle ilgili bir farklı durum olabilir. Çözümsüz bir durum olabilir.
Durumu olduğu gibi gördüğünüzde, kararınızı daha rahat verebileceksiniz. Bu adamla devam etmeye değip değmediği gibi konularda eliniz güçlü olacak. Ve en önemlisi, oğlunuzu etkileme gücü en fazla olan bu babadan ne bekleyeceğinizi, ne bekleyemeyeceğinizi anlayacaksınız.
Elbette, kestirme yoldan gidip, bu adamı hayatınızdan çıkarıp yolunuza devam edebilirsiniz. Daha fazla yıpranmadan, yaşamınızı tüketmeden, kendinize olan inancınızı kaybetmeden, “zararın neresinden dönsem kardır” da diyebilirsiniz. Bunu rahatlıkla söyleyebileceğiniz durumdasınız, üstelik.
FOTO: AYRILIK 1-4
Aynı evde yaşamak istiyoruz
Ayla abla, ben 21 yaşındayım ve yaklaşık üç yıldır devam eden bir ilişkim vardır. İkimiz de aynı üniversitede okuyoruz. Bölümlerimiz farklı fakat bunun dışında arkadaşlarımız, zevklerimiz hep ortaktır.
Sevgilimin ailesi ile de tanıştım. Çok iyi insanlardır. O da benimkilerle tanıştı. Niyetimiz ciddidir, anlayacağınız. Okul bitip, işe girince evlenmeyi istiyoruz.
Son sene ikimiz aynı evde kalmak istiyoruz. Ancak bu konuyu aileme henüz açamadım. Reddedeceklerinden korkarım. Bu konularda farklı düşünüyorlar, çünkü.
Sizce bu konuyu, aileme nasıl açmalıyım?
Kabul etmelerini çok istiyorum.
Bana yardımcı olursanız, çok sevinirim.
Rumuz: SİMSİ
Günümüz dünyasında, iki gencin aynı evi paylaşmak istemeleri, doğal karşılanabilir bir istektir.
Bununla beraber, her ikiniz de maddi ve duygusal açıdan ailelerinize bağlı olduğunuzdan dolayı, ailelerin onayı olmadan böyle bir karar verirseniz, altından kalkamazsınız.
Peki her aile, çocuklarının evlilik öncesinde, aynı evi paylaşmalarına sıcak bakar mı?
Bu konuda ortak bir doğru yok ne yazık.
Kimi aile için bu gayet doğal bir istek iken, kimi aile için uygunsuz bir davranış olarak değerlendirilir.
Yani, herkes kendine göre doğruyu, yanlışı, uygunu, uygunsuzu belirler.
Ailenin bu konudaki tutumunu biliyorsan ve sevdiğin gençle aynı evi paylaşmayı çok istiyorsan ve zaten bu genci ailen tanıyor ve tasvip ediyorsa, sana önerim, bu isteğinizi, ailene beraber açmanızdır.
Erkek arkadaşınla beraber, bu konuyu ailene aç ve onların bu konudaki düşüncelerini ve gerekçelerini beraber dinleyin. Siz de kendinizi ve isteğinizi en iyi şekilde ifade etmeye çalışın. Açıkça konuşursanız ve onlar da sizi anlarsa ortak bir noktada buluşabilirsiniz.
Ailenize konuyu açmadan önce, beraber yaşama sorumluluğuna hazır olup olmadığınızı, bu kararınızın ilişkinize getireceği katkının ve sınırlandırmaların neler olacağını da değerlendirmenizi öneririm.
**
İçki içince saldıran adam
Ayla Hanım, eşim aslında iyi huylu sayılabilecek biridir fakat, içki içince çok değişir. Nerdeyse her gece içer ve her gece bana saldırır, döver. Kaçabilirsem eğer, eşyaları kırar. Çocuğumuz uykuda olur, erkenden uyuturum onu. Bu nedenle ona vuramaz.
İçmesin diye çok yalvardım, dinlemedi. Bir tek Ramazan ayında içmez. Senede bir ay normal bir aile hayatı yaşarız yani.
Bu konuda ne yapmalıyım daha bilmiyorum. Yalvardım, tehdit ettim, işe yaramadı. Aslında iyi biridir. İçki içince değişir.
Ne yapmalı, kocamı ve yuvamı nasıl kurtarmalıyım? Lütfen bana boşan demeyin. Bana onu ve hayatımızı kurtarabileceğim bir yol gösterin.
Rumuz: YUVAM
İlk yol, eşinin içki içmemesidir. İçki içmemeye ikna olmalıdır.
İkna olmak yetmez, bu konuda, tedaviye de başlamalıdır.
Psikiyatristin uygulayacağı ilaç tedavisi ve bir psikolog ile yapacağı psikoterapi, eşinizin kendini toparlamasına yardımcı olabilir.
Ancak, öncelikle, alkolün bedene, beyne, duygusal yapıya verdiği zararların anlaşılması gerekmektedir.
Tedavinin bu zararları ne ölçüde giderebileceği konusunda mutlaka psikiyatri doktorunun görüş ve tedavisine ihtiyacınız vardır. Alkolün ortaya çıkardığı davranış bozukluğu, saldırganlık; alkolün bırakılmasına bağlı olarak düzelebilir elbette.
Bununla beraber, alkol kullanmanın oluşturduğu başka sıkıntılar da ortaya çıkabilir.
Çok geç olmadan, eşiniz dönülmez yola girmeden, onu tedavi için ikna etmeye çalışın. Gitmeyi düşünmediğiniz sürece, sevdiğiniz hayatları korumanın tek yolu budur.







Yorumlar kapalı.