Hayallerimi kağıtlardan kayıklar yaptım,
Her birine bir isim taktım…
-ılık bir nisan akşamıydı,
onları seyre daldım…-
yağmur yağdı,
ıslandı,
eridi kayıklarım…
-bir daha hayal kuramadım…-
İflah olmaz…
Yine vurgun yedi yüreğim
Sığ sularında yüreğinin
Boğuldum…
Yine vurgun yedi yüreğim
Yıllar öncesi gibi.
Bir daha iflah olmadı,
Bir daha iflah olmaz bilirim…
29 Nisan, 2018.
Senin kadar…
Bu sabah ıslak kumlarında yürüdüm akdeniz’in…
Alacakaranlıkta,
Yalınayak…
Çakıl taşları yaraladı ayaklarımı,
Tabanlarım kanadı,
Hiç acı duymadım…
Taşlar bile acıtamadı yüreğimi
Senin acıttığın kadar…
Yokluğunla başa çıkamadım..
Her şeyle başa çıkarım sanırdım.
Her zora göğüs gererdim.
Acılar bu kadar yıldırmazdı beni eskiden…
Şimdi bir rüzgar esse,
Fırtınalar kopar gönlümde…
Özlerdim özlemesine sevdiklerimi,
Bir gün elbet döner diye güler geçerdim.
Mevsimler hızla gelir geçerdi de,
Gençliğin de bir gün biteceğini bilmezdim.
Yıllar geçti… sevdiklerim bir bir terk edince beni,
Zor oldu artık yaşamak…
Şimdi; gece-gündüz yollardadır gözlerim.
Yine de her şeyle başa çıkarım da…
Bir yokluğunla başa çıkamadım sevgilim…







Yorumlar kapalı.