Oğuz Metiner
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Sonucu ölümlü Dünya

Sonucu ölümlü Dünya



Dünya misafirhanesinde, nice izzet-ü ikram ile ağırlansak da misafir olduğumuzu da biliyoruz, günün birinde çekip gitmek zorunda olduğumuzu da. Belki de bunun için dudağımızda hüzünlü mısralar:

“Gelen geçer, konan göçer

Nasib oldukça yer içer

Gelimli gidimli Dünya

Sonucu ölümlü Dünya”

Misafir barındığı yere emek verse de gönül vermez.

İnsanın yaratılmış olduğunu bilmesi, Yaratan’ı ve yaratılış maksadını gündeme getirir. Dahası; “buradan nereye?” sorusu çok önemli bir soru olarak doğar insanın zihnine.

Öteler olmasa, ahiret bilinmese hayat boşuna bir yorgunluğa dönüşür. Daha yüksek bir değer uğruna yaşanmayan hayat kıymetini ve anlamını kaybeder. “Bunca zorluğa niçin katlanıyorum?” sorusu cevapsız kalır.

Ölüm ve ötesi bir faciadır artık. Boş vermişlik bir çareymiş gibi görünür ama, heyhat! İnsan fıtratı içinde diğer canlılar gibi bir hayat yaşamak mümkün değildir. Çünkü endişeler, kaygılar, acılar insanın peşini bırakamaz. Gam-u kasvet gelir, boydan aşar.

İrtibatlar önemli.

Arzımızı Yaratıcı Kudret ile bağlantılı olarak ele alınca “Allah’ın (c.c) yazdığı bir kitap” ile karşılaşıyoruz. “Hangi harfini yoklasan manası hep Allah çıkıyor.” İnsan bu kitabın meraklı ve sabırlı bir okuyucusu. Ömürler boyu okur, okur, okur. Kitaptan kâtibe geçer durur. Derken esrarengiz bir âlemde olduğunun farkına varır. Hislenir, hislenir, hislenir. Âlem üzerinde yoğunlaşan bu dikkat, bu hayranlık rıza-yı ilâhîyi celbeder.

İnsan Allah’ın (c.c.) halifesidir. Rabbin iradesini icra eder. Halifle emin ve ehil olmalı, İradesini icra ettiği kudretin yerini bir dereceye kadar tutabilmeli. Aksi takdirde,

İrtibatlar kopacak olursa manasızlık, hedefsizlik, bezginlik, azgınlık, bunalım alır başını gider. Şehvet ve şöhret baş köşeye oturur. Akıl onların hizmetkârı, gönül de ağıtçısı olur. Heyhat, bu tablodan saadet çıkmaz. Çıksa çıksa sefalet çıkar.

Evren mi dediniz?

Uçsuz bucaksız boşlukta, manasız dev galaksiler, serseri ve başıboş dönen gezegenler. Kör, sağır, dilsiz, hissiz bir mekân (Arz). İnsanlar ve hayvanlar dünyasında ardı arkası kesilmez kanlı boğuşmalar. Gücü yeten yetene, öldüren, öldürene: Koyun otun, kurt koyunun, sırtlan kurdun, insan sırtlanın canına kıyar. Ve insan diğer insanın.

Hayat manasız bir yorgunluk. Ne çektiğimiz acıları paylaşan var, ne elimizden tutan, ne de sonsuzluklara dair ümidimiz. Ölüm mü? “Karanlık bir boşluğa atlamak.”

Nelere sahipsek (!), cümlesi bencil duygularımızın tatminine feda olsun. Başkaları mı? Canı cehenneme. Kin ve gerginlik dolu, kasıntı insanlar. Sonu gelmez bir tüketim hırsı. Bedensel hazlar içinde eriyip gitmeler. “Sahip olamadım” diye kahrolup, intihar sularına sürüklenmeler. Kanaat, sizlere ömür.

Kadını, kişilik ve bilgelik safhalarını unutturup dişiliğiyle ilahlaştırmalar. Cinselliğin sürüp giden istismarı. Buyurun, size Allah heyecanı yerine kadın heyecanı verelim. Ulvilik sizin neyinize.

İnsanı geliştirmek için değil, köleleştirmek için inceden inceye ayar edilmiş sistemler. “Güç bende, dünya benden sorulur” deyip efelenmeler, önüne geleni öldürmeler, ezip geçmeler… Say sayabildiğin kadar. Harcanmışlığın bini bir parça.

İşte bu. Metafiziğin yok saymanın âlemi getirdiği nokta bu. Ne yana gidersen git, (gerçi gidilecek bir yanda yok ya) Yollar boşluğa, hayat saçmalığa açılıyor. Ufuklar daraldı, umutlar budandı. İnsan yine perişan, yine perişan dostum. Yine başı önünde, elleri cebinde, gözlerinde binbir endişe… İçkiye mi sığınmalı, uyuşturucuya mı, derbederliğe mi? Yoksa intihar sularında mı rahatlamalı?

Yetmiyor dostum, metafizikten soyutlanmış bir dünya insana yetmiyor. Sonsuzluk için yaratılmış ruh, sonlu ve sınırlı ile avunamıyor. Hevâ ve hevesini ilah edinenlere kula kulluktan öte ufku olmayanlara bunu nasıl anlatmalı? Bu neslin karanlıklara gömülüp gitmesine seyirci mi kalmalı?

İnsaf ve vicdan ehli, elini çabuk tutmazsan, yarın çok geç olabilir.

Sonucu ölümlü Dünya
+ -

Yorumlar kapalı.