Kediler hayatları boyunca 2 set dişe sahip olurlar. İlk set 26 geçici dişten oluşur ve süt dişleri olarak adlandırılır. Bu dişler kedi yavruları dört haftalıkken görünmeye başlarlar ve yaklaşık olarak altı haftalık olduklarında tamamlanır.
Bu süreçten sonra süt dişleri dökülür ve 30 kalıcı dişle yer değiştirirler. Bu dişler av yakalamaya, çiğnemeye, koparmaya ve hatta kendini korumaya yarar.
Öte yandan, yetişkin kediler bir ya da birkaç dişlerini hastalık ya da kaza sonucu kaybedebildiklerinden, kalıcı tabiri çok da doğru bir tabir değildir. Bir çok sorunlu durumda ise sadece sorunlu dişin çekilmesi sorunu çözmektedir.
Beslenme mi genetik faktörler mi?
Uzmanların görüşüne göre diş hastalıklarına yatkınlıkta genetik önemli bir rol oynamaktadır ve Abyssinian, Siyam kedisi, Maine Coon kedisi, İran kedisi, Somali kedisi en büyük risk altında olan ırklardır. Öte yandan günümüzde modern kedinin diyeti takip edilerek diş problemlerinden kaçınılması ya da en aza indirgenmesi mümkündür. Uzmanlar normalde kedinin etçil bir canlı olduğunu ve dişlerinin avlanarak, et ve kemik yiyerek temiz ve güçlü kaldığını ancak günümüzde bu beslenme şeklinin sahibinin sağladığı diyete bağlı olduğunun altını çizmektedirler.
Genel sorunlar
Kedilerdeki diş sorunlarının çoğunluğunu dört tür diş hastalığı oluşturmaktadır ki genelde bu hastalıkların tedavisi bir ya da birkaç dişin çekilmesidir.
6 yaş üstündeki kedilerin %85’ini etkileyen Periodontal hastalık en yaygın olanıdır. Bu hastalıkta diş yüzeyinde plakalar birikir ve sertleşir. Bu plakalarda oluşan bakteriyel zehirler ve enzimler diş etlerinde iltihaplanmalara yol açar ve tedavi edilmezse ciddi diş eti iltihaplanmalarına sebebiyet verir. Kedilerde ilerlemiş periodontal hastalık çok hızlı ilerleyebilir ve bu durumda tek makul çözüm dişin çekilmesidir.
Kedilerin %50’sini etkileyen FORL(Feline odontoclastic resorptive lesions)bir diğer genel diş sorunudur. Bu hastalık plaklar sebebiyle diş minesinin hemen altındaki kemik dokuda başlayan lezyonlar ile karakterize edilmektedir. Uygun olmayan immün sistem tepkisi üzerine, doku kendisini yenileyemez ve lezyonlar hızlı şekilde ilerler kökü düzeltilemeyecek kadar dişe zarar verirler.
FGS (Feline gingivitis/stomatitis) ise bahsi geçen hastalıklar kadar sık görülmeyen bir rahatsızlıktır. Yaygınlığı %1 civarındadır. Özellikle FeLV (feline leukemia virus) ve FIV (feline immunodeficiency virus) hastalarında ya da diğer viral hastalıklarda veya hormonal durumlarda gözlemlenir. Bazı durumlarda antibiyotik ve steroid tedavisi faydalı olsa da dişlerinin tamamının ya da çoğunun çekilmesi tek tedavidir.
Diş çatlakları bir travma ya da ender olarak çiğneme sırasında görülür. Bu durumlarda müdahale etmemek kırık dişi enfeksiyonlara açar ve kediye acı verir. Bu dişlerin çekilmesi ise hem acıyı sonlandırır hem de dişi enfeksiyondan korur.
Uzmanlar diş problemi belirtileri olan kedilerde ağız kokusu, kırmızı ve şişmiş diş etleri, ağız civarını patileme ve sert gıdaları yemeyi reddetme olarak ifade etmektedirler. Öte yandan, kökenleri vahşi hayvanlara dayanan kediler, zayıflık göstermeleri durumunda av durumuna düşünebileceklerini bilirler, bu sebeple de kediler genellikle acılarını göstermezler.
(devam edecek)







Yorumlar kapalı.