Önce Avrupa, sonra Afrika…
Şener Levent’in öncülüğünde yayınlanan gazete, sadece Ankara’daki iktidarları değil, burada da iktidar parçası olanları rahatsız etti.
Mahkemesiz dönemleri yok.
Karikatür davası olarak isimlendirilen dava beraatle sonuçlandı…
***
Dün akşam arşivi karıştırırken 2 Ekim 2002’de yayımlanan “Hapishanede günbatımı” yazım dikkatime takıldı.
Hade hep birlikte 17 sene öncesine gidip Şener Levent’le ilgili o yazımı okuyalım:
***
“Dün ( 1 Ekim 2002, Salı) öğleden sonra… Günler artık adamakıllı kısalmaya yüz tutmuş. Ekim ayıyla beraber akşam üzerleri artık serin…
Televizyonda Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin seçimlerin kaderini belirleyecek oturumunu izledikten sonra duş alıp giyiniyorum. Kısa kollu mu, uzun kollu mu? Sonunda kısa kollu mavi bir gömlekte karar kılıyorum.
… Ve o an aklıma geliyor, az sonra gideceğim Lefkoşa Merkezi Cezaevi’nde kıyafet seçeneği yok… Tek tip mapushane kıyafeti… Fikir suçlusu da, cinayetten mahkum olan da…
* * *
Hapishanede günbatımını yaşayacağımı düşünerek arabadan iniyorum.
Daha önceden haber verdiğim için kapıdaki görevli gardiyanın “Hoş geldin”i ile karşılanıp doğru Merkezi Cezaevi Müdürü Hasan Alibaba’nın odasına gidiyoruz.
Girişte ve koridorlarda tanıdık yüzler…
Merhabalaşmak kolay da, “Ne var ne yok? İyi misiniz?” gibi sorular zor.
Hasta birine geçmiş olsun deriz…
Lokanta da karşılaştıklarımıza “afiyet olsun”…
Peki, hapishanede karşılaşılana ne diyeceğiz? Tam karşılığını bulamıyor insan. O noktada bakışlar konuşuyor. Ve anlıyorum… Anlatım yeteneğiniz ne denli gelişmiş olursa olsun, gözlerinizin, vücut dilinizin söylediklerini söylemeye yetmez.
* * *
Mehmet Taçoy, “Bugün tam 77 ay oldu” diyor. Gün sayıyor… “Üç ay sonra çıkarım” derken göğüs boşluğundan gelen derin bir soluk neler söylemiyordu.
Şener Levent ve Memduh Ener geliyor. Bu kez açık görüşme.
Memduh Hoca, hasta. Gerçekten hasta… Hapishanede kalma nedeni, Şener’i yalnız bırakmama…
Sağlık nedeniyle olacak, Memduh Hoca çok yorgun. “Öğretmenler Sendikası yöneticilerine kırgınım” dedikten sonra ekliyor… “Sendikaya ömrümüzü verdik. Fikir suçlusu olarak hapishaneye düştüm, bir teki gelip geçmiş olsun demedi.”
Ne diyebilirdim ki?
Bir tek sözcükle yetindim… “Haklısın.”
Koltukta oturmaya bile dayanamayıp, “Kusura bakma revire gideyim, iğnem var” diyor. Kalkıp gidiyor… Altmış küsur yaşında… Arkasından bakıyorum… Tanımlayamadığım bir duygu benim için…
Konuşmaya devam ediyoruz…
* * *
Tam konuşurken bir gardiyan pencereden seslenip, “Müdürüm Şener Bey’e bir mesaj var izninizle söyleyeyim” diyor. Mesaj istinafla ilgili kararın perşembe günü açıklanacağı.
Şener’in yüzüne bakıyorum. Yaklaşık iki aydır içeride, mahkûm kıyafetini giyiyor ve günlük sohbet gündemi değişmiş.
Önce siyaset konuşuyoruz.
Kıbrıs meselesini konuşuyoruz. Toplumda örgütlerin üzerindeki ölü toprağını konuşuyoruz.
Söz cezaevindeki mahkûmlara ve özellikle cinayetten mahkûm olanlara ya da suçlananlara gelince Şener Levent’in neredeyse herkesin hikayesini bildiğini fark ediyorum.
Cezaevinde istediğiniz kadar çaba harcayın, hareket alanınız ve dünyanız dört duvar.
Cezaevinde bir süre sonra tüm gerçeklerin konuşulduğunu anlatıyor Müdür Alibaba…
Konuşurken Şener Levent’i izliyorum… Yaşadıklarını kabullenmekte zorluk çekiyor olsa da dışa vurmamaya gayret ediyor.
Söz Tavuri’ye geliyor… Bir yazı konum olan ünlü dolandırıcı Mustafa Serttaş nam-ı diğer Tavuri’yi müdür de anlatıyor Şener Levent de.
Tavuri’nin hapishaneyi birbirine katan ünlü hikâyelerini anlatıyorlar… Şener Levent, “İyi ki Tavuri içerde değil, yoksa aleyhimize en güvenilir tanık olarak karşımıza dikip mahkûm ederlerdi” diyor yüzünde buruk bir gülümsemeyle.
Artık kalkma vaktim geliyor… Güneş batma noktasında alçalırken dışarıda sessizlik… Mehmet Taçoy, müdürün kolonya şişesinden bize kolonya döküyor… Avuçlarımız ıslanıyor, yüzümüze de sürüyoruz. Ve o an ben, müdür, Şener Levent ve cinayetten mahkûm Mehmet Taçoy’la bir müşterekimiz oluşuyor… Aynı kolonya kokusu… Şener Levent, takılıyor… “Bol dök. Perşembe gününe kadar kokusu sinsin. Mahkemeye kolonya kokularıyla gidelim.”
… Kalkıyorum, vedalaşıp yürüyoruz… Şener içeri, ben dışarı…”







Yorumlar kapalı.