Prof.Dr.Mehmet Hasgüler
  1. Haberler
  2. Yazarlar
  3. 10 Yılda 7 Eğitim Bakanı!

10 Yılda 7 Eğitim Bakanı!



Sevgili Cenk Diler’in hazırladığı “Hükümetlerin Vaatleri ve Hezimetleri” adlı üç yıl önce yayınlanan kitabını zaman zaman elime alıp karıştırırım.

Geçmişimizin, güzide politikacılarımızın laf salatasından öteye gitmeyen konuşmalarıyla dolu olduğunu herkes gibi ben de biliyorum. Lakin yazılan programlar ile somut icraatlar arasında kıyaslamalar yapmak da çeşitli bulgulara erişmek açısından bir hayli eğlenceli.

Geçen gün bir vesileyle gelmiş geçmiş KKTC hükümetlerinin programlarından eğitim bölümlerine bir kez daha bakmak istedim ve bu sayede çok ilginç şeylerle karşılaştım.

1975-1985 arası 7 Eğitim Bakanı ve siyasi yozlaşma! …

Konuya girmeden önce bir dönemin eğilimlerini anlamak için o dönemin siyasi figürlerini de hatırlamak lazım. O yüzden önce isimlere bakalım. 1975-1985 yılları arasında ülkemizde görev yapan eğitim bakanları şunlar: Orhan Zihni Bilgehan, Derviş Eroğlu, Kenan Atakol (Ulusal(!) Eğitim Öğretim ve Kültür Bakanı her nedense), Kubilay Çaydamlı, Hakkı Atun, Ahmet Atamsoy, sonra tekrar Orhan Zihni Bilgehan ve nihayet 1985 yılında Salih Coşar… Bu arada on yıl içinde Orhan Zihni Bilgehan ile Kenan Atakol iki defa geldiğini de unutmayalım!  Bugüne dek kurulan her iki devletimizin hükümetlerinde, gördüğünüz gibi bu on yıllık dönemde 7 ayrı eğitim bakanı görev yapmış. On yıllık sürede bu kadar çok farklı bakanın göreve gelmiş olmasındaki tuhaflığa hiç girmeyelim diyeceğim ama bir şeyi de es geçmek zor.

O da bu tuhaflığın ve anormalliğin en acıklı tarafı diyebileceğim kısmı; bunun 1891 yılında kurulan Kıraathane-i Osmaniye’den (Osmanlı Kıraathanesi)beridir ülkemizin münevverlerinin ve cemaat önderlerinin üç temel konusundan biri olan eğitim alanında yaşanıyor olması…

Niye böyle olmuş? Türlü türlü kültürel ve siyasi sebepleri mutlaka var. Ama en mühimi sanırım siyasi yozlaşma. İnsan genelde geçmişi unutup her şeyin yakın dönemde bozulduğunu düşünmeye meyilli oluyor.

Ancak çok açık ki “siyasi yozlaşma” dediğimiz şey maalesef ülkemiz sadece son yıllarına mahsus değil. Daha işin en başından KTFD ve KKTC kurulurken başlamış ve günümüze gelinceye kadar da gir gide derinleşmiş, bugüne gelince de ucu bucağı görünmez olmuştur. Eğitim meselemiz tam da böyle ve halen günlük kısır tartışmaların ötesinde ayakları yere basan bir değerlendirmeyle ele alınmış bir konu değil.

Türk Maarif Koleji’ne Nasıl Kıydık?

Buradan kalkarak yazacağım esas konu başarılı olan bir alanın nasıl yıkıntı haline getirildiği hususunda. Bildiğiniz gibi Türk Maarif Koleji ülkemize İngiliz sömürge idaresinin bıraktığı belki de en önemli miraslardan biri olan bir okulumuzdur.

1986 yılına kadar hükümetlerin programlarına bu okulumuzla ilgili bir sorunun yansımadığı ve eğitim faaliyetlerinin başarılı bir şekilde tıkır tıkır işlemeye devam ettiğini görüyoruz. Lakin 1986 yılında konu ilk kez hükümet programına alınmış, daha doğrusu aslında ele alınmadan sadece Lefkoşa’da faaliyet gösteren bu kolejimizi üç kazada daha açma gafletinde bulunulmuş.

Bu eğitimin başarılı kalesi olan Türk Maarif Koleji üç ayrı kazada daha açılırken de hiçbir hazırlık ve planlama yapılmaya gerek duyulmamış. Peki sonuç? Bu kolejler 1986’dan itibaren hazırlanan tüm hükümet programlarına istisnasız “sorun” olarak yazılmaya başlanmış.

Değerli bir büyüğümle konuşuyoruz. O dönemin müsteşarlarındandır. Bana naklettiğine göre bu “kolej furyası” açma kararı sırasında İngiliz Yüksek Komiseri kendisini ziyaret etmiş ve Türk Maarif Kolejine verdikleri dört İngiliz öğretmeni bu karardan sonra artık vermeyeceklerini söylemiş. Yani bu işin yanlış olduğunu İngiliz Yüksek Komiseri bile görmüş ve bizimkileri uyarmış. Kim dinler ki?

Bu basit, göze çarpmayan örnek bile bize çok şey anlatıyor. Kendi halinde, son derece düzgün işleyen bir sistem hiç gereği yokken ele alınıyor ve kangren haline getiriliyor. Türk Maarif Koleji bugün kendi elimizle sebepsiz yere yarattığımız bir sorun. Peki sonra ne oldu? 23 Nisan 2003 tarihinde kapılar açıldıktan sonra çeşitli kazalardan öğrencilerimiz Güney’deki İngiliz Kolejine kayıt olup okumaya başladılar. Türk Maarif Kolejine kıyan zihniyet “milliyetçilik” konusunda lafı halen kimseye bırakmazken acaba yarattıkları bu hezimetten dolayı vicdanları hiç sızlıyor mu? Hiç sanmıyorum. İşte bizim meselemiz aslında tam da budur!

 

 

10 Yılda 7 Eğitim Bakanı!
+ -

Yorumlar kapalı.