“ -o da senin/benim kadar
Bu ülkenin insanıydı.
Adını sorsan,
Bilmezdi belki ama…-”
Islak bir Lefkoşa sabahında
Sarayönü’nden geçiyordum.
Sokaklar tenhaydı,
İnsanlar mutsuz gibi
Gülmüyordu yüzleri…
Bir kadın vardı banklarda oturan
Ayakları çıplak
Elbisesi yırtık
Bir tuhaf bakıyordu gözleri…
Bir kadın vardı banklarda oturan
Ayakları çıplak,
Elbisesi yırtık
Bir tuhaf bakıyordu gözleri…
-günaydın! dedim yanından geçerken,
“günaydın efendim”, dedi.
Oysa annem yaşındaydı,
Üşüyordu, yalnızdı…
Terbiyesinden utandım.
Giydiklerim sıktı beni,
Takılarımdan boğuldum,
Yerin dibine girdim…
Onu kucaklamak geldi içimden
Basmak bağrıma,
Sevmek, okşamak solgun yüzünü,
Öpmek ellerinden saygıyla…
Büyüdü gözlerimde,
Büyüdü, bir dev oldu
Çıplak ayaklı kadın
Gözleri tuhaf bakan.
Annem yaşında bana “efendim” diyen kadın,
İnsanlığımdan utandırdı beni,
İnsanlığımı hatırlattı bana…
Karınca kadar kaldım büyüklüğü yanında
E z i l d i m…
4 Kasım, 1996.
Yorumlar kapalı.