Sevilay Sadıkoğlu

Suçlu kim?



Kış gürledi, esti, yağdı, kırdı, döktü, yıkadı, arıttı, topladı dünyanın tüm günahlarını bir kenara, “temizleyin” diye bize bıraktı.

Ceza mıydı bu, yoksa ödül mü anlayamadım…

Bu yıl kış kışlığını ispat etti. Kızgındı…

Çok yağmurlar yağdı, rüzgarlar esti. Arındı dünyamız…

Kimine bereket oldu, kimine felaket…

Nasıl da kirletmiştik her bir yanı…

Günlerce yağdı yağmurlar, gökyüzü simsiyah… Sindi kaldı güneş…

 

Ben sevdim bu yağmurları çocukluğumu hatırlattı.

Mahallede su birikintilerine basıp ayakkabılarımı ıslattığım günleri…

Kapı önlerinde komşu çocuklarıyla bağıra çağıra söylediğimiz şarkıları

“yağmur yağıyor, seller akıyor, arap kızı camdan bakıyor” diye

Sonra kahkahalarla güldüğümüz akşamüstlerini…

 

Burnumda annemin pişirdiği turunç kokulu, bol soğanlı mercimek çorbasını…

Babamın iş dönüşü tahta masamızın etrafında toplanıp kardeşlerimle -ısınalım diye- içtiğimiz kumandaryayı…

Sonra “Alaaddin” marka sobamızın etrafında toplanıp yediğimiz kestane kebabını…

Salepçi Hüsnü dayının sesi hâlâ kulaklarımda, salep kokusu burnumda…

Kocaman fincanlarımız ellerimizde sıraya girip kardeşlerimle zencefilli salebi dumanı tüte tüte fincanlarımıza dolduruşunu…

Güle oynaya o sıcacık odamızda annemle, babamla, kardeşlerimle yaptığımız şakaları hiç unutmadım…

 

Sonra; “uyku vakti geldi” diyen anacığımın o uyaran sesini, bir bir bizi yatırıp yataklarımıza, mis kokulu yorganlarımızı elleriyle sırtımızı sıvazlayıp örtüşünü, ki o sıcacık, sevgi dolu ellerini nasıl unuturum, ki hâlâ o sıcaklığı omuzlarımda hissederim ben…

 

Güzeldi kış… Eskiden daha bir güzeldi…

Sabah sabah kalkar, yağmur soğuk demeden, anacığımın hazırladığı kahvaltımızı yapar, sıkıca giyinir, okulumuza koşardık.

Hiç tatil olmazdı zaten yağmur yağdı diye…

Su basmazdı evleri, yalnız bazı evlerin çatıları akıtırdı. Ona da kendilerince çare bulurdu insanlar. Kovalar, tencereler sıralanırdı akıtan çatının altına..

Kimse şikayet etmezdi kimseye, yardım istemezdi kimseden..

Herkes kendi başının çaresine bakardı.

Yaz gelince, kedilerin, rüzgarın yerinden oynattığı kiremitler yenilenir, kışa hazırlanırdı.

 

Ya şimdi? Neyi yazsam bilmem ki?

Çocuklar otobüslerle gidiyor okula…

Odun sobaları, gazlı sobalar, şömineler, klimalar, kaloriferlerle, lüks binalar, arabalarla yine de mutlu değiliz.

İşin özeti şu (bence);

Ayağımızı her uzattığımızda, yorgan kısalıyor, açıkta kalıyor ayaklarımız, üşüyoruz.

Ve soruyorum:

Suçlu ayaklar mı?

Yorgan mı?

Kış mı?…

Suçlu kim?
+ -

Yorumlar kapalı.