Sanem Koç
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. Şiddetin gölgesinde çocuklar

Şiddetin gölgesinde çocuklar



Bu yaşanmış hikâyemizde evliliği süresince fiziksel, psikolojik ve ekonomik şiddete maruz kalmış direnişçi bir kadın var. Yazımızda gerçek isimleri değil rumuz kullandığımızdan, hikâyesini bizlerle paylaşan kişiden “Derya” olarak bahsedeceğiz…
Evliliği süresince kocasından dayak yiyen Derya, bir tokatla başlayan şiddet sürecinin zaman içinde katlanarak devam ettiğini bizlere anlatıyor. “Bana karşı hiç şiddet uygulamayan ailem, olanları sessizce izliyor, bunu normalleştiriyordu” diyerek fiziksel şiddetin hayatına nasıl yerleştiğini açıklayan Derya, bozulan psikolojisinin etkisiyle tüm sinirini çocuklarından çıkardığını, evliliğinin hem kendisi, hem çocukları için nasıl yıkıcı bir deneyim olduğunu bizlerle paylaşıyor.
Gelin Derya’nın yaşanmış hayat hikâyesini kendisinden dinleyelim:
  

Yıkılan evlilik hayali

“Maddi durumumuz çok iyi olmasa da güzel bir çocukluğum oldu. İki ablamla birlikte mutlu bir şekilde geçti günlerim, yıllarım. Çoğu kişinin aksine, ailemin evinde hiç şiddet görmedim, bir tokat yemişliğim bile olmadı. Bu yüzden hep şanslı olduğumu düşünürdüm. Okul döneminde mahallelim, aynı zamanda sınıf arkadaşım olan kişiyle aramızda uzaktan yaşadığımız bir aşk vardı. Geleceğimi hep onunla hayal eder, bu düşüncenin mutluluğuyla günlerim geçerdi. Fakat hayat oyununu oynadı ve aynı filmlerdeki gibi yollarımızı ayırdı. Sevdiğim adam, ailesinin maddi olarak kendilerine denk gördükleri bir ailenin kızıyla evlendirildi. Bunu öğrendiğimde yıkıldım, kalbim paramparça oldu. Bunun üzerine evlenmeye karar verdim ve karşıma çıkan kısmetlerden birini seçtim.
 

Başından tokatla başlayan ilişki
Kocam olacak kişi nişanlılık döneminden itibaren bana şiddet uygulamaya başladı. Düşünsenize, daha yeni nişanlısınız ve tokat yiyorsunuz, hem de bir yanlış anlama yüzünden. Hayatımda ilk defa bu şekilde canım acımıştı. Bunun üzerine nişanı atmak istedim ve durumu annemle paylaştım. Annem ise evlilikte bu tür şeylerin olabileceğini ve bir tokattan bir şey olmayacağını söyleyerek beni vazgeçirdi.
Zaman içinde beni tanıdıkça, güveneceğini ve bu tür davranışlar yapmayacağını düşündüm. Fakat başından tokatla başlayan bir ilişkinin, daha da büyük şiddetlere dönüşerek devam edeceğini bilmiyordum. Hele evlendikten sonra her gün dövülmeyle devam edeceğini hiç tahmin etmemiştim. Ama hayat, sessiz kalınan şiddetin katlanarak devam edeceğini bana öğretecekti.
 

Ben de onlara şiddet…
Kocam iri ve güçlü bir erkek olduğundan kendisinden çok korkuyordum. Üstelik çok kıskançtı, sürekli olarak beni çevreden koparmaya ve eve kapatmaya çalışıyordu. Neredeyse her gün iki üç posta dayak yiyordum. Yaptığım herhangi bir şey şiddet yaşamama neden olabiliyordu. Haliyle psikolojim çok bozulmuştu. Bu süreçte iki tane çocuğum oldu ve yaşadıklarımdan dolayı tüm sinirimi çocuklarımdan çıkarıyordum. Şiddete uğradıkça, ben de onlara şiddet uyguluyordum.
Hayatı kaldıramıyor, çaresiz kaldıkça saldırganlaşıyordum. En kötüsü de bütün bunların ailemin gözü önünde oluyor olmasıydı. Bana karşı hiç şiddet uygulamayan ailem, olanları sessizce izliyor, bunu normalleştiriyordu. Boşanmış bir kadın olmam onlar için daha kötü bir durum olacağından, bu çileyi çekmeme gözyumuyorlardı. Her şey toplum içindi, el alem ne dere göre yaşıyorduk. Tabii benimkisine yaşamak denirse…
Başkası ne der diyerekten, yapılan şiddetin görmezden gelinmesi benim ve çocuklarımın hayatında derin yaralar açtı. Evlatlarım yaşadıklarıma şahit olarak, acı çığlıklarımla büyüdü. Yaşam sevincini kaybetmiş annelerinin şiddetine maruz kaldılar. Onları dövdüğüme pişman oluyor ama psikolojim bozuk olduğundan sinirlerime hakim olamıyordum. Sürekli bir çıkış yolu arıyor ama bir ışık göremiyordum. Çalışmama izin vermediğinden ekonomik gelirim yoktu ve boşansam ne ailemin beni sahipleneceği, ne de kocamın peşimi bırakacağı vardı.

 

O an bir şeyi net anladım

Yine çok kötü şekilde dayak yediğim bir gün canıma tak etti ve elime bıçağı alıp yatakta beklemeye başladım. Kocam odaya gelip beni elimde bıçakla, gözlerim dönmüş şekilde görünce korktu ve odayı terk etti. Ve ben hayatımın şokunu yaşadım; oysaki ikimizden birinin öleceğini düşünüyordum. Ama o an bir şeyi net anladım; kişi sessiz kaldıkça, çaresiz gözüktükçe, şiddet uygulayan daha çok üstüne geliyor.
O geceden sonra bıçakla uyumaya başladığımdan, eşim benden uzak durmaya, başka odada yatmaya başladı. Artık yaşattığı fiziksel şiddete karşı sessiz kalacak bir kadın yoktu karşısında. Bu süreçte kendimi daha güçlü hissettim ve boşanma kararını alacak gücü buldum. Boşandıktan sonra eşim İngiltere’ye gittiğinden, rahatladım. Sonuç olarak senelerin korkusundan hemen kurtulmak kolay değil. Hani vazgeçer, yine peşime düşer, kötü bir şey yapar diye korkuyordum, neyse ki çok uzağa gitti.

 

Yeni bir hayat

Önümde yeni bir hayat vardı ve ilk olarak işe girdim. Artık dayak yemeden, korku duymadan yaşıyordum. Durumu ailem de kabullenmek zorunda kaldığından, iki sene içinde psikolojik olarak da toparlandım. Sonra karşıma lise aşkım çıktı. Sevmediği bir kadınla evli kalmaya devam edememiş ve o da boşanmıştı. Kısa sürede evlendik.
İkinci evliliğimde hiç şiddet görmedim. Eşim bana anlayışla yaklaşıyor, bununla birlikte; sırf kadın olduğum için alttan almıyor, el âlem ne der düşüncesiyle hareket etmiyorum. Eşime karşı fikirlerimi açıkça ifade ediyor ve hayata karşı güçlü olduğumu belli ediyorum.
Bugün geriye dönüp baktığımda; yaşadığım şiddette annemin büyük payı olduğunu düşünüyorum. Bana hiç sahip çıkmadı, fiziksel ve psikolojik olarak acı çektiğimi bildiği halde, bu duruma göz yumdu. Çünkü boşanmış olmam şiddet görmemden daha kötü bir durumdu onun gözünde. Böylelikle yıllarım heba oldu, hem benim hem de çocuklarımın… Bu yüzden annelerin, kızlarına karşı daha hassas olmaları ve şiddet karşısında yanlarında olduklarını göstermeliler. Erkek çocuklarını da yetiştirirken kadına saygılı ve merhametli olmayı öğretmeliler. Böylelikle çocuklar daha sağlıklı bir ortamda büyürler”.

 

ÖNERİ KÖŞESİ
 

Uzman Psikolog Gülşen Özgü Koşucu, çağrı yaptı:

 

Şiddet gördüğünüz anda yardım alın

Hayat hikâyesini bizlerle paylaşan Derya’nın yaşadığı şiddetle ilgili olarak Uzman Psikolog Gülşen Özgü Koşucu şöyle diyor:

“İlk olarak bu hikâyede bir annenin çocuklarına şiddet uygulayacak kadar hayatından mutsuz hissetmesine sebep olan yaşantısından bahsedilmesi yerinde olacaktır. Bu durumu en başından yaşanmasını nasıl engelleyebiliriz, bu konuya değinmek isterim. Annenin çocukluk yıllarından itibaren âşık olduğu birisi vardı, ancak sevdiği kişi ailesinin görüşü nedeniyle başkasıyla evlendirildi. Anne de yaşadığı kalp kırıklığı nedeniyle, âşık olmadığı birisi ile evlilik yaptı.
Evliliklerde yapılan en sık hatalardan biri de; yeni biten bir ilişki sonrasında, kalp kırıklığı tamir edilmeden başkası ile yollarını birleştirmektir. Hayal kırıklığı ile biten ilişkilerden sonra kişilerden genel olarak “Bundan sonra âşık olmayacağım, beni seven kişiyle evleneceğim” gibi sözler duyarım. Ne yazık ki hiçbir zaman tek taraflı sevgi ile ilişki yürümüyor. Her ne kadar karşı taraf sevgi beslese ve iyi birisi de olsa, tatmin edici bir evlilik olmuyor ve mutsuzluk ile devam ediliyor… Aslında herkesi sevebiliriz; doğayı, denizi, toprağı, havayı, insanları, çocuklarımızı, arkadaşlarımızı, ailemizi. Ama yalnız sadece bir kişiye âşık olabiliriz, o da aynı yastığa başımızı koyduğumuz kişiyi…
Bu yaşanmış hayat hikâyesinde başka bir üzücü olan olaya da değinmek isterim. Şiddet… Yazıda geçen anne, kendisine şiddeti uygulayan eski eşine karşı doğal olarak yoğun öfke hissetmekteydi. Şiddet gören kişiler genellikle hayatlarından bezmiş, çaresiz, bitkin ve güçsüz hissettiklerinden; kocasına kızgın anne, öfkesini çıkarma ihtiyacına bağlı olarak çocuklarına karşı şiddet uygulayabilmektedir. Ne yazık ki şiddete maruz kalan kadınların çocukları, çoğunlukla önce şiddetin tanığı, sonra bu şiddetin mağduru ve sonrasında uygulayanı olmaktadır. En üzücü olanıda bu süreçte güven duygusunun kaybedilmesi ve sevgisizliğin öğrenilmesidir. Bunların en önemli sebebi, çocuklarda şiddetin yarattığı duygusal travmaların, fiziksel yaralar kadar çabuk tamir edilemiyor olmasıdır.
Ülkemizde şiddet gören kadınlara destek veren birçok dernek, sivil toplum örgütü, belediyeler ve Sosyal Hizmetler Dairesi bulunmaktadır. Çocuklarınızın bu durumdan en az yarayla çıkabilmeleri için şiddet gördüğünüz andan itibaren bu kurumlarla iletişime geçmenizi, yasal haklarınız ve neler yapabileceğinizle ilgili bilgi almanızı önermekteyim. Çünkü yasal hak aranmadıkça, Korktukça ve boyun eğdikçe şiddet artarak yaşanmaya devam edecektir.
İnsanın bir işinin, gelir kaynağının olması kendi kararlarını alabilmesinde önemli bir destek noktasıdır. Kendi parasını kazanma; kişinin özgüveninin artırmasına ve güçlü hissetmesine yardımcı olmaktadır. Bu yüzden eşinizin maddi durumu iyi olsa da çalışmanızı tavsiye ederim. Bununla birlikte, bu süreçte sizde açılan yaraları daha kolay tamir edebilmeniz için psikolojik destek almanız da fayda sağlayacaktır”.

Şiddetin gölgesinde çocuklar
+ -

Yorumlar kapalı.