Yaşanılan şiddet (fiziksel, ekonomik, psikolojik, cinsel, mobbing) konularında kişileri medya yoluyla bilgilendirmeyi hedeflediğim bu sayfada paylaştığım tüm konular gerçek yani yaşanmıştır. Kişiler yaşadıkları şiddeti, hangi aşamalardan geçtiklerini ve sonucunda ne olduğunu bizlerle paylaşıyor. Yaşanmış örneklerden yola çıkarak; bu durumda olan veya olunması halinde kişilere izleyebilecekleri yolların neler olduğu uzman gözüyle gösterilecek. Yaşadıklarını bizlerle paylaşarak başkalarına yol göstermek, ışık tutmak isteyen kişiler, email veya facebook aracılığıyla benimle iletişime geçebilirler.
*
Toplumsal beklentiler doğrultusunda yapılan bir evlilik… Kişiliklerinin oturmasıyla birbirlerine yabancı kalan karı koca…Zaman içinde duygusal kopuşa sürüklenen ilişki…
Evdeki iki yabancı
Bu hafta toplum baskısı nedeniyle yaptığı evliliği ve buna bağlı olarak yaşadığı olumsuzlukları bizimle paylaşan direnişçi bir kadın var. Yazımızda gerçek isimleri değil rumuz kullandığımızdan, hikayesini bizlerle paylaşan kişiden “Asiye” olarak bahsedeceğiz…
Üniversiteye giderken, çevrenin kadına yüklediği baskı, el alem ne der düşüncesi, toplumda belli bir yerde olan ailesinin endişesi derken gencecik yaşında evlenen Asiye erken yaşta üstlendiği ağır yükümlülükler ile nasıl yıprandığını bizlerle paylaşıyor. Toplumun gençleri halen daha gerçek anlamda evliliğe hazırlamadığını, nedenleri sorgulanmadan bir yerde beklenti üzerine evlenildiğini belirten Asiye evliliğin toplumsal baskı gölgesinde değil, ekonomik açıdan ve ruhen belli bir olgunluğa gelindiğinde yapılmaya teşvik edilmesi gerektiğini anlatıyor.
Gelin bu yaşanmış hikayeyi Asiye’den dinleyelim:
Kadından beklenen
Sevgi dolu bir ailenin küçük kızı olarak mutlu bir çocukluk geçirdim. Eğitime önem veren bir aile ve çevrede büyümemle birlikte, ataerkil bir bakış açısıyla yetiştirildim. Eğitimli ve toplumda saygın bir yeri olan annem çalışıyor olsa da, toplumun kadından beklentilerini yerine getiriyor; sabahları saat beşte kalkıp, yemeğini ve gerekli şeyleri yapıp öyle işe gidiyordu. Haliyle beni de toplumun kadından beklentileri ve kadına yüklediği roller çerçevesinde yetiştirmeye çalıştı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, gençliğimde aldığım birçok önemli kararda bu yetiştirilme tarzının ne kadar da etkili olduğunu görüyorum.
El alem ne der?
Liseyi bitirdikten sonra üniversiteye devam ettim. Bu süreçte sevildiğimi hissettiren bir kişi çıktı karşıma. Aynı yaşta olan üniversite öğrencisi iki gençtik. İlk aşk, ilk heyecan derken birbirini seven iki kişi olarak okul dışında da buluşuyor, etkinliklere katılıyor, sosyalleşiyorduk. Fakat yirmi beş yıl önce, genç bir kadın ve erkeğin sevgili olarak rahatça görüşüp, konuşması şimdiye nazaran daha zordu, hoş görülmüyordu.
Gençlerin rahat rahat görüşebilmesi için yüzük takılması bekleniyordu. Özellikle çevrenin kadına yüklediği baskı, el alem ne der düşüncesi, toplumda belli bir yerde olan ailemin endişesi derken gencecik yaşımızda yüzükleri taktık ve üniversitenin sonuna doğru evlendik. Hani gerçek anlamda sağlıklı bir evlilik yapılması için değil, toplumsal beklentiler için olmuştu.
Evliliğin ağırlığı
Evliliğin ne olduğunu bilmeden, nasıl sürdürüleceğinin farkında olmadan evlenmiş olduk. Hayatı ve kendimi tanımam gereken dönemde evlilik gibi ciddi bir kurumun ağırlığında yaşamaya başladım. Sonuçta kadın olarak evin ihtiyaçlarının giderilmesi, çekip çevrilmesi, ekonomik ihtiyaçlarının karşılanması derken; genç olarak eğlenmemiz gerekirken, evliliğin yükünü kaldırmakla uğraşıyorduk.
Okul bittikten sonraki süreç ise daha da yorucu ve ağır oldu. Ben girdiğim işten düzenli gelir getirirken, eşim iş konusunda aradığını bulamamanın hayal kırıklığını yaşıyordu. Bununla birlikte benim düzenli para getirmem ve onun bunu sağlayamıyor oluşu da onda büyük baskı yaratıyordu. Çünkü erkek olarak evin geçiminin esas olarak kendisi tarafından karşılanması gerektiğine inanıyordu. Ve bu durum onu psikolojik olarak olumsuz etkiliyor, kendini işe yaramaz hissediyordu. Anlayacağınız erken yaşta üstlendiğimiz ağır yükümlülükler bizi çok yıpratıyordu.
İki yabancı gibiydik
Çok erken yaşta, hayatı tanımadan, ne istediğimizi bilmeden, ekonomik anlamda tam olarak kendi ayaklarımızın üzerinde durmadan ortak bir hayat kurmaya çalışmamız zaman içinde birbirimizden kopmamıza neden oldu. Aynı evi paylaşan iki yabancı gibiydik. Birbirimize açılamıyor, anlayamıyor, duygusal kopuşa doğru sürükleniyorduk. Benim konuştuğum ona, onun konuştuğu da bana saçma geliyordu. Yıllar içinde yaşadığımız değişimlerle, büyümeyle birbirini tanıyamayan farklı insanlara dönüşmüştük.
Yirmi yedi yaşıma geldiğimde kim olduğumu, mutlu olup olmadığımı, eşimin beni mutlu edip etmediğini sorgulamaya başladım. Ve sonra fark ettim ki, biz ayrı dünyaların insanı olmuşuz ve ben evliliğimde mutsuzmuşum. Bunları sorguladığım dönem onun hayatına başka kadınların girdiğini öğrendiğimde boşanmaya karar verdim. Ailem de mutsuz olduğumu farkında olduğundan boşanmam konusunda arkamda durdular.
Olması gereken
Boşandıktan uzun seneler sonra yeniden aşık olup evlendim ve şu anda çok mutluyum. Beraberliğimizin temelini birlikte mutlu olmak oluşturuyor. Kendi ayakları üzerinde durabilen, kişilik olarak olgunlaşmış, ne istediğini bilen insanlar olarak aynı pencereden dünyaya baktığımızı biliyoruz. Her konuda konuşabiliyor, birbirimizi anlayarak, konuşarak, yargılamadan anlamaya çalışarak ilişkimizi sürdürüyoruz. Bu açıdan kendimi çok şanslı hissediyorum.
Geçmiş ve şimdiyi karşılaştırdığımda evlilik konusunda toplumun beklentilerinin ve bu konuda uyguladığı baskının çok değişmediğini görüyorum. Kadın halen daha erkek kadar özgür değil ve toplum kadını baskılayarak, hor görülen kalıpların içerisine dökerek, şekillendirerek cinsiyet ayrımcılığı yoluyla toplumsal şiddet uygulamaya devam ediyor. Mesela günümüzde sevgili olunması ve beraber gezilmesi geçmişe göre daha kolay ve kabul edilir bir durum. Fakat halen daha kadının hayatına giren erkek sayısı, namus meselesi yapılıp, adı çıkarılabiliyor. Ama aynı şeyi erkek yaptığında övüneceği bir şey oluyor.
Hayattan beklentim ne?
Toplumun kadının üzerinde uyguladığı baskının değişmemesi ile birlikte, toplumun halen daha gençleri gerçek anlamda evliliğe hazırlamadığını, toplum kuralları gereği yani bir yerde beklenti üzerine evlenildiğini düşünüyorum. Halen daha toplumun ve uyguladığı baskının doğrultusunda, sorgulamadan ve bilinçsiz olarak ilerleniyor bu konuda.
Evlilik konusunda kendimize ‘Ben kimim? Hayattan beklentim ne? Nasıl mutlu olurum? Nasıl bir insanla mutlu olurum? Ne iş yapmak istiyorum?’ gibi sorular sormamız öğretilmiyor. Ya da evliliğin ciddi sorumluluk taşıdığı, sorumluluk alabilecek yaşta ve olgunlukta olunması gerektiği,birey olarak ekonomik açıdan ve ruhen bu duruma hazır olmamız gerektiği ile ilgili kültürel eğitim verilmiyor.Eğer zamanında bize birbirimizi tanıma fırsatı verilseydi, evliliğin gerçek anlamda ne olduğu öğretilseydi ve toplum baskısı olmasaydı büyük ihtimalle gencecik yaşta evlenmeyecektik. Çünkü zaman içinde oturan kişilik ve hayat beklentilerimizle aslında birbirinden çok farklı iki insan olduğumuzu anladık.
ÖNERİ KÖŞESİ
Ben kimim ve ne istiyorum?
Yaşadıklarını bizlerle paylaşan Asiye’nin hikayesi ile ilgili olarak Aile ve Çift Danışmanı Uzman Sosyolog Ayça Kurnaz evlilik konusu ile ilgili bizlere bilgi veriyor:
Yukarıda okuduğumuz hayat hikâyesi günümüzde sıkça karşılaştığımız ve sonu boşanmaya giden birçok olayla benzerlik gösteriyor. Eskiye göre toplum baskısı dediğimiz baskının azaldığını görsek de, hala daha sürdüğü ve bireyleri hazır olmadan evliliğe sürüklediği gerçeğiyle yüzleşiyoruz. Aile veya çevre baskısından kurtulmak veya yeni bir hayata duyulan özlemle alınan evlilik kararları maalesef yukarıdaki hikayemize benzer şekilde hüsranla sonuçlanabiliyor.
Günümüz dünyasında, toplumun yönlendirmesi yanında sosyal medyanın yönlendirmesi de evlilik kurumuna ciddi zararlar verebiliyor. En güzel düğünü, en havalı fotoğrafları elde edebilmek adına, tamamen popüler kültür yönlendirmesiyle bireyler kendilerini bir düğünün ortasında bulabiliyorlar. O kadar çok hayal etmişlerdir ki güzel bir düğün olmasını, düğüne evlenecekleri kişiden daha çok anlam yüklemişlerdir.
Bunun da sebebi çoğu zaman başka bir arkadaşın düğünü ve orda şahit olunan parıltılı dünyadır. Bireyleri mutlu eden şeylerin başında; sosyal medyada paylaşılan fotoğraflara yapılan beğeni sayısı ve yazılan yorumlarsa, bu noktada neyi neden yaptığımızın ciddi şekilde sorgulanması gerekmektedir. Mutluluk çoğu zaman maddiyattan çok maneviyat ve anlamla ilgilidir. Düğünlerin içerik ve şekli şemaliyle ilgili değildir.
Biz farkında olmadan topluma göre hareket ederken kendi isteklerimizin değil bizden beklenenlerin peşinden koşabiliyoruz zaman zaman. Ve bu yolun bizim yolumuz olmadığını fark etmek zaman aldığı ve hayal kırıklığı yarattığı için evlilik kurumuna olan inanç sarsılıyor. Oysa sorunlu olan, çoğu zaman evlilik kurumu değil, o yola giderken izlenen yoldur.
Evlilik dediğimiz kurum ciddi bir sorumluluğun olduğu ve bireyleri ancak doğru kişiyle birlikte olunduğu takdirde mutluluğa götürecek bir kurumdur. Tabii ki herkes için standart bir yaş ve zaman yoktur. Bu zamanla, olgunlaştıkça, kişinin kendisini tanıması ve ne istediğinin farkında olmasıyla birlikte ortaya çıkar. Bununla birlikte bir kişiyle hayat arkadaşı olabilmek için en başta karşılıklı saygı ve benzer bir hayat görüşüne sahip olmak gerekir.
Kişi ne kadar çok farkında olursa olsun evlilik bambaşka bir bilinç ve farkındalık gerektiren bir durumdur. Bireylerin kim olduklarını bulmaları, hayat görüşlerinin ve gelecek beklentilerinin belirlemiş olabilmeleri için de çoğunlukla 20’li yaşların sonuna veya 30’lu yaşların başına gelmelerine denk gelir. Ülkemizde çok fazla olmasa da dünya da artık evlilik öncesi danışmanlıklara, bireyin kendisini ve karşıdaki kişiyi tanıyabileceği aktivitelere ciddi boyutlarda yer verilmektedir. ‘Ben kimim ve ne istiyorum’ soruları da kendini tanımada çok önemlidir ve ciddi olarak düşünülmesi gerekir.
Evlilik konusunda mutluluğu yakalamak anlayabileceğiniz ve anlaşabileceğiniz bir insan bulmakta yatıyor. Bu yüzden sabırlı olmalı ve alacağımız kararları neden ve nasıl aldığımızı sorgulamalıyız. Ancak o zaman daha sağlıklı kararlar alıp, sağlıklı ilişkiler kurabiliriz.







Yorumlar kapalı.