Su gibi aktın yine yüreğime bu akşam
Hafif bir sancı duydum resmini seyrederken
Canım yandı, ağladım, özledim seni annem…
Yoksun artık sensizim, öksüzüm artık annem…
Masum bakışlarınla sabrı öğrettin bana
Suskun dudaklarında hep tevekkül vardı da,
Hiç şikayet etmedin dört yetimle kaldın da
Şükrettin Allah’ına beş vakit namazında…
Su gibi aktın yine yüreğime bu akşam
Canım nasıl yanıyor anlatamam ki annem.
Sensizliğe alışsam, mümkün müdür unutmak?
Kabrinde rahat uyu, yolun yolum olacak…
Ağustos, 2007
Kimse ağlamasın benden sonra…
Annem gittikten sonra kendimi yuvasız bir kuş gibi hissettim.
Yavruları için çarpan o yürekten yoksunum artık.
Sonsuz bir boşlukta savruluyorum
Onun o saf, gülen yüzünü, yorgun gözlerini unutmam imkansız…
Ben de; bu dünyadan bir gün çekip giderken, yaptıklarımın, yaşadıklarımın izi kalsın, arkamdan güzel şeyler söylensin, beni anarken gülümsensin istiyorum…
Bundandır işte bu gayretim, bu yaşama sevinci yüreğimin…
Sevdiklerimi üzmemek adına beni hep mutlu bilsinler isterim,
Benden sonra kimsenin ağlamamasıdır dileğim…
Yorumlar kapalı.