Gecenin sessizliğinden yararlanarak “durup düşünmek”, insanı alıp dağın zirvesinden aşağıya doğru tepetaklak yuvarlıyor sanki. İnsanlığın bu gezegen üzerinde süre giden hayatının şu “Küresel Çağ” denilen döneminde en zor yaptığı işlerden birisi oldu “Durup Düşünmek”. Her gün olup biten onca hadise, gün boyu büyüğüyle küçüğüyle etrafımızı saran ekranlardan akan onca bilgi, haber, enformasyon, gevezelik, propaganda ve bol miktarda boş muhabbet düşünmenize bir dakika bile müsaade etmiyor
Durup düşünmek mi alıp başını kaçmak mı?
Alıp başını kaçmak veya bir ülkeden bir başka ülkeye durmadan seyahat etmek geçiyor insanın içinden. Çözüm mü acaba? Alıp başını gitmek, kendini yollara vurmak, insanın kendinden ve içinde yaşadığı toplumdan uzaklaşmasına bir nebze olsun imkân sağlayabilir. Ama kendinizi de yanınızda götürmemeyi becerebilirseniz ancak! Kolay bir şey mi? Bulunduğunuz yerden sadece fizikî manada kaçarsanız, yani kaçtığınız şeyler listesinde bizzat kendiniz de yer almıyorsanız mutlu olabilirsiniz belki. Ama kaçtığınız kendinizse bu yer değiştirme sayesinde mutlu olabilmek biraz hayal gibidir sanırım. Kendinizi geride bırakarak her şeyden ve her yerden çıkıp gitmek pek de kolay değil zira. Ama belki işte böyle sessiz gecelerde kendi kendinize otururken kısa süreliğine de olsa fikren firarda olmak da mümkün galiba.
Bu ada üzerinde yaşayan insanlar bir an benim gibi böyle oturmuş benim zihnimden geçenlere benzer şeyleri kitlesel olarak düşünüyor olabilir mi? Böyle bir şeye ihtiyaç hissederler mi? Ben neden bu yaşadığım hayatı yaşıyorum? Bütün bu şikâyet ettiklerimden neden şikâyet ediyorum? Bu şikâyet ettiklerim neden var? Ben ne düşünüyorum ve bu düşündüğümü neden düşünüyorum? Ben, o “ben” dediğim miyim? Diye sorarlar mı kendilerine? Bilemem.
Geçirseler bile bir süre sonra daha kaygı verici somut durumlara kayıyordur muhtemelen zihinleri. Aynı benim gibi. İçinden geçtiğimiz bu fırtınalı kültürel ve ekonomik değişim döneminde ilk korunması gereken varlığın çocukları olduğunu düşünüyordur çoğu insan. Kendimiz gibi hayata dair bir yığın anlamsız imtihanlar üzerinden anlamsız hapishanelerle kuşattığımız çocuklarımızı…
Gelecekten kaygılıyız hepimiz…
Kendi elimizle soktuğumuz o sınavların çocukların yaratıcılıklarını ve sosyal zekalarını karşılaştırma yapma potansiyellerini köreltip bu dünyaya korumasız biçimde katılmalarına sebep olduğunu herhalde hepimiz görüyoruz. Yine de çocuklarımızı asla korumasız biçimde reel dünyanın kötülükleriyle baş edebilmelerine yaramayan, insanı, bireyi ve psikolojiyi ıskalayan bir eğitim sistemiyle yetiştiriyoruz. Eskiden dezavantajlı çocukların eğitimle korunarak hayatlarını değiştirme ihtimalinden söz edilir ve umutlar büyütülürdü. Artık çocuklar “kalıpçı eğitim” sistemiyle “kitlesel dezavantajlılar” haline getiriliyorlar. Şu an bunu durup düşünen ve karar vericilere pedagog ve psikolog düzeyinde önermelerde bulunmaya niyetlenen acaba kaç kişi var? Ya da var mı?
Gelecekten kaygılıyız hepimiz. Bu dünyanın haline karşı çocuklarımıza göz kulak olacak bir eğiti-öğretim yaklaşımını büyütmek aslında geleceğe yapılacak en büyük yatırım olacağı kesindir. Yatırım denildiğinde sakın yanlış anlaşılmasın; her şeyi finansal bir karşılık üzerinden okumaya alışmış yerleşik yaklaşımının içinden konuşmuyorum. Bilakis çocukları tercih zenginliğiyle karşı karşıya bırakacak, seçeneklerini hayatın içindeki öğrenim kazanımlarından alacak bir uygulamanın yatırıma dönüştürülmesinden söz ediyorum. Hayatın içinde korumasız kalan çocuklarımıza bu dünyanın koşullarını kendi hayatlarıyla kıyaslama yaparak onlara tutunma yollarını anlatacak bir eğitim felsefesinden yürümek gerektiğini anlatmak istiyorum. Eğitim parayla kıymetlendirilen bir meta oldukça yabancılaşma da onunla birlikte boy atan bir canavar oluyor çocukların dünyasında. Onları rekabet içinde yarıştıran bir eğitim modelinde çocuklar, yarışan Arap atlarına dönüşüyorlar gözümüzün önünde. Ve biz bir şekilde normal hayat ritmimizde her şey yolundaymış gibi yaşamaya devam ediyoruz. Çocukların sırtına eğitim adı altında eşek yüküyle kitap yüklemeyi marifet sayıyoruz. Onlara düşünmeyi öğretmiyoruz. Kıyaslama yapabilmeyi, eleştirel olabilmeyi ve sorgulamayı… Oysa ancak bunları yaparak hem onların hem de bizzat kendimizin kaderini değiştirebiliriz. En azından çocuklarımıza hiç değilse bu dünyadan korunmanın yollarını anlatmayı başarabilseydik keşke. En başta biz insanlardan nasıl korunabileceklerini!.
Durup düşünmek çok müşkül!
Durup düşünmek gerçekten çok müşkül bir uğraş… Zahmetli, yorucu, sadece bedenen değil ruhen de zorlayıcı. Çünkü dürüstlük de gerekiyor. Kimseye borcunuz yok, ama esas olarak en başta kendinize karşı. Üstelik bu günümüzün bu hayhuy içinde boğulduğumuz dünyasında. Belki de dünya bir tarafıyla hep böyleydi. İnsan hep şikâyet etti herhalde. Yakındı hep bu dünyanın düzeninden. Bozuk olan, aksayan, kendisini mutsuz eden sistemlerden. Ama bir hakikat var ki, itirafı zor: Sistem bizzat biziz. İşin tuhafı hepimiz bunu biliyoruz da…







Yorumlar kapalı.