Türkiye’de bir erken seçim daha yaşandı bitti. Malum, iktidar seçimleri yeniden kazandı. Ülkeye dışarıdan bakanlar açısından “arızalı demokrasi” sınıfı kapsamındaki Türk demokrasisini anlamlandırmak epey güç.
Türkiye medyasına bugünlerde şöyle üstün körü bir göz attığınızda karşınıza çıkan sahne şöyle: Medya, iktidarın neden ve nasıl kazandığından öte muhalefetin neden kaybettiğine odaklanıyor yine…
“Arızalı demokrasiler” ve ana muhalefet…
Konulara iki boyutlu hatta çok boyutlu olarak odaklanamamak aslında arızalı demokrasileri anlatan baş niteliklerden biridir.
Arızalı demokrasi derken de bunun klasik tarifi içinde basın yayın kuruluşlarının hür biçimde haberleri verme iradesinden tutun da fikrini açıklayanın düşünce suçlusu olmayacağı bir ortamı kastettiğimizi sanırım herkes anlıyor.
Erken seçimin demokrasi bayramı olarak ilan edilmesinin önündeki en büyük engel de sanırım en başta OHAL şartlarında yarışılmış olmasıdır.
OHAL şartlarının muhalefete belki dile getirildiği seviyede bir engel oluşturmadığı söylenebilir. Lakin bu son seçimler tutuklu vekiller, hapishaneden propaganda yapan Cumhurbaşkanı adayı gibi başlıklarla siyasi tarihe ilginç bir şekilde girmiştir.
Şunu kabul etmek lazım: Muhalefete seçimi kaybettiren etkenlerin yarısı kendinden yarısı da rakibinden kaynaklı…
16 yıldır Erdoğan merkezli bir propaganda yapan AK Parti ilk defa karşısında ciddi bir rakip buldu. Ciddi bir rakip vardı var olmasına ama arkası yoktu.
Yani teşkilatlanma tüm hücreleriyle boş duruyordu. Bir kez daha tüm çıplaklığıyla görüldü ki; CHP’nin üst yönetiminden en küçük mahalle teşkilatına kadar herkes memur zihniyetiyle hareket ediyor. Yani bu ne demek?
Mesai saatleriyle çalışıyorlar ya da daha doğru teşbihle kısmi zamanlı bir teşkilatlanma yapısı bulunuyor. Bunu nerden anladığımı anlatmak çok zor değil. Örneğin Bülent Tezcan CHP’nin parti sözcüsü.
Açık söylemek gerekirse, pek de sempatik olmayan bir yüz ifadesine, ses tonuna ve beden diline sahip bir siyasetçi ve söylediklerine kendisinin bile inanmadığı her halinden belli olan bir figür. Yıllardır CHP’nin vitrininde, en önde yer alan üç kişiden birisi…
CHP’nin “ruhsuz” kadroları
Kılıçdaroğlu’nun bir siyasetçi olarak güvenilir olup olmadığını yakınında tuttuğu bu çalışma arkadaşlarından anlamak mümkün.
Açıkçası CHP’nin bu kurmay takımındaki isimlerin hiç birisini yakından tanımıyorum. Ama iki de bir mikrofonların karşısına çok büyük maharetler gösterecekmiş edasıyla çıkıp, karikatür gibi bir resmiyetle ruhsuz açıklamalar yapan bu zatları tanımak için insan en ufak bir istek bile duymuyor.
CHP’den uzak tutulmalarının partinin bir gün başarılı bir sonuç alabilmesinin birinci şartı olduğunu görmemek için kafayı kuma gömmek bile yeterli gelmez galiba.
Ancak gelin görün ki; bu isimler her daim CHP oylarının yüksek olduğu vilayetlerde, liste başına yerleştiriliyorlar. Kendilerinin seçimi kazanıp kazanamamak gibi bir dertleri hiç olmuyor. Neden? Çok mu çalışıyorlar? Elbette çalışıyorlar. Kendilerine benzeyen ya da benzetilen teşkilatlarıyla etraflarında dönüp duran insancıklar olarak epey yoruluyor olmalılar muhtemelen.
Parti içinde bu ekibi eleştiren veya yapamadıklarını, beceremediklerini yüzlerine söyleyen üyeler, parti meclisi yetkilileri var mı? Bilmiyorum…
Varsa da biz seslerini duymuyoruz. CHP’de bu seçimlerde adaylıkları boyunca çalışan ve o general kadrosunda olmayan iki isme denk geldik. İlki malum, elbette Muharrem İnce. İkincisi de Gürsel Erol. Tam 41 yıl sonra Elazığ’dan milletvekili seçilen ilk CHP’li aday siyasetçi kendisi. Bu her iki isim de CHP’de son derece kıt olan ruha sahip bir insan türünün temsilcileri. Bunu seçilmeyi başarıp başaramamaları bir yana; aday olma biçimlerinden, dillerinden ve en mühimi mücadeleci kişiliklerinden anlamak mümkün.
Muharrem İnce ve CHP’nin“A takımı”…
CHP’nin gelenekleriyle, normlarıyla örnek alması gereken bu iki isme yeni insanlar ekleyip, bu anlayıştakileri partinin üst yönetiminden alt yönetimine kadar egemen kılabildiği takdirde, çok beklemeden hemen ilk seçimde çok şeyler değişebilir.
Burada ilk görev de partinin genel başkanına yani Kılıçdaroğlu’na düşüyor.
Seçimlerden önceki son dönemde attığı birçok önemli adıma bakıldığında şimdi sıranın, daha doğrusu esas adımın istifa ederek kenara çekilmeye geldiğini düşünüyor insan.
Tabii, normal koşullar altında! CHP’deki o ruhsuz, kıyafetsiz, çapsız takımkoltuklarına kazık çakmaktan vazgeçirebilmek kolay değil.
Kılıçdaroğlu iktidara(AKPartiye) bugüne dek ruhsuz bir “A takımıyla” (nasıl A takımı ama?!) muhalefet yapmaya çalıştı. Uzun yıllar aldı bu yoldaki siyaseti öğrenme denemeleri. Lakin her şey gibi muhalefet de halkı anlamadığı zaman anlayana yerini bırakmasını bilmeli.
Ama bugünlerde herhangi bir CHP seçmeni, “41 yıl sonra Elazığ’da seçim kazanan milletvekilimiz kimmiş?” diyerek bir Google araması yapmaya kalksa ilk sırada göreceği haber şu olacak: “Gürsel Erol, parti yönetimini eleştirdiği için kesin ihraç talebiyle disiplin kuruluna sevk edildi.”
Demek ki CHP seçmeni de öncelikle şunu görmeli: İktidarı yenmek istiyorlarsa önce kendi partilerinin tepesine çöreklenenlerden başlamalılar.







Yorumlar kapalı.