Yaşanılan şiddet (fiziksel, ekonomik, psikolojik, cinsel, mobbing) konularında kişileri medya yoluyla bilgilendirmeyi hedeflediğim bu sayfada paylaştığım tüm konular gerçek yani yaşanmıştır. Kişiler yaşadıkları şiddeti, hangi aşamalardan geçtiklerini ve sonucunda ne olduğunu bizlerle paylaşıyor. Yaşanmış örneklerden yola çıkarak; bu durumda olan veya olunması halinde kişilere izleyebilecekleri yolların neler olduğu uzman gözüyle gösterilecek. Yaşadıklarını bizlerle paylaşarak başkalarına yol göstermek, ışık tutmak isteyen kişiler, email veya facebook aracılığıyla benimle iletişime geçebilirler.
*
Manilerle başlayan neşeli bir görücülük… Aile yapılarının uygunluğuyla mutlu olunacağı düşünülen bir evlilik… Ölümden dönen bir hayat…
Göründüğü gibi değil
Bu yaşanmış hikâyemizde evliliği süresince ağırlıklı olarak fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalmış direnişçi bir kadın var. Yazımızda gerçek isimleri değil rumuz kullandığımızdan, hikâyesini bizlerle paylaşan kişiden “Ayşen” olarak bahsedeceğiz…
Benzer aile yapılarından dolayı mutlu bir evlilik yapacağı düşünülen Ayşen’in hayatı evlendikten, aynı eve girdikten sonra tamamen değişti. Eşinin daha fazla kıskançlık göstermeye, takip etmeye, yavaş yavaş hayatını tamamen kontrol altına almaya, fiziksel şiddet uygulamaya başlamasıyla hayatı kararan Ayşen’in yaşadıklarını gelin kendi ağzından dinleyelim:
Ressamlık hayali
“Çevremizde iyi olarak bilinen, orta halli, geleneksel, çocuklarına bağlı bir ailede büyüdüm. Babamla aram çok iyiydi, ablama ve bana çok iyi davranır, el üstünde tutardı. Annem daha çok toplum kurallarının etkisiyle otoriter davranır, bizleri belli kalıpların içinde yetiştirmeye çalışırdı.
Sanata yatkın biri olarak, okula giderken hep ressam olmayı hayal ederdim. Liseyi bitirdikten sonra ressam olmak için eğitimime devam etmek istiyordum. Aslında babam eğitime önem veren bir kişiydi ama ekonomik şartlar okumam için uygun olmadığından, çalışma hayatına atılmaya karar verdim.
Görücü geldi
O dönem yengem uzaktan akrabası ve köylüsü olan birine beni uygun görmüş, aramızı yapmaya çalışıyordu. Karşı taraf kalabalık bir şekilde görücülüğe geldiler, her şey filmlerdeki gibi oldu. Maniler eşliğinde, neşeli bir şekilde gerçekleşti görücülük. İki tarafta benzer aile yapısındaydı ve birbirlerini sevmişlerdi. Fakat ben ilk başta kısmetimi çok beğenmemiştim. Ailem “Sen yalnız mı kalacan, evin, ailen, yuvan olsun, çocukların olsun. Biz de görelim mutluluğunu” diyerek ikna etti. Kısa bir sürede nişan oldum.
Yetiştirilme tarzımdan dolayı, ailemin kararlarım üzerinde büyük etkisi vardı. Doğru olanı onlar biliyordu, ben de onlara güveniyordum. Bu sürede eşim olacak kişiyi sevmeye başladım. Aynı yaştaydık, hayat dolu, eğlenceli ve şakacı biriydi. Derinlere gizlenmiş duygularını anlatıyor, yakınlaşıyorduk. Yalnızca kendisini değil, diğer kardeşlerini de kötülük yapmaya teşvik eden, şiddet uygulayan bir babanın yarattığı duyguları benimle paylaşıyordu.
Görünenden çok farklı
İşin ürkütücü kısmı, bu şiddeti uygulayan; görünüşte babacan tavırlar sergileyen, konuşkan, esprili, tatlı dilli, görücülükte maniler söyleyen kişiydi. Kaynatamın aslında görünenden çok farklı bir kişi olduğunu, eşimden öğreniyordum. Ve bir babanın şiddet yoluyla oğlunda yarattığı tahribatın bedelini, ben yaşayarak öğrenecektim.
Nişanlıyken beni sahiplenmesi, sevgisini göstermesi, enerjisi beni mutlu ediyor, varlığını bana güzel şekilde hissettiriyordu. Fakat evlendikten sonra her şey değişmeye ve maskeler düşmeye başladı. Eşim aşırı kıskanç davranmaya, beni takip etmeye, söylediğim yerde olup olmadığımı kontrol etmeye başladı. Hatta bir seferinde iş yerime gelip olay çıkardı ve işten çıkmak zorunda kaldım.
İki uçta tepkiler
Ailemde o güne kadar görmediğim şeyleri görmeye ve yaşamaya başladım. Ağır ağır özgürlüğümü kısıtlamaya, aşırı tepkiler göstererek beni rahatsız etmeye başlamıştı. İş konusunda da sıkıntılıydı. Bir türlü girdiği işte tutunamıyor, uyum sorunu yaşadığı için sürekli iş değiştiriyordu. İki uçta tepkiler sergiliyor, ya asabi ya da neşeli ruh halinde oluyordu. Bu süreçte fiziksel şiddet de uygulamaya başladı.
Basit şeyleri bile sorun edebiliyor ve saldırganlaşıyordu. Bir gün duvardaki resim niye eğri diyerek beni dövdü. Neden dövdüğünü sorduğumda “Senin suçun kadın olmak” dedi. Evlendikten sonra yaptığı paranoyak, sorgulayıcı ve şiddet dolu davranışlar beni bezdirmişti. Ölüm bile aklımdan geçer olmaya başlamıştı.
Babası karıştıkça
Babasının olumsuz etkisi onun ve haliyle ailemizin üzerinden gitmiyordu. Babasıyla arası bozulduğunda huzursuzluğu daha da artıyordu. Sürekli olarak oğlunu kontrol etmeye, üzerinde hakimiyet kurmaya, evliliğimizi de bozmaya çalışıyordu. Bunu başarmak için de elinden geleni yapıyordu hatta diğer oğlunu ayırmayı başarmıştı. Sıra bizimkisindeydi.
Babası karıştıkça bana karşı şiddet dozajı daha da artıyor, beni terkedeceğini, babasının benden ayrılmasını istediğini söylüyordu. Eşim babasının etkisiyle ailemle de aramı bozmaya çalışıyor, beni suçlu göstermeye çalışarak, bana yaptıklarını göz ardı edilmesine çalışıyordu. Babası da çok tehlikeliydi, hiç düşünmeden iftira atabilirdi. Kendi ailemde dedikodu yapılmaz, iftira atılmaz, arkadan iş çevrilmez diye neye uğradığımı ve ne yapacağımı şaşırmıştım.
Öldürme boyutu
Yaşanılan olaylar ve iş karıştırmalar sonucunda annem eşimin tehlikeli biri olduğunu hissetti fakat ne yapacağını, beni nasıl koruyabileceğini bilemiyordu. Kocam, babasının etkisinden kurtulamamış,‘Öbür dünyaya gitsen, seni bırakmam’ diyerek seven, kendi içinde tehlikeli gelgitler yaşayan bir erkekti.
Bir gece, uykumun ortasında beni zorla uyandırdı. Gözleri kocaman olmuş bir şekilde, elinde bir bıçakla bana bakıyor, ‘O adam kimdi, beni kiminle aldatıyorsun’ diyerek bağırıyordu. Sakin sakin konuşarak rüya gördüğünü anlatmaya başladım. Neyse ki kendine gelmişti ve bu seferlik kurtulmuştum. Artık iş fiziksel şiddet boyutundan çıkıp, öldürme boyutuna girmişti.
İyi bir evlilik istemişlerdi
Bu olayla birlikte ailemin evine döndüm. Annem, kocamın dönersem sonumun iyi olmayacağı konusunda babamı da ikna etti. Kaynatamın tatlı diline kanan ve olayların farkında olmayan babam, öldürülme ihtimalim karşısında kendine geldi. Ailem kendilerince iyi bir evlilik yapmamı istemişlerdi fakat karşımızdaki kişiler göründüğü gibi çıkmamıştı.
Boşanma süreci sorunlu geçti, mal paylaşımı konusunda her şeyi kendileri almak istediklerinden ancak iki sene sonra boşanabildik. Bu dönem yalnız başıma bir yerlere gitmiyor, dışarı çıkarken mutlaka birileri yanımda oluyordu. Ailemin desteği ile bu zor günleri atlattım.
Anladım ki
Güçlü bir ailem olduğu halde bu kötü olayları yaşadım, desteği olmayan kadınlar neler yaşıyor hayal edemiyorum. Bu süreçte anladım ki, ilkten kötü başlayan bir evlilik, maalesef iyiye gitmiyor, şiddet ağır ağır evliliğe yerleşiyor. Bununla birlikte aynı evde yaşamaya başlayınca karşımızdakini gerçek anlamda tanımaya çalışmak, özellikle de çocuk yapmadan önce birkaç yıl beklemek önemli.
********************************
ÖNERİ KÖŞESİ
Aile ve Çift Danışmanı Uzman Sosyolog Ayça Kurnaz, evlilik kararı almadan önce mutlaka kişilerin birbirini iyi tanıması, hassasiyetlerinin ve nasıl bir hayat istediklerinin farkında olmaları gerektiğini belirtti
Değişen koşullar
Aile ve Çift Danışmanı Uzman Sosyolog Ayça Kurnaz, Ayşen’in yaşadıkları ile ilgili bizlere bilgi veriyor:
“Hikayede birbirine benzer yapıda olduğu düşünülen iki ailenin süreç içerisinde aslında bambaşka kültürlere sahip olduklarının farkedilmesiyle ortaya çıkan bir senaryoyla karşılaşmaktayız. Benzer bir kültürde yaşıyor olsak da, her aile ayrı bir kültürdür. Bu kültürün de zaman, şartlara göre şekillenen kendi içinde dinamikleri vardır. İki kişi evlenme kararı aldıkları zaman, iki farklı aile yapısından gelindiğinin farkında olarak hareket edebilmelidirler. İki farklı aileden gelen bireyler ancak ortak bir kültür yarattıkları noktada sağlıklı bir ilişki kurabilirler.
Toplumun belli bir sistemi ve kuralları vardır. Her birey içine doğduğu aile vasıtasıyla bu kuralları öğrenir ve uygun olanlarını içselleştirir. Yukarıdaki hikayede dışardan mantıklı ve geleneklere göre uygun bulunan bir çiftin evlendikten sonra sorun yaşadığını ve kişilerin aile yapıları benzer olsa bile bunun mutluluk için yeterli olmadığı gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
Bir ailede ne varsa, çocuk da onu öğrenir. Eğer aile üyeleri iletişim kurarak sorunları çözüyorsa, çocuklar da sorunlarını iletişim kurarak çözer. Tam tersi bir ailede şiddet görerek büyüyen çocukların büyüyünce şiddet uygulaması da yine öğrenilen bir durumdur. Bu öğrenilmişlik aslında farkında olmadan içselleştirilen ve benzer şartlar ortaya çıktığında su yüzüne çıkan bir durumdur.
Yukarıdaki hikayede evlenince değişen bir kişiden bahsedilirken aslında değişen kişi değilde sadece koşullardır. Koşullar değiştiği için kişi davranış şeklini değişmiştir sadece. Öncesinde sahiplendiği için mutlu eden bir kişi, sonrasında bu sahiplenme durumunun dozunu artırdığı noktada baskıcı bir karakter haline dönüşmüştür. Öncesinde kıskançlık sevgi gösterisi olarak algılanırken, sonrasında ciddi bir kısıtlama ve baskı unsuru haline dönüşmüştür. Sahiplenmenin sevgi gösterisi olmaktan çıkıpta tehllikeli bir hal alması çoğu zaman koşulların değişmesi veya kişinin kendisine veya partnerine olan güveni kaybetmesiyle bağlantılıdır.
Toplum, çevre ve aile baskısı bireyi sürekli ‘normal’ kalıplara sokmaya çalışırken yanlış veya zamansız yönlendirmelerde de bulunabiliyor. Her bireyin evliliğe hazır olması farklı zaman ve şartlarda olur. Oysa hikayemizde de gördüğümüz gibi yalnız kalma veya bir ailenin olamayacağı korkusu da bireyleri ciddi kararları emin olmasalar da almalarına neden olabiliyor.
Bir ilişkinin sağlıklı olması birçok şarta bağlıdır. Ve bu şartlar mantıklı görünmesinden çok daha derin koşullar gerektirir. Bir insanla benzer bir hayat görüşünün ve beklentisinin olması da en önemlilerinden sadece birkaç tanesidir. Bunun yanında bireylerin yeni tanıştıkları kişilere en güzel hallerini gösterdikleri zaman geçtikçe ise harcanan özenin gittikçe azaldığı da sıkça karşılaştığımız bir sorun. Koşullar kolayken herkes iyidir, önemli olan zor şartlardaki davranış şeklidir. Bu yüzden bireyler evlilik kararı almadan önce mutlaka kendilerini ve karşıdaki insanı iyi tanımalı, birbirlerinin hassasiyetlerinin ve nasıl bir hayat istediklerinin farkında olmalıdırlar. Aksi durumda mutsuz evlilik, mutsuz birey, mutsuz birey de mutsuz bir toplum yaratır.”







Yorumlar kapalı.